On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

บันทึกของพี่เพ็ญ (Boonrat Adams)

IN GOD’S HANDS

 

            Many people may hear that, “We know our birth date, but do not our ending date.”  To born and to live on this earth, some people wonder what exactly the purpose of life is?   Born to be a rich?  Born to find the fortune? Born to be the most powerful man in the world so that one can control the whole world?  What is life about?

            Although there are varieties of answering about life, how many of us will carefully thinking about death?   Where will our spirits be after death?  Is there another world for our spirits to travel?   How many people will have the last chance for the farewell moment among their love ones before leaving the world?   Someone was abandoned alone in the last moment with no family and no friends.  Someone was immediately died in accident without knowing that his or her last day on earth had ending.  Someone had run away from life’s problems by committing suicide.   All of these cases that happened still never answer the truth of life that we are searching.

             Many people live all the rest of their lives without knowing and believing in any religion, or never put their trust in GOD.  However, some people, in the last moment, had their chances to know that all creatures in this world are created and loved by GOD as example story of two sisters, Tiem and Nokcom, who were Pee Pen’s friends.  Pee Pen (Mrs.Boonrat  Adams) would like to pass this story through me to share the world.

 

         Tiem and Nokcum were two sisters from Thailand and came to live in the USA before Pee Pen about two years.  Both sisters married with Americans.  Both couples settled their families in Alabama, and they lived closed to each other.  Therefore, Tiem and Nokcum could start their beauty business as joint ownership.  Tiem worked as a nail technician while Nokcum worked as a beautician.  Both of them had strong skill of their work from their previous jobs in Thailand, so everything went smoothly and succeed in their business plan.   They had a good reputation in their careers and very popular for all ages customers who liked their services, include Pee Pen.  

          Tiem and Nokcum were the same as many successful people who enjoy their luck and life with all materials things that they had.   Teim’s husband was the high rank officer; her family had one daughter and one son while Nokcum’s family had no children.  

           Both couple families  were busy in their lives’ routines.  Although they were  healthy in bodies and wealthy in their finance,  they careless to feed their souls and minds with words of GOD, and no any religion practice in their busy lives.  They forgot that all livings on earth are in GOD’s eyes every moment, and only GOD sets time for everything in this world.  As the Bible said in Ecclesiastes 3 (Good New Bible):

 A Time for Everything

“He sets the time for birth and the time for death,

the time for planting and the time for pulling up,

the time for killing and the time for healing,

the time for tearing down and the time for building.

He sets the time for sorrow and time for joy,

the time for morning and the time for dancing,

the time for making love and the time not for making love,

the time for kissing and the time for not kissing.

He sets the time for finding and the time for losing,

the time for saving and the time for throwing away,

the time for tearing and the time for mending,

the time for silence and the time for talk.

He sets the time for love and the time for hate,

the time for war and the time for peace.”

 

     Time passed by while many things changed in two sisters’ families.  The world’s trap is the fantastic sweet dream that many people do not want to wake up from it.  Until Teim went to the hospital ,  then she had to wake up from that sweet dream and found out that she had breast cancer. While she had to deal with her sickness, her husband began to have less and less time to spend with her, but he seemed more outgoing with his female co-worker. 

             The loneliness slowly took over her house.  Closing her beauty shop was the last step before Tiem turned to be the dying woman without hope to cure and without love to care from her husband.   Pee Pen was the last friend who tried to fill Tiem’s empty heart with hope, and shared sincerity friendship with words of GOD.  On the last day before leaving time, Pee Pen sat to her bedside and whisper to her,

             “Tiem, as of now you still with us, you still have your sister and me to love and care for you, but when this time runs to the end, we cannot follow you to wherever you will be; only GOD can.  You will go to GOD only through your faith and believe.  GOD will comfort and take care of you in your next destination.”  

           Suddenly, Tiem opened eyes wide and screamed in the strange noise.  Everyone was frightened.  Finally, Tiem nodded to express herself that she understood and accepted GOD in her heart.  Her eyes slowly closed with tears drops and peacefully slept in Pee Pen’s arm, since then Tiem never wake up again.

 

           Two years later doctor found out that NokCum had Lymphocytic leukemia.  The name of her sickness already killed NokCum in the first moment that she heard that word from doctor.   She left the hospital with horrible feeling, as feeling of the prisoner heard the execution verdict.  Facing the sickness was bad enough, hearing about her husband had affair with the other woman even the worse.   NokCum had been spent her days alone in the empty house and the empty heart with no love from her husband, the man whom she devoted all the rest of her life for him.

                Pee Pen was the only  friend who often visited NokCum and supported her to live on with hope, although it was the dim hope, like the candle light in the wind, it better than nothing.  Every visiting, Pee Pen kept praying GOD with NokCum, and kept telling her about the love of GOD.  Sometime PeePen took NokCum to go out for lunch or dinner.  After learning to know about GOD, NokCum felt like she had someone in somewhere to look after her, and she not lived alone on earth anymore.    

                   “I would like to have GOD in my life.”  NokCum told PeePen in one day.   PeePen could not believe that all words she heard were from NokCum at that time.   

                   “However, I was not born in Christian. I never attended any church before.” NokCum continued.

                    “I’m glad and very happy to help you” PeePen said.

                    Finally, NokCum, in the weak body, but stronger mind, went through Baptize and born as a new Christian at the church (where is PeePen attending).  In the last moment, NokCum understood, “what is the purpose of living on earth?”  Living for sharing to each other with love of GOD.   

            However, on the twelfth day after Baptize, NokCum  left behind all her love ones as she used to leave her family from Thailand to USA, but this time her journey road directly forward to GOD’s kingdom, and she will be there forever, no more loneliness and painful.  

 

 

 

สู่อ้อมพระหัตถ์

              หลายคนคงเคยได้ยินคำกล่าวว่า”คนเรารู้วันเกิดของตัวเอง แต่ไม่มีใครรู้วันตายล่วงหน้า”  การเกิดมาและใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ มีหลายคนสงสัยว่าอะไรคือจุดหมายของชีวิตกันแน่?  บางคนบอกว่าเกิดมาเพื่อแสวงหาโชคลาภ เกิดมาเพื่อสร้างความร่ำรวยให้กับตัวเองและครอบครัว เกิดมาเพื่อใช้ทรัพย์สินเงินทองที่หามาได้  หรือเกิดมาเพื่อไขว้คว้าหาอำนาจและไต่เต้าให้ถึงจุดสูงสุดของความมีอำนาจ เพื่อจะได้บงการคนทั้งโลก  ชีวิตเป็นเช่นนั้นใช่ไหม? 

       แม้คำตอบมีมากมาย เพื่อตอบคำถามของการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ แต่จะมีใครสักกี่คนที่จะคิดว่าหลังจากชีวิตหมดเวลาบนโลกนี้แล้ว วิญญาณของเราจะไปไหน? มีจุดหมายปลายทาง อยู่แห่งใด? การเดินทางในโลกหลังความตายนั้นมีอะไรที่รอเราอยู่บ้าง? และก่อนหมดลมหายใจสุดท้ายจะมีสักกี่คนที่ได้มีโอกาสจากลากับญาติสนิทมิตรที่รักที่เคยอยู่ร่วมโลกกันมา  มีหลายคนที่จากไปด้วยความเจ็บป่วยอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายโดยไม่มีโอกาสสั่งลาใครทั้งสิ้น   บางคนตายอย่างกระทันหันโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดจบของชีวิตมาถึงรวดเร็วขนาดนี้ เช่นคนที่จากไปด้วยอุบัติเหตุ  แต่บางคนกลับเลือกลาจากโลกด้วยการฆ่าตัวตายก็มีมากมายให้เห็น… แต่ทุกคนก็ยังไม่เคยได้คำตอบที่แท้จริงของชีวิตว่าทำไมถึงต้องอยู่?และอยู่เพื่ออะไร?

     มีหลายคนที่ตลอดเวลาที่พวกเขามีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ไม่เคยมีคำว่าศาสนาหรือความเชื่อใดให้ใจมีที่ยึดเหนี่ยว แต่ก็มีหลายคนเช่นกันที่ก่อนตายได้รับรู้ว่าในโลกนี้มีพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่เป็นผู้กำหนดเวลาชีวิตของแต่ละคน  และสุดท้ายแล้วเมื่อร่างดับสลาย จิตวิญญาณที่เหลืออยู่ก็จะกลับคืนสู่อ้อมพระหัตถ์ของพระเจ้าอีกครั้ง ดังเช่นตัวอย่างของพี่น้องสองสาวเพื่อนรุ่นน้องของพี่เพ็ญ(หรือคุณบุญรัตน์ อาดัมส์  )ได้ฝากเรื่องนี้มาให้ผู้เขียนได้ถ่ายทอดให้ท่านผู้อ่านทั้งหลายได้รับทราบเรื่องราว

           ติ๋มและนกคำคือชื่อพี่น้องสองสาวชาวอิสานที่พี่เพ็ญมีโอกาสรู้จักเมื่อหลายปีมาแล้ว ทั้งสองสาวมาอยู่อเมริกาก่อนพี่เพ็ญสองปี ทั้งสองพี่น้องมีสามีเป็นชาวอเมริกัน หลังการเดินทางมาถึงอเมริกาแล้ว ทั้งสองยังโชคดีอีกที่มีโอกาสอยู่ในรัฐเดียวกันและอยู่ใกล้กัน  สองสาวจึงตัดสินใจร่วมทุนกันเปิดธุรกิจบริการเสริมสวยและช่วยกันทำอย่างขยันขันแข็ง เพราะตอนอยู่เมืองไทยทั้งติ๋มและนกคำต่างก็มีพื้นฐานความรู้ในงานด้านความสวยความงามมาอย่างชำนาญ ติ๋มคนพี่เป็นช่างแต่งเล็บ ส่วนนกคำก็มีฝีมือเรื่องการทำผม งานของทั้งสองจึงไปกันได้ด้วยดี ดังนั้นที่ร้านเสริมสวยนี้จึงมีลูกค้าหลายระดับอายุมาจองคิวรับบริการในแต่ละวัน จนสองพี่น้องแทบไม่มีเวลาพักผ่อน และเคยเป็นร้านที่มีชื่อเสียงพอสมควรในเมืองนั้น พี่เพ็ญเองก็เป็นลูกค้าคนหนึ่งที่ชื่นชอบในฝีมืองานของทั้งสองพี่น้องนี้ด้วยเช่นกัน

              ช่วงนั้นครอบครัวของติ๋มและนกคำ คล้ายความฝันแสนสวย และก็เหมือนกับผู้คนทั่วไปที่มีความสุขกับเงินทองและสิ่งของต่างๆที่ตนหามาได้ ชีวิตของทั้งคู่ในแต่ละวันจึงเพลิดเพลินไปกับงานที่สร้างรายได้ให้อย่างล้นกระเป๋า แถมสามีของทั้งคู่ก็เป็นผู้ชายที่มีฐานะดี มีตำแหน่งการงานดีเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในสังคมชั้นสูง  ผิดกันก็ตรงที่สามีของนกคำชอบดื่มเหล้าและชอบสนุกสนานเฮฮากับเพื่อนฝูง ในขณะที่สามีของติ๋มเป็นข้าราชการระดับสูงมุ่งทำแต่งาน  ครอบครัวของติ๋มมีลูกสาวและลูกชายอย่างละคน ส่วนครอบครัวของนกคำไม่มีลูก  

               เมื่อชีวิตมั่งมีทั้งเงินทองพร้อมเกียรติยศจึงมองข้ามไปว่าทุกอย่างที่เห็นและที่เป็นนั้นคือสิ่งสมมติของโลกและชีวิตคนเรานั้นไม่ได้มีอะไรที่มั่นคงแน่นอนไปตลอดกาล   สิ่งหนึ่งที่ทั้งสองครอบครัวลืมสิ้นคือการแสวงหาทางจิตวิญญาณ  จึงไม่เคยสนใจไปโบสถ์และไม่มีเวลาที่จะฝึกปฏิบัติทางด้านศาสนาใดใด ลืมไปว่าทุกสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ล้วนอยู่ในสายพระเนตรขององค์พระผู้เป็นเจ้าตลอดเวลา พระองค์คือผู้กำหนดเวลาสำหรับทุกๆชีวิต ดังปรากฏข้อความในไบเบิ้ล Ecclessiastes 3  ดังนี้

“พระองค์ทรงกำหนดเวลาเกิดและเวลาตาย

ทรงกำหนดเลาการเพาะพันธุ์และเวลาแห่งการเก็บเกี่ยว

ทรงกำหนดเวลาการฆ่าทำลายและเวลาการพักรักษา

ทรงกำหนดเวลาการทุบทำลายและเวลาการซ่อมแซม

ทรงกำหนดเวลาความทุกข์โศกและเวลาแห่งความสุขหรรษา

ทรงกำหนดเวลาความโศกเศร้าคร่ำครวญและเวลาแห่งการร้องรำทำเพลง

ทรงกำหนดเวลาแห่งรักและเวลาแห่งความเกลียดชัง

ทรงกำหนดเวลาแห่งที่หวานชื่นและเวลาที่ขื่นขม

ทรงกำหนดเวลาที่เก็บหอมรอมริบและเวลาที่สุรุ่ยสุร่ายสิ้นเปลือง

ทรงกำหนดเวลาแห่งการพบและเวลาแห่งการสูญเสีย

ทรงกำหนดเวลาแห่งความขาดแคลนและเวลาแห่งการฟื้นฟู

ทรงกำหนดเวลาแห่งความเงียบงันและเวลาที่ต้องพูดคุย

ทรงกำหนดเวลาของความรักและเวลาแห่งความเกลียด

ทรงกำหนดเวลาแห่งสงครามและเวลาแห่งสันติภาพ”

 

       วันเวลาผ่านไปพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นช้าๆในครอบครัวสองพี่น้องที่ยังคงติดลึกในบ่วงมายาแห่งโลก บ่วงนี้ช่างเย้ายวนชวนหลงไหลนักดุจความฝันอันแสนหวานที่ใครๆก็อยากหลับไหลในความฝันนี้ให้นานแสนนาน จนวันหนึ่งติ๋มไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล เธอจึงต้องตื่นจากความฝันที่แสนหวานนั้นด้วยความตระหนกตกใจ เมื่อผลการตรวจของหมอสรุปออกมาว่าเธอเป็นมะเร็งเต้านม

       ในขณะที่ติ๋มต้องทรมานกับช่วงเวลาแห่งความเจ็บป่วย สามีก็เริ่มมีเวลาให้เธอน้อยลงเรื่อยๆ  แต่ขณะเดียวกันเขากลับมีเวลามากขึ้นสำหรับการออกไปเที่ยวสองต่อสองกับเพื่อนหญิงที่ทำงานของเขา  ความเงียบเหงาเริ่มกระจายแผ่ครอบคลุมบรรยากาศในบ้านอย่างช้าๆ  ในที่สุดกิจการที่ติ๋มเคยทำรายได้ให้เธออย่างมากมายก็ปิดตัวลงก่อนที่เธอจะกลายเป็นหญิงป่วยที่นอนรอความตายตามลำพังอย่างหมดหวังในการรักษา เหลือเพียงหัวใจที่ว่างเปล่าไร้ความรักความดูแลเอาใจใส่จากสามี  การติดตามรับการรักษาก็เป็นไปอย่างขาดๆหายๆ

           พี่เพ็ญเป็นเพื่อนคนสุดท้ายที่พยายามเติมความหวังในหัวใจที่สิ้นหวังของติ๋มด้วยมิตรภาพแห่งคำว่าเพื่อนและด้วยคำของพระผู้เป็นเจ้าจากไบเบิ้ล  ในระยะสุดท้ายของติ๋มพี่เพ็ญก็มีโอกาสไปเยี่ยมและได้เห็นสภาพที่ทรุดโทรมร่วงโรยของติ๋มที่เปลี่ยนไปราวคนละคน แม้พี่เพ็ญสงสารแทบขาดใจแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้มากไปกว่านี้  ในที่สุดวันสุดท้ายก็มาถึง พี่เพ็ญนั่งลงข้างๆติ๋มแล้วบอกเรื่องราวของพระเจ้าให้ติ๋มได้ยินอีกครั้ง

                   “ติ๋ม เวลานี้แม้เธอยังอยู่ที่นี่ เธอก็ยังมีพี่และน้องสาวของเธอที่อาจจะช่วยดูแลได้บ้าง แต่เมื่อเวลานี้หมดลง พี่หรือใครๆในโลกนี้ก็ไม่อาจติดตามไปช่วยเหลือดูแลเธอได้ มีเพียงพระผู้เป็นเจ้าเท่านั้นที่สามารถเดินทางไปกับเธอได้ทุกที่และทุกขณะจิต  แต่เธอต้องไปพบพระองค์ด้วยความเชื่อและความศรัทธาเท่านั้น  เธอจะมีความสุขสบายในอ้อมพระหัตถ์ของพระองค์ในโลกหน้า “  พี่เพ็ญพยายามให้กำลังใจติ๋มระยะสุดท้าย

                   ทันใดนั้นดวงตาของติ๋มก็เบิกโพลงและร้องออกมาด้วยเสียงแปลกๆ ทุกคนตกตะลึงและตกใจกับอาการของติ๋ม แต่ในที่สุดเธอก็พยักหน้ารับรู้ คล้ายบอกว่าเธอเข้าใจและยอมรับในพระเจ้าแล้วในนาทีนิ้

                  “เธอยอมรับในพระผู้เป็นเจ้าแล้วใช่ไหมติ๋ม?”พี่เพ็ญกระซิบถาม

ติ๋มไม่ตอบ เพียงพยักหน้าอีกครั้งพร้อมหลับตานิ่ง ใบหน้าที่เคยหมองหม่นมานานกับโรคร้ายที่คุกคามมาตลอดนั้นเปลี่ยนเป็นมีรอยยิ้มจางๆอย่างมีความสุข  ลมหายใจของติ๋มเริ่มช้าลงเรื่อยๆ ในที่สุดก็เป็นการหลับชั่วนิจนิรันดรของติ๋ม เธอหลับอย่างเป็นสุขในวันสุดท้ายที่เธอรู้จักพระเจ้าเป็นครั้งแรก…

 

                สองปีต่อมานกคำผู้เป็นน้องสาวของติ๋มนั้นก็เริ่มมีปัญหาสุขภาพ หมอวินิจฉัยว่าเธอเป็นมะเร็งในเลือดขาว (Lymphocytic leukemia) คำสรุปอาการของหมอเกี่ยวกับอาการป่วยของเธอได้ฆ่าความรู้สึกของนกคำให้ตายลงทันที เธออกจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกที่หวาดหวั่นและตื่นตระหนกเหมือนกับนักโทษเพิ่งได้ยินคำพิพากษาประหาร  การเผชิญโรคร้ายนั้นเป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดในชีวิต แต่ที่เลวร้ายกว่านั้นเธอต้องรับรู้เรื่องการนอกใจของสามีเธอเองและเขาไม่ได้ทุกข์ร้อนไปกับอาการป่วยของเธอเลย นกคำจึงใช้เวลาตามลำพังส่วนมากอยู่ในบ้านที่เงียบเหงา และอยู่กับหัวใจที่ว่างเปล่าที่ไร้ความรักและความห่วงใยจากสามีของเธอ คนที่เธอยอมอุทิศเวลาหมดทั้งชีวิตที่เหลืออยู่เพียงเพื่อเขา  นกคำนอนร้องไห้อย่างเดียวดายและเจ็บปวด เธอคิดถึงวันเวลาที่เคยมีความสุขและทุกสิ่งอย่างที่เปลี่ยนไปช้าๆ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหมดอาลัยตายอยากกับสภาพที่เป็นและหมกมุ่นครุ่นคิดว่าทำไมบทสุดท้ายของชีวิตเธอจึงคล้ายกับติ๋มผู้เป็นพี่สาวเหลือเกิน

                 พี่เพ็ญมิอาจนิ่งดูดายในความทุกข์อันแสนสาหัสของนกคำได้ จึงพยายามชวนนกคำออกไปทานข้าวด้วยกันบ้าง  อีกทั้งคอยให้กำลังใจกับอาการป่วยของนกคำเท่าที่มีโอกาส  และทุกครั้งที่ได้เจอกัน พี่เพ็ญจะสวดอ้อนวอนพระเจ้าให้นกคำเพื่อให้เธอมีขวัญและกำลังใจดีขึ้นบ้าง จนนกคำเริ่มมีความสนใจเกี่ยวกับพระเจ้าและโบสถ์ที่พี่เพ็ญไปประจำ

                “หนูอยากรับพระเจ้าเข้ามาในชีวิตเหมือนพี่เพ็ญบ้าง” นกคำเอ่ยขึ้นในวันหนึ่ง พี่เพ็ญแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าประโยคนั้นมาจากนกคำ

               “แต่หนูไม่ใช่คริสเตียน หนูไม่มีโบสถ์ที่จะไป แล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงดี?”  นกคำพูดต่อ

              “พี่ดีใจมากและเต็มใจยิ่งที่จะช่วยเธอ” พี่เพ็ญตอบ

          ตอนนั้นอาการป่วยของนกคำก็ทรุดลงมากแล้ว  พี่เพ็ญจึงนำเรื่องของนกคำมาปรึกษากับหลวงพ่อที่โบสถ์ที่พี่เพ็ญเป็นสมาชิกอยู่  นกคำจึงได้ผ่านการเข้าพิธีบัพติสเป็นคริสเตียนที่เกิดใหม่โดยสมบูรณ์ แม้เป็นการเกิดใหม่ในร่างที่กำลังแตกดับ แต่นกคำก็รับรู้ด้วยความปลื้มปิติใจว่าหากเมื่อเธอจากโลกนี้ไปแล้ว เธอจะมีประตูแห่งสวนสวรรค์ของพระผู้เป็นเจ้าเปิดรอเธออยู่ เธอเข้าใจแล้วว่าความหมายของการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ก็เพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกันด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ขององค์พระผู้เป็นเจ้านั่นเอง

             หลังจากการบัพทิสเป็นคริสเตียนใหม่ได้สิบสองวัน  นกคำก็เดินทางจากทุกคนไปอีกครั้งเหมือนที่เธอเคยเดินทางลาจากครอบครัวที่เมืองไทยไปอยู่อเมริกา  แต่การเดินทางครั้งนี้นกคำไปสู่จุดหมายปลายทางแห่งอาณาจักรของพระผู้เป็นเจ้า และเธอจะอยู่ที่นั่นอย่างถาวรโดยไม่มีความเหงาเดียวดายและไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป…

 

 

          

 

 

 

    More than Friend   (พี่เพ็ญภาคภาษาอังกฤษ)

 

              First of all, please let me tell you about this journal.  My dear friend, Pee Pen (Mrs. Boorat Adams) would like me to compose her impression and appreciation about all of her friends into words.   There are many words of thanks to Pee Dang (Pee Pen’s  close friend) and all other friends, who support and encourage Pee Pen during her tough time.   You may wonder why Pee Pen doesn’t write by herself.  As of now,  Pee Pen is sick and she still under the doctor’s treatment.  Pee Pen has intentionally chosen me to keep on her journal, and I’m very happy to do as her wish because she is more than just my friend, but also my sister in Christ. 

 

              Many of Thai people, who come to live in USA, have different stories and their lives experience; it depends on which way they choose to live on.  Let me back to Pee Pen and a little bit about her background.

              When Pee Pen was about 11 years old, her father died.  Her mother, two older sisters, Pee Pen and two younger sisters had to work very hard for surviving.  All of them had to wake up 2:00 or 3:00 a.m. to start their new day in the rubber plant until 11:00 a.m. or about noon then all return home to do other house errands.   Although those days were hard working days, five sisters were happy with love and care for each other. 

               One by one of them left family after each one had married.  Pee Pen’s first marriage was not successful, which ended in a divorce.  This result made Pee Pen work  harder  twice times as a single mom to take care her son.   Finally, at Amphur Takli  base in Nakhon Sawan, Thailand, God sent Mr. Johnny Adams, the US Air Force officer, into Pee Pen’s life.   Therefore, Pee Pen, the alluring eyes woman from the south, came to start her new life in USA. Her new happy family home has been started in Alabama with Mr. John.  Besides her own son, Pee Pen also has another one beautiful daughter Thai-American, Tina.

 

                 Pee Pen had learned American cooking from her mother-in –law until she can remember all family’s recipes in her mind.  For Thai cooking, Pee Pen is also well-known in Thai southern style cooking.  Pee Pen love cooking, and everybody fall in love with her Thai taste food.  Her house later turned to a meeting center of her Thai friends and Thai students because of her caring and warming heart of friendship to everyone.

 

                    Besides cooking Thai food and gathering friends  at her home, Pee Pen often takes her food to visit Thai students at their dormitory because she realized that most students have to spend time and to work hard for their study  more than cooking, especially Thai food.  Pee Pen is a person who likes to give more than to take, and she never hesitates whenever friends need helps, she always be there for them.  Because of her strong belief in God, Pee Pen likes to share her Christian life and her experience about God that answers for her pray many times in different situations.  Love of God is the great love for all human and all creatures on this earth.  Although some friends may not understand and may not pay attention to Pee Pen’s words about God, but Pee Pen has never give up on her faith since she baptized and was born in Christian’s life.  Time cannot change her mind and her love in God, instead time build up her faith stronger and stronger every day.

 

               Pee Pen also love and care for her family in Thailand, she put all of her effort in helping them to build their homes.  All of them live in the same town so that in case emergency they can be reach, and be help each other.  To honor God, Pee Pen bought a piece of land and helped American missionary in stablishing Baptist church and Sunday school in her home town.   Whenever Pee Pen and I talk on the phone, she keeps repeat to me before ending our conversation that:

                  “If you have strong believe in God, it doesn’t matter how hard of your trouble you may have, God will take care of you in his own way, only you need is put your trust and faith in God”

Pee Pen like to quote her favorite Bible reading John 16:33New International Version (NIV)

John 3:16 New International Version (NIV)

 For God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life.

 John 16:33New International Version (NIV)

 “I have told you these things, so that in me you may have peace. In this world you will have trouble. But take heart! I have overcome the world.”

 

Before Pee Pen went to hospital in January 2017, one of her close friend “Pee Aon” was sick and later died on January 9th 2017.  Pee Pen and I discussed how we could help Pee Aon’s  funeral as we are Thai people who far away from our homeland and live in the new culture, where is different than Thailand.  However, we only gave some money to Pee Aon’s family in helping her funeral, and we couldn’t do anything more than that.  Pee Aon’s funeral day was the same day that Pee Pen had to admitted at the hospital.  Finally, the diagnosis was come out and shocked Pee Pen’s family and friends, it was the brain cancer!  My crying heart mourn and keep ask God every day.  God, why is Pee Pen? Why have to be Pee Pen who has strong faith in God?  Why?  The bright and cheerful days have started to turn in blue day because every minute from now on no one knows how long the treatment will be, how is the final result of this treatment, and how much time left for us in having each other like this.   I wish time of our friendship be eternal, but only God can give me the answer.   Oh! Please God, please let Pee Pen have more time with us and please do not take away her from us yet.

 

            However, Pee Pen seems not to worry much about her sickness and she seems to be strong in her hope and her heart still fulfill with faith in God as always.  One of her close friend who lives in Birmingham, Pee Dange,  is the one who comes in need for Pee Pen.   Pee Dange and her husband, Bob, have been assisted Pee Pen with all helps as much as the good friends can do to comfort and to take care PeePen during admission in the hospital. After doctor allowed Pee Pen to return home, but Pee Pen need to come back to hospital again for the chemotherapy from Monday to Friday.  During the week that Pee Pen had to travel forth and back between Hayden and Birmingham, Pee Dange opened her house to welcome PeePen and Mr.John to stop by for lunch with Thai food.  Pee Pen told me that Pee Dange is not just a good friend but also a sister, who born in different family.   God sends a good friend as Pee Dange to take care of Pee Pen in the time of need.  Oh! Thank you God.

                  When I was young, my father told me that:

 “In the bad time and sickness you will learn who is a real friend and who the one stand by you with truly heart is”. 

 As same as PeePen has Pee Dange and many friends,  who support and encourage her to win the sickness and keep on hope for Pee Pen to get over the cancer.   We are the same feeling of worry and believe in this forever friendship, we must support and stand by each other in the difficult time as friends need friends.   Although PeePen’s body has to suffer from her sickness and treatment, but she never let time pass by with fear and worry, she starts in managing and giving all of her valuable items to her family as if she prepares to go back home sweet home.

 

Dear all friends, please keep our friendship, sincerity and love to go on, please share and support each other in need because this is the magic medicine in healing sickness and the best weapon in fighting all obstacles.    If all of this message will be useful for any one, please turn this benefit to the blessing for the treatment to be succeeded and bring Pee Pen (Mrs. Boorat Adams) back to be healthy again.

 

(P.S. the word “Pee” is a Thai pronoun for addressing the person who older than the speaker)

watermark636219880572719001

 

                                                               มากกว่าคำว่าเพื่อน

       ก่อนอื่นผู้เขียนต้องขอเล่าถึงที่มาที่ไปของเรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ก่อนนะคะว่าผู้เขียนทำหน้าที่แทนเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งคือพี่เพ็ญ (คุณบุญรัตน์ อาดัมส์) เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของพี่เพ็ญไปยังพี่แดงซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพี่เพ็ญและบรรดาเพื่อนๆรุ่นน้องทุกคนที่รู้จักกับพี่เพ็ญมานาน เพื่อให้ทุกคนได้รับทราบถึงความปลื้มปิติที่มีอยู่ในใจของพี่เพ็ญว่าความมีน้ำใจและความห่วงใยของเพื่อนๆทุกคนนั้นมีค่าต่อพี่เพ็ญมากมายเพียงใด  

หากท่านสงสัยว่าทำไมพี่เพ็ญจึงไม่เขียนเอง? ก็ขอเรียนให้ทราบตรงนี้เลยว่าเวลานี้พี่เพ็ญป่วยค่ะ ยังอยู่ในความดูแลของทีมแพทย์ที่จะต้องรักษาไปอีกระยะหนึ่ง  เมื่อพี่เพ็ญตั้งใจมอบหน้าที่นี้ให้ผู้เขียนทำหน้าที่แทน ผู้เขียนก็เต็มใจอย่างยิ่งที่จะเป็นปากกาเขียนบันทึกให้พี่เพ็ญด้วยความรักและนับถือในน้ำใจของพี่เพ็ญผู้เป็นทั้งเพื่อนและพี่สาวร่วมโลกคนนี้

คนไทยไกลบ้านที่มาอยู่แดนไกลถึงอเมริกา ทุกคนต่างมีเรื่องราวและประสพการณ์ชีวิตแตกต่างกันไป สุดแท้แต่ว่าฉากและตัวละครนั้นๆถูกโชคชะตาฟ้าลิขิตให้ดำเนินไปอย่างไร ขอย้อนกลับไปท้าวความนิดหนึ่งถึงความเป็นมาของพี่เพ็ญสักนิดหนึ่งนะคะ

ช่วงวัยเยาว์ของพี่เพ็ญนั้นค่อนข้างลำบากเนื่องจากพ่อเสียชีวิตไปเมื่อตอนพี่เพ็ญอายุประมาณ11ปี  เหลือเพียงแม่ พี่สาวสองคน, ตัวพี่เพ็ญเองและน้องสาวอีกสองคน ทุกคนดิ้นรนช่วยกันทำมาหากินเพื่อความอยู่รอดของครอบครัวด้วยการกรีดยางขาย ต้องออกจากบ้านแต่เช้ามืดกว่าจะได้กลับมาบ้านอีกครั้งก็สายเกือบๆเที่ยงวันแล้ว แม้งานจะหนักและเหนื่อยแค่ไหน แต่ห้าสาวพี่น้องก็รักใคร่ปรองดองกันดี จนกระทั่งถึงวัยที่ต่างคนต่างแยกกันออกไปมีครอบครัว ชีวิตการแต่งงานครั้งแรกของพี่เพ็ญไม่ราบรื่นนัก สุดท้ายจึงแยกทางกันไป โดยที่พี่เพ็ญทำหน้าที่ทั้งแม่และพ่อให้กับลูกชายคนเดียวของแกเอง จนกระทั่งพระเจ้าได้ส่งคู่ชีวิตแท้ของพี่เพ็ญคือคุณจอห์นอดีตนายทหารทัพฟ้าของเมืองลุงแซมให้มาพบกันที่ฐานทัพตาคลี จ.นครสวรรค์ พี่เพ็ญพี่เพ็ญอดีตสาวงามเมืองใต้นัยน์ตาคมจากเมืองนครศรีธรรมราช จึงได้เดินทางมาเริ่มต้นชีวิตในอเมริกาที่รัฐอัลลาบามากับสามีคือคุณจอห์น มีครอบครัวสุขสันต์และอบอุ่น แถมมีสมาชิกเพิ่มมาอีกคนคือลูกสาวแสนสวยครึ่งไทยอเมริกันที่เกิดจากพี่เพ็ญและคุณจอห์น

พี่เพ็ญเรียนรู้การทำอาหารอเมริกันจากแม่ของสามีจนกระทั่งฝีมือแกร่งกล้าสามารถทำทุกสูตรที่แม่สามีสอนได้อย่างชำนาญ ในด้านอาหารไทยพี่เพ็ญก็ไม่เป็นรองใคร โดยเฉพาะอาหารปักษ์ใต้บ้านเรา ทุกคนที่เคยได้ชิมต่างติดใจจนมิอาจลืม ด้วยความที่พี่เพ็ญชอบทำอาหาร ประกอบกับความมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของพี่เพ็ญนี่เอง บ้านของพี่เพ็ญจึงกลายเป็นศูนย์รวมของนักศึกษาไทยที่มาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเบอมิ่งแฮมและคนไทยที่อยู่ใกล้ๆเมืองที่พี่เพ็ญอยู่

พี่เพ็ญมิใช่แค่ทำอาหารคอยต้อนรับทุกๆคน แต่แกจะดูแลเด็กๆน้องๆโดยการเอาใจใส่ประดุจญาติผู้ใหญ่ บ้านของพี่เพ็ญนั้นเป็นทั้งที่แวะพักผ่อนเยี่ยมเยียน แถมฤดูร้อนที่พี่เพ็ญปลูกผักทำสวน เพื่อนๆน้องๆก็ได้ส่วนแบ่งจากสวนผักของแกด้วย นอกจากนี้บ้านหลังนั้นเป็นศูนย์กลางให้เพื่อนๆคนไทยได้ติดต่อถามข่าวคราวซึ่งกันและกันอีกด้วย หลายครั้งพี่เพ็ญจะทำอาหารไทยใส่กล่องไปส่งให้น้องๆนักเรียนไทยถึงหอพักในมหาวิทยาลัย ด้วยความที่เป็นห่วงน้องๆจะเครียดและเหนื่อยจากการเรียนการสอบจนไม่มีเวลาทำอาหารกินเอง น้องๆหลายคนเมื่อเรียนจบก่อนกลับไทย ก็พี่เพ็ญอีกแหละเป็นคนจัดงานเลี้ยงส่งให้เต็มที่

เพื่อนทุกคนและน้องๆนักศึกษาคนไทยทุกรุ่นที่ได้รู้จักพี่เพ็ญต่างรู้ซึ้งถึงความใจกว้างของพี่เพ็ญว่าเป็นคนที่ชอบช่วยและชอบให้เสมอ ให้โดยไม่เคยหวังสิ่งตอบแทนจากใครทั้งนั้น นั่นก็เพราะพี่เพ็ญมีความเชื่อมั่นและความศรัทธาในพระเจ้าในฐานะคริสเตียนที่ดี พี่เพ็ญมักจะพูดถึงความรักของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ในโลกนี้และเชื่อว่าสิ่งที่แกตั้งใจทำให้ทุกๆคนนั้น ก็เพราะผลแห่งพระเมตตาในความรักอันบริสุทธิ์ของพระองค์นั่นเอง พี่เพ็ญจึงอยากเผื่อแผ่ความรักอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้านั้นให้เข้าถึงในใจของเพื่อนมนุษย์ทุกคนที่แกมีและที่แกรู้จักด้วย แม้อาจจะมีเพื่อนบางคนอาจจะไม่เข้าใจและอาจไม่สนใจในหน้าที่คริสเตียนที่ดีของพี่เพ็ญก็ตาม แต่ความเชื่อ ความมั่นคงและความศรัทธาในพระเจ้าของพี่เพ็ญนั้นก็มิได้สั่นคลอนหรือหวั่นไหวลบเลือนไปกับกาลเวลาที่ผ่านมา

พี่เพ็ญเป็นคนรักพี่รักน้องและห่วงทุกคนในครอบครัวที่เมืองไทย แกจึงพยายามช่วยเหลือและสร้างความมั่นคงให้ทุกคนมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างสุขสบายเท่าที่สามารถทำได้ เช่นช่วยปลูกบ้านให้พี่สาวและน้องสาวของแกได้อยู่ใกล้ชิดกันเพื่อคอยดูแลช่วยเหลือกันและกันในยามที่พี่เพ็ญเองต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนไปอยู่ไกลคนละมุมโลก

  ทุกครั้งที่ผู้เขียนโทรศัพท์คุยกับพี่เพ็ญ ก่อนจบการสนทนาพี่เพ็ญมักจะย้ำประโยคหนึ่งให้ผู้เขียนฟังเสมอว่า

“ถ้าหากเธอมีความเชื่อในพระเจ้าอย่างจริงจัง ไม่ว่าของอะไรหรือความปราถนาอะไรก็ตามที่เธอขอต่อพระเจ้า เมื่อถึงเวลาทุกอย่างจะมาวางตรงหน้าเอง ขอเพียงเธอมีความเชื่อและความศรัทธาจริงๆเท่านั้น”

(ขอออนุญาตแทรกบทคำสอนที่สำคัญในไบเบิ้ล ที่พี่เพ็ญอ่านจนจำขึ้นใจและมอบศรัทธาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรงนี้เลยนะคะ เนื่องจากพี่เพ็ญต้องการให้ประโยคนี้ได้จุดประกายความเชื่อและความศรัทธาให้กับผู้คนที่ยังรู้สึกเคว้งคว้างในชีวิต พี่เพ็ญอยากฝากสิ่งนี้ให้กับผู้ที่ยังไม่มีจุดหมายในความเชื่อว่าแท้จริงแล้วมนุษย์ทุกคนอยู่ในสายพระเนตรของพระองค์ตลอดเวลา เพียงแต่พระองค์เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ที่ทุกคนจะเดินกลับเข้ามาหาพระองค์ด้วยความศรัทธาจากใจจริงเท่านั้น

John 3:16 New International Version (NIV)

 For God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life.

 John 16:33New International Version (NIV)

 “I have told you these things, so that in me you may have peace. In this world you will have trouble. But take heart! I have overcome the world.”

 

ก่อนที่พี่เพ็ญจะไปพบหมอเพราะสาเหตุเนื่องมาจากอาการป่วยครั้งล่าสุดนั้น เพื่อนสนิทของพี่เพ็ญคือพี่อ่อนล้มป่วยอยู่ก่อนหลายวันและในที่สุดพี่อ่อนก็เสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2560 พี่เพ็ญกับผู้เขียนได้โทรศัพท์พูดคุยและปรึกษากันหลายอย่าง โดยเฉพาะเรื่องที่จะช่วยงานศพของพี่อ่อนว่าจะช่วยกันอย่างไรดี? เพราะอย่างน้อยเราก็เป็นคนไทยไกลบ้านอยู่ต่างแดนเหมือนกัน มีอะไรที่เราพอจะช่วยเหลือกันได้ก็น่าจะช่วย

 ทว่ายังไม่ทันที่พี่เพ็ญกับผู้เขียนจะช่วยอะไรงานศพพี่อ่อนได้มากไปกว่าช่วยเงินใส่ซองทำบุญให้กับครอบครัวของพี่อ่อน พี่เพ็ญก็ล้มป่วยแบบกระทันหัน และต้องเข้าไปรับการรักษาด่วนที่โรงพยาบาลเบอมิ่งแฮมและแพทย์ลงความเห็นว่าพี่เพ็ญมีอาการของมะเร็งในสมอง!!

 เมื่อผู้เขียนทราบข่าวของอาการป่วยพี่เพ็ญ ก็แทบช๊อคทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน คร่ำครวญในใจถามพระเจ้าว่าทำไม? ทำไม? ทำไม?ต้องเป็นพี่เพ็ญปิยมิตรผู้แสนดีคนนี้ด้วยนะ? โลกทั้งโลกที่เคยสดใสสนุกสนานสำหรับมิตรภาพแห่งเพื่อนระหว่างพี่เพ็ญและผู้เขียนก็กลายเป็นโลกสีเทาอึมครึมหม่นหมองทันที เพราะทุกนาทีนับแต่นี้ไป เราต่างไม่รู้ว่าการรักษาของทีมแพทย์ให้กับพี่เพ็ญนั้นคือคำตอบที่ออกมาในรูปไหน?และระยะเวลาที่เรายังอยู่เป็นเพื่อนกันนั้นจะมีอีกนานเท่าไหร่? แต่ดูเหมือนว่ากำลังใจของพี่เพ็ญยังแกร่งและเข้มแข็งเสมอ ความศรัทธาในพระเจ้าของพี่เพ็ญยังมั่นคงเหมือนที่เคยเป็นมา

เพื่อนคนไทยคนหนึ่งที่อยู่รัฐเดียวกันกับพี่เพ็ญคือพี่แดง ก้าวเข้ามาเงียบๆด้วยบทบาทแห่งปิยะมิตรผู้มีน้ำใจงดงามในยามที่พี่เพ็ญเจ็บป่วย พี่แดงและสามีคือคุณบ๊อบ ทั้งคู่ได้มาเยี่ยมเยียนเฝ้าดูแลเอาใจใส่พี่เพ็ญตั้งแต่วันแรกที่พี่เพ็ญนอนป่วยในโรงพยาบาล นอกจากเยี่ยมดูอาการของพี่เพ็ญแล้ว พี่แดงก็ทำอาหารไทยมาส่งให้ถึงเตียงผู้ป่วยทุกวัน หายาสมุนไพรมาช่วยบำรุงกำลังพี่เพ็ญ อีกทั้งเฝ้าคอยอยู่ดูแลเป็นกำลังใจปลอบใจและพูดคุยกับพี่เพ็ญราวกับว่าเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน

อาทิตย์ต่อมาหลังจากที่แพทย์อนุญาตให้พี่เพ็ญกลับบ้านได้ แต่ต้องเดินทางไปกลับเพื่อรับคีโมรักษาอาการของมะเร็งนั้นตามที่หมอกำหนดนัด ซึ่งตลอดระยะเวลาที่พี่เพ็ญต้องเดินทางไปกลับระหว่างบ้านและโรงพยาบาลนั้น พี่แดงก็ยังอาสาเป็นธุระช่วยจัดเตรียมอาหารไทยไว้ที่บ้านของพี่แดง เพื่อรอให้พี่เพ็ญที่กลับจากโรงพยาบาลแวะบ้านพี่แดงเพื่อร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน

คุณพ่อของผู้เขียนเคยกล่าวไว้ว่า”คนเราจะเห็นน้ำใสใจจริงต่อกันก็ในยามทุกข์และยามเจ็บป่วยนี่แหละว่าเป็นคนคนนั้นเป็นคนจริงใจมากน้อยแค่ไหน” การที่พี่แดงมีจิตอาสามาทำหน้าที่ของเพื่อนในยามยากเช่นนี้ ทำให้พี่เพ็ญรู้สึกปลื้มปืติและประทับใจในน้ำใจของเพื่อนคนนี้ยิ่งนักรวมทั้งเพื่อนๆคนไทยอีกหลายๆคนที่ช่วยกันส่งกำลังใจเชียร์ให้พี่เพ็ญต่อสู้กับโรคร้ายนี้ด้วยใจเข้มแข็ง แม้เราคนไทยที่ต่างคนต่างมาจากภาคต่างๆในเมืองไทย จากบ้านบ้านเกิดเมืองนอนมาไกลและได้มาเผชิญชะตากรรมในต่างแดนด้วยกัน แต่ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในความเป็นสายเลือดคนไทยด้วยกันนั้นไม่เคยจางหาย เราพูดภาษาเดียวกัน เราต่างเข้าใจในความรู้สึกลึกๆของความว้าเหว่ของกันและกันที่ต่างจากบ้านมาไกล เราจึงไม่อาจทอดทิ้งกันได้ในยามที่เพื่อนคนไทยคนใดคนหนึ่งกำลังทุกข์เช่นนี้ เพราะฉะนั้นแม้พี่เพ็ญจะต้องทรมานกายเพราะอาการเจ็บป่วย ทว่าในดวงใจกลับเข้มแข็งและสุขล้นยิ่งนักในศรัทธาเชื่อมั่นที่มีต่อพระเจ้าและรู้สึกอบอุ่นในน้ำใจของเพื่อนๆคนไทยที่รู้จักอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

 รักกันไว้เถิดเพื่อนคนไทยผู้ไกลบ้านทั้งหลาย…เพราะความรัก ความจริงใจที่มีให้กันนั้นมีคุณค่าและเป็นยาขนานวิเศษที่สามารถเยียวยาใจให้มีพลังใจกันและกันได้อย่างมหัศจรรย์ยิ่ง หากแม้ข้อเขียนนี้จะมีประโยชน์หรือเป็นกำลังใจให้กับท่านผู้อ่านคนใดแล้ว ขอคุณงามความดีเหล่านั้นจงกลายเป็นพรวิเศษดลบันดาลให้การรักษาของทีมแพทย์ที่รักษาพี่เพ็ญในขณะนี้จงประสพความสำเร็จ ขอให้พี่เพ็ญ(หรือคุณบุญรัตน์ อาดัมส์)จงหายป่วยและมีสุขภาพร่างกายกลับมาแข็งแรงดังเดิมอีกครั้งเถิดนะคะ

  

ณ.โอกาสนี้พี่เพ็ญได้ฝากให้ผู้เขียนโพ้ส บทกลอนขอบคุณจากคุณต้อย อดีตนักศึกษาไทยที่เคยมาศึกษาต่อที่  UAB – The University of Alabama at Birmingham  มาดังนี้นะคะ                             

ขอบพระคุณ  checkใบนั้น  อย่างสุดซึ้ง  

เช็คใบชี่ง  นำต้อยเภามาพบพี่

ตื้นตันเจอพี่สาวที่แสนดี

สุดที่จะหา  ถ้อยคำ  มาเปรียบเปรย

 

มิถุนา  รัชพา  เช็คของพี่

และบอกว่า จากคนดีอย่าทำเฉย

ต้อยรับแล้ว  แสนดีใจไม่ละเลย 

ส่งจดหมายแจ้งเฉลย  ว่าเป็นใคร  

 

 และวันหนึ่ง   เราสามคน  ถึงบ้านพี่

ความเปรมปรีด์  รินมาเหมือนน้ำไหล

 ทั้งพีจอห์น  แสนดี และจริงใจ

ขอขอบพระทัย  พระเจ้าส่งพี่มา

 

        อยู่บ้านเขา  เมืองเขา  เหงาเหว่ว้า 

นี้ออกจาก หัวใจ ใช่มุสา

เมื่อเจอพี่  เหงาหายวับไปกับตา

บุญนำพาและgodส่งให้เจอกัน

 

          ขอบคุณพระเจ้าเท่าแผ่นฟ้า 

 นำเรามา  เจอะเจอ ชึ่งเหมือนฝัน

ชีวิตที่นี่มีสุขพลัน 

 เราสองนั้นได้พี่สาว ที่แสนดี

 

          ไม่มีวัน  ลืมสัมพันธ์ ณ.วันนี้ 

 วันที่ชีวิตเรีม มีวิถี

ได้รู้จักพระเจ้านำชีวี 

กราบคุณพี่ ที่ชี้แนะ ด้วยหัวใจ

 

(หมายเหตุจากพี่เพ็ญ: คุณไพรัช นั้นคือคุณหมอคนไทยคนแรกที่พี่รู้เพ็ญจักในอเมริกาและคุณต้อยหรือ ดร.สุรศักดิ์ รับราชการอยู่ที่มหาวิทยาลัยทักษิณในตำแหน่งคณบดีวิทยเขต พัทลุง)

       

  THE LETTER FROM THAI STUDENTS

 Our most sincere ” thank you ” for your check that made it possible for us [Toy & Poa] to visit you, you are…so nice. I can’t find the words to tell you how wonderful you are.

Now in June 1996, Pairat said we should send you a letter to let you know.. how much we appreciate what you did.  On the day… the three of us arrived at your home. You (Pee Pen) and John, your husband welcomed us with such warmth, like a constant stream of feeling.

Thank “God” who sent you to be our friend.

We felt so Lonesome, staying abroad so far from our hometown, you warmed our hearts.

But after meeting you both..

We felt blessed by God.

 (Translate by Professor. Robert สามีพี่แดง)   

watermark636219879876110688

ความศรัทธาของพี่เพ็ญ

ความศรัทธาและปาฏิหารย์ มักมาคู่กันเสมอ สุดแท้แต่ว่าแรงศรัทธาของใครมีมากน้อยเพียงใด หากไร้ศรัทธา ปฏิหารย์ก็ไม่อาจเกิดขึ้น หรือถึงเกิดกับคนที่ไร้ศรัทธา ก็คงคิดรวบรัดสรุปว่านั่นคือเรื่องบังเอิญเท่านั้น แต่มีใครสักกี่คนจะคิดบ้างว่าที่ว่าเป็นเรื่องบังเอิญนั้น มีอะไรเป็นเหตุเป็นผลให้เกิดขึ้น? ดังที่ได้ปรากฎในเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของแต่ละคน

“พี่เพ็ญ” คือชื่อของเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งที่ผู้เขียนรู้จักมานานปี เป็นคนหนึ่งที่ศรัทธาในศาสนาแห่งความรักขององค์พระเยซู  เพราะหลายเหตุการณ์แต่ละครั้งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของพี่เพ็ญนั้น ล้วนเหมาะเจาะสอดคล้องกับความปรารถนาที่พี่เพ็ญเคยตั้งใจไว้ โดยที่ตัวพี่เพ็ญเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทุกเรื่องที่เกิดมีที่มาจากไหน และทำไมต้องเกิดขึ้นเพื่อตอบคำถามหรือเพื่อให้ความปรารถนาของแกเป็นจริงทุกครั้งที่แกตั้งใจขอ

โดยปกตินิสัยแล้วพี่เพ็ญเป็นคนที่ชอบเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เพื่อนฝูงและทุกคนที่ทุกข์ร้อนเสมอ ชอบเป็นผู้ให้และชอบช่วยโดยไม่คิดว่าจะต้องได้อะไรกลับมาเป็นสิ่งตอบแทน ไม่ว่าทำอาหารเลี้ยงเพื่อนฝูง ช่วยเหลือเรื่องเงินทองในยามเพื่อนๆหรือคนที่รู้จักเดือดร้อนมาหา พี่เพ็ญตั้งใจทำและตั้งใจช่วยเพราะแกคิดว่านี่คือหน้าที่ของคริสเตียนที่ดี นี่คือความรักจากพระเจ้าที่พี่เพ็ญได้รับมอบหมายจากพระองค์ให้มาเผื่อแผ่แก่เพื่อนมนุษย์ที่แกรู้จัก การที่ไม่ต้องการรางวัลใดใด กลับกลายเป็นว่าพี่เพ็ญมักจะได้คำตอบและพบกับเหตุการณ์ที่เป็นคำตอบในสิ่งที่แกปรารถนา และเข้ามาคลี่คลายในทุกปัญหาที่แกเผชิญ หลายต่อหลายเรื่องที่ผู้เขียนเคยฟังจากการบอกเล่าโดยตรงของพี่เพ็ญ จึงอยากนำมาเล่าสู่กันฟัง เพื่อท่านผู้อ่านได้ขบคิดพิจารณาเอาเองว่าทุกอย่างเพียงแค่เรื่องบังเอิญ หรือว่าเป็นคำตอบจากพระเจ้าที่พี่เพ็ญศรัทธาสุดชีวิตสุดจิตใจของแก?

กล้องถ่ายรูปติดหน้ารถ พี่เพ็ญเล่าว่าเคยตั้งใจจะไปซื้อมาติดรถเพื่อเวลาเดินทาง หากมีอุบัติเหตุการจราจรเกิดขึ้น ภาพที่กล้องจะได้บันทึกเหตุการณ์เพื่อเป็นพยานในการขึ้นโรงขึ้นศาล ไม่ต้องยุ่งยากลำบากเรื่องพยายานจากคนจริงๆมาช่วยให้การแต่อย่างใด เพราะภาพที่บันทึกในกล้องจะช่วยให้ศาลเห็นในเหตุการณ์ว่าใครผิดใครถูกกันแน่ แต่ราคากล้องที่พี่เพ็ญเคยอยากได้นั้นราคายังสูงมาก จึงต้องอดใจไว้เพื่อรอให้ราคากล้องลดลงมาก่อน แล้วค่อยซื้อ

ในช่วงเวลาที่รอกล้องลดราคานั่นเอง พี่เพ็ญกับสามีได้เดินทางกลับไปเยี่ยมญาติพี่น้องที่เมืองไทยเป็นเวลาหนึ่งเดือน ช่วงที่อยู่ไทยพี่เพ็ญไม่ได้คิดถึงเรื่องกล้องติดหน้ารถเลย แต่ละวันที่ผ่านไปพี่เพ็ญก็ทำธุระเกี่ยวกับเอกสารส่วนตัวบ้างและพาญาติพี่กล้องลงราคาน้องลูกหลานไปพักผ่อนตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆด้วยความสนุกสนานเพลิดเพลิน จนกระทั่งถึงกำหนดกลับจึงมาพักที่บ้านหลานสาวซึ่งทำงานด้านมาร์เก็ตติ้งในบริษัทแห่งหนึ่ง เมื่อพี่เพ็ญนึกได้เกี่ยวกับเรื่องกล้องติดรถ ก็เลยคุยให้หลานสาวฟังว่าแกตั้งใจจะหาซื้อกล้องดังกล่าวที่เมืองไทย เผื่อว่าราคาอาจจะถูกกว่า เมื่อหลานสาวได้ฟังก็บอกทันทีเลยว่าไม่ต้องไปหาซื้อที่ไหนให้เปลืองเงินเลย เพราะหลานสาวมีกล้องตัวอย่างจากทางบริษัทส่งออกให้มาใช้ฟรีอยู่สามกล้อง เชิญพี่เพ็ญขึ้นไปเลือกเอาเลยว่าจะชอบกล้องไหน ปาฏิหารย์ที่เกิดขึ้นดูจะเป็นเรื่องธรรมดาที่บังเอิญเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ? อาจจะมีคนตอบว่าใช่และไม่ใช่แล้วแต่ว่าแรงศรัทธาของแต่ละคน แต่สรุปเรื่องนี้คือพี่เพ็ญได้กล้องติดรถที่เคยอยากได้ โดยสุจริตและโดยไม่ต้องจ่ายเงินซื้อแม้แต่บาทเดียว แถมเป็นกล้องใหม่เอี่ยมอีกด้วย

เมื่อเพื่อนสนิทของพี่เพ็ญคือพี่อ่อนต้องเข้าโรงพยาบาลแบบกระทันหันเพราะอาการเกี่ยวกับโรคหัวใจ พี่อ่อนนอนหมดสติด้วยสายระโยงระยางที่หมอพยายามช่วยชีวิต หมอไม่รับรองว่าพี่อ่อนจะกลับมาเหมือนเดิมอีก แต่รอเวลาให้ญาติๆมาพร้อมเพรียงกันเมื่อไหร่ ก็จะถอดสายต่างๆที่ช่วยในการหายใจนี้ออก เพื่อให้พี่อ่อนจากไปแบบสงบเงียบท่ามกลางเหล่าญาติและเพื่อนที่รายล้อม เมื่อพี่เพ็ญทราบข่าวเรื่องพี่อ่อนก็ส่งข่าวบอกเพื่อนฝูงที่เคยรู้จักพี่อ่อน เพื่อทุกคนได้มีเวลามาดูใจในระยะสุดท้ายของพี่อ่อน พี่เพ็ญส่งข่าวถึงผู้เขียนซึ่งแม้จะไม่ใช่เพื่อนที่เคยสนิทสนมกับพี่อ่อน แต่ผู้เขียนก็เคยคุยทางโทรศัพท์กับพี่อ่อนเพื่อช่วยอุดหนุนปลาทูแดดเดียวของแก  (รสชาดปลาทูแดดเดียวของพี่อ่อนนั้น จัดได้ว่าเป็นฝีมืออาชีพจริง พี่อ่อนทำขายยามว่าง เพื่อหารายได้พิเศษ) เมื่อผู้เขียนทราบข่าวก็รู้สึกสงสารและใจหายกับสภาพที่พี่อ่อนเป็นอยู่ เพราะอย่างน้อยเราก็เป็นคนไทยที่พลัดบ้านจากเมืองมาไกลจากแผ่นดินเกิดเหมือนกัน

พี่เพ็ญจัดแจงเป็นธุระช่วยดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับพี่อ่อน เพราะสามีของพี่อ่อนยังอยู่ในสภาพที่ลำบาก เพราะยังต้องนั่งรถเข็นตลอดเวลาเนื่องจากผลการป่วยสะโตร๊คก่อนหน้าพี่อ่อนไม่นานนัก บ้านทั้งบ้านเงียบเชียบ เหงาจับใจ เมื่อเจ้าของบ้านคนหนึ่งต้องไปนอนป่วยและยังไม่รู้สึกตัวที่โรงพยาบาล และอีกคนหนึ่งต้องนั่งในรถเข็นพยายามช่วยเหลือตัวเองอย่างทุลักทุเลให้เวลาผ่านไปในแต่ละวัน พี่เพ็ญจัดอาหารจากบ้านมาส่งให้สามีพี่อ่อนได้กินประทังความหิวแต่ละวัน รวมทั้งไปเยี่ยมไข้พี่อ่อนเพื่อติดตามอาการอย่างใกล้ชิด

เช้าวันหนึ่ง วันที่พี่เพ็ญแวะไปซื้อของกินของใช้เล็กๆน้อยๆเพื่อนำไปให้สามีของพี่อ่อนได้มีใช้ในระหว่างที่พี่อ่อนยังไม่กลับมานั้น จู่ๆมีชายหนุ่มหน้าตาดีเดินตามออกมาจากร้านจนถึงบริเวณที่สามีพี่เพ็ญจอดรถรออยู่ ชายหนุ่มคนนั้นร้องเรียกให้พี่เพ็ญหยุด พร้อมกับพูดว่า “พระเจ้าอวยพรให้คุณ” แล้วก็ยื่นอีกมือที่กำเงินออกมาใส่ในมือพี่เพ็ญ บอกอีกว่า “พระเจ้าอวยพร ให้คุณนะ” พี่เพ็ญเองยังงุนงงกับกิริยาท่าทางของชายหนุ่มคนนั้น เพราะไม่เคยเห็นหน้าและไม่เคยรู้จักมาก่อน แล้วจู่ๆเขามาหยิบยื่นเงินสดใส่มือให้แก  แต่พอตั้งสติได้พี่เพ็ญก็รีบจับมือชายหนุ่มคนนั้น แล้วเอาเงินที่เขาใส่ในมือแกนั้นกลับคืนใส่ในมือเขา และบอกว่าเขาขอบคุณที่ให้เงินแก และขอบคุณพระเจ้าในคำอวยพร แกขอมอบพรนั้นและเงินกลับมาให้ชายหนุ่มคนนั้นด้วยเช่นกัน แล้วต่างฝ่ายต่างลาจากกันโดยไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร? มาจากไหน? แต่ความรู้สึกของพี่เพ็ญกลับอิ่มเอิบในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจทำเพื่อพี่อ่อนเพื่อนสนิทของแก

พี่เพ็ญและผู้เขียนร่วมกันอฐิษฐานขอพรจากพระเจ้าให้ยืดเวลาของพี่อ่อนออกไป และขอให้อาการพี่อ่อนดีขึ้นและกลับมาแข็งแรงดังเดิมอีกสักครั้ง แม้แพทย์ผู้รักษาจะไม่ให้ความหวัง แต่เราสองคนฝากความหวังในความกรุณาของพระเจ้าเป็นที่สุดท้าย พี่เพ็ญย้ำกับผู้เขียนว่าต้องมั่นคงในศรัทธาที่อฐิษฐานนะ

แปลก…เมื่อแพทย์ถอดสายระโยงระยางที่ช่วยในการหายใจออกจากพี่อ่อนแล้ว ถึงแม้พี่อ่อนยังไม่รู้สึกตัว แต่สีหน้าของพี่อ่อนกลับดูสดใสขึ้น (จากคำบอกเล่าของพี่เพ็ญ ที่ไปเยี่ยม) บางทีวันเวลาของพี่อ่อนยังไม่ไหมดจากโลกนี้ก็ได้ เพราะทั้งครอบครัวของพี่อ่อน เตรียมทำใจแล้วทุกคน เตรียมแม้กระทั่งว่าจะไปจัดงานศพที่ไหน  แต่… พี่อ่อนที่เคยหายใจแบบรวยรินด้วยเครื่องมือการแพทย์ กลับมาหายใจเองแบบปกติแล้ว เพียงรอการฟื้นคืนมาของสติสัมปัชชํญญะของพี่อ่อนเท่านั้น  พี่เพ็ญและผู้เขียนยังหวังต่อไป…แบบไม่หยุดหวังเด็ดขาด

ทั้งหมดที่เขียนมา เพียงประสพการณ์ส่วนหนึ่งของพี่เพ็ญผู้มีความรักและศรัทธาจริงในพระเจ้า เพื่อบอกเล่าให้ชาวโลกรู้ว่าความศรัทธาและปาฏิหารย์มักมาคู่กันเสมอ ขึ้นอยู่กับปัจจัยที่สำคัญว่าใครมีศรัทธาในสิ่งที่ตนเชื่อมากน้อยเพียงใด….

 

faith

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

วันเดือนปี

June 2017
S M T W T F S
« May    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: