On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

โต๊ะเขียนของน้องต่าย

ยินดีต้อนรับน้องต่ายค่ะ

น้องต่ายมีเรื่องราวเกี่ยวกับเพื่อนสี่ขามาเล่าสู่กันฟัง ก็เลยมาเข้าร่วมขบวนการกับพวกเราชาวรักน้องหมาน้องแมว เพื่อแบ่งปันความรู้สึกแสนประทับใจให้เพื่อนๆชาวBlogได้อ่านกันอย่างจุใจค่ะ….

ขอปรบมือดังๆต้อนรับผลงานน้องต่ายชิ้นแรก ซึ่งเจ้าตัวบอกว่าจะทะยอยเขียนเป็นตอนๆมาโพ้สที่นี่)ค่ะ โปรดติดตามไปเรื่อยๆนะคะ…..

 

 

 

หวัดดีจ้ะน้องต่าย

พี่เพิ่งมีโอกาสโผล่เข้ามาอัพเดทงานเขียนของต่ายวันนี้เอง เป็นไงบ้าง? น้ำท่วมลดลงบ้างหรือยัง?  พี่ส่งใจมาช่วยทุกๆคนเลยนะ ขอให้ปลอดภัยและขอให้น้ำแห้งเร็วๆด้วยเถอะ

ตอนที่  3 ได้ชื่อแล้วจ้า…แถมความมหัศจรรย์

                แล้วไม่กี่วันเราก็ได้ชื่อของเจ้าตัวเล็ก…ชื่อ..เปเปอร์ จริง ๆ คิดตั้งกันอยู่นานสุดท้ายลงตัวที่ชื่อนี้เพราะช่วงนั้นน้องชายทำรายงานแล้วเค้าก็เอาไปเลี้ยงบ่อย ๆ ตัวเค้าก็ขาวมากที่หูที่หางยังไม่มีสีดำขึ้นนะคะ….เหมือนเค้าจะชอบชื่อนี้ด้วยซ้ำเรียกทีเดียวหันเลยหล่ะ…

                พอได้ประมาณ 3 เดือนก็เริ่มพาเค้าไปหาหมอ…เปเปอร์ตื่นเต้นมากแต่คิดว่าคงจะกลัว เค้าจะให้เราอุ้มตลอด…ตัวสั่นไปหมดก็ไปฉีดยาป้องกันพยาธิในหัวใจ..พิษสุนัขบ้า…เยอะ ๆ แต่ไม่ร้องเลยต่ายจะอุ้มเค้าตลอด..เปเปอร์นี่ต้องขูดหินปูนทุก 6 เดือนนะคะ…ไม่ใช่ผู้ดีมาจากไหนหรอกค่ะเรื่องของเรื่องก็คือ…เค้ากินอาหารที่เราคลุกให้ตลอดไม่กินข้าวเลยจะกินแต่ตับไก่,หมูบด…ไม่มีอะไรแข็ง ๆ ให้กลัวติดคอ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้นึกถึงอาหารเม็ดเลย…เออ! ทำไมไม่นึกเนอะ พอกินของอย่างนี้เค้าไปก็ทำให้ฟันเค้าไม่ได้สัมผัสของแข็งก็ทำให้เกิดหินปูนเหลืองแล้วก็มีกลิ่นปาก เวลาเราหอมเค้า มันก็จะเหม็นเลยไม่ชอบ แต่ที่สงสารคือเค้าจะไม่อยู่นิ่งหมอต้องวางยา จริง ๆ แล้วไม่ดีนะคะ …ถ้าใครมีน้องหมาก็ควรจะให้เค้ากินกระดูกบ้างหรือใช้เป็นขนมขัดฟันอะไรประมาณเนี่ยจะได้ไม่เกิดหินปูน โดยมากหมอเค้าก็จะวางยาสลบอยู่แล้วเพราะเค้าก็กลัวของเค้าล่ะเนอะ…เราก็เข้าใจแต่พอขูดมามันก็หอมเนอะ…หอมเค้าได้ตลอดเวลาที่เราบอกเค้าว่าเปเปอร์หอมหน่อยดิ…เค้าจะเอาจมูกยื่นให้เราหอม…น่ารักเนอะ (คิดไปเอง)

                ตอนนั้นอยู่ประชานิเวศน์ 3 ก็จะหาคลินิกแถวนั้น หมอเค้าก็จะบอกว่าหมาเนี่ยเวลาโตขึ้นมาหน่อยเค้าจะผายลม (สุภาพเชียว) เหม็นเขียวเพราะมันจะมีต่อมเหม็นที่ก้น ก็ถ้าเราล้างก้นเค้าก็ให้บีบตรงรูทวาร มันจะมีคล้าย ๆ อึสีเขียว ๆ ออกมาถ้าสะสมมากก็จะมีเชื้อโรค เราก็เอาไปทำที่บ้าน ก็ทำมาเรื่อย ๆ นะไม่เป็นอะไรมันก็ออกมาอย่างที่หมอบอก

                พอเค้าโตเต็มวัยหมาตัวเมียจะมีประจำเดือน ตอนนั้นก็ไม่รู้ก็สงสัยเอ้…ทำไมเปเปอร์มีเลือดออกตรงที่ฉี่นะ….ออกตลอดก็คิดว่าเป็นอะไรไปหาหมอ ๆ บอกเค้ามีประจำเดือน ถึงได้รู้…แล้วที่ต้องรู้อีกอย่างคือก่อนมีประจำเดือนเค้าต้องขึ้นค่อม…กับอะไรก็ได้…ประมาณนั้น…ถ้าใครเลี้ยงหมาตัวเมียจะรู้ดี…..แล้วตรงนั้นขอเค้าก็จะบวม หมอบอกเราต้องระวังไม่ให้ติดเชื้อ…แต่ขอบอกว่าหมาผายลมกลิ่นไม่ต่างอะไรกับคนเล้ย…สุด ๆ

ปี 2538 เราต้องย้ายบ้านมาอยู่ที่บางบัวทอง จ.นนทบุรี ก็เอาเค้ามาด้วย….. มีตอนนี้ก็เริ่มจริงจังเรื่องการดูแลเค้า เปเปอร์มีรถมาส่งอาหารนะค๊ะเพราะที่บ้านจะมีหมูย่างร้านอร่อยช่วงนั้นขายไม้ละ 3 บาท เราจะซื้อวันละ 40 บาทให้เค้ากินก็จะมีคนเอามาส่งที่บ้านทุกวัน…..ก็ยังต้องไปขูดหินปูนเราไปหาหมอที่โรงพยาบาลสัตว์รชื่อโรงพยาบาลรัตนาธิเบศรักษาสัตว์ดีมาก (ปัจจุบันมีหลายสาขา) วันนึงพอถึงเวลาไปขูดหินปูนไปเจอหมอใหม่ตอนนั้นก็คิดแล้วล่ะ…เค้าบอกว่าหมอที่เคยทำให้เปเปอร์หยุดเราก็ยังไงล่ะมาแล้ว หมอก็ฉีดยาสลบก็ขูดนานมากต่ายก็เดินไปเดินมาอยู่นั่นล่ะพอหมอออกมาบอกว่าเสร็จแล้วก็รีบไปดูเค้าก็ยังสลบอยู่หมอบอกกับต่ายว่าเค้าไม่ยอมสลบก็ฉีดยามากกว่าเดิม เลยทำให้เหงือกเค้าบวม (บวมมาก) เราเห็นก็ตกใจนะแต่หมอบอกว่าเดี๋ยวมันก็จะยุบเองก็อุ้มมาบ้านแล้วจากวันนั้นคิดในใจเลยว่าเราจะไม่พาเค้ามาขูดหินปูนอีกแล้วมาถึงบ้านเธอก็ยังไม่ฟื้นลื้นห้อยเชียว (เพราะเวลาวางยาเค้าต้องเอาลิ้นออกจากปากไม่งั้นเค้ารู้สึกตัวจะกัดลิ้นตัวเอง) พอเค้าฟื้นดีใจมากกอดเค้าแล้วบอกกับเค้าว่าเราจะไม่ให้เค้าขูดหินปูนแล้วนะ ก็เริ่มเปลี่ยนเรื่องอาหารให้เค้ากินเริ่มจากใช้เพทดีกรีให้กินกับหมูปิ้งก่อน ไม่ยอมกินเธอเลือกแต่หมูกินสุดยอดมั๊ยล่ะเป็นอย่างนี้อยู่นาน ก็เอาใหม่เอาเป็นสมาทซีพี กินค่ะรสตับไก่นะเนื้อไม่กิน ก็ให้กินมาเรื่อย ๆ แล้วก็ลดหมูลงจนมากินเป็นเม็ด ก็จบเรื่องอาหารเบาไปเยอะสบายเราด้วยเวลาพาเค้าไปไหนมาไหนต่างจังหวัดก็ไม่ต้องยุ่งยาก

ไม่ทราบว่าน้องหมาของพวกพี่ ๆ น้อง ๆ ชอบเล่นน้ำหรือป่าว เปเปอร์ชอบเล่นน้ำมากโดยเฉพาะน้ำทะเลชอบที่สุด คือถ้าเห็นคลื่นเป็นไม่ได้ต้องวิ่งเข้าหาทันทีเรียกว่าถ้าไปทะเลคุณเธอจะอาบน้ำวันละหลายรอบมากมันส์เธอเหนื่อยเราแต่เห็นเค้ามีความสุขเราก็มีความสุขนะน่ารักด้วย

อ้อ! ลืมเล่าเรื่องหู และจุดด่างดำที่หู ขอเล่าก่อนนะ พอเปเปอร์อายุได้ประมาณ 6เดือนกว่า หูเค้าก็จะเริ่มมีขนสีดำหางก็จะมีขนสีดำโผล่มา ตาขวาก็มีขนก็กลายเป็นสีดำแต่อันนี้ก็ว่าแปลกแล้วแต่ที่แปลกอีกคือหูด้านซ้ายของเธอไม่ยอมตก ๆ แต่หูด้านขวาที่บ้านก็พยายามกดก็กดไม่ลงแต่มีคนบอกว่าสุนัขที่หูยกข้างนึงแสดงว่า…ฉลาด..เลยปล่อยเลยตานี้ถ้ากดแล้วลงกลัวจะไม่ฉลาดน่ะซิ  พูดถึงความฉลาดไม่ทราบว่าน้องหมาของผู้อ่านเป็นกันบ้างหรือป่าว เค้ารู้ได้ยังไงว่าวันนี้อะไร คืออย่างนี้ เราเป็นคนทำงานบริษัทเวลาที่เราไปทำงานเปเปอร์เค้าจะนอนนิ่งก่อนออกจากบ้านก็จะไปบอกเค้านะ เค้าก็จะอยู่บ้านตัวเดียว (เลี้ยงในบ้าน นอนด้วยกัน) ไม่ตามไม่สนใจเหมือนกับว่าจะไปก็ไปเถอะ กลับมาถึงดีใจ เปิดประตูรถก็ไม่ขึ้นเคยแกล้งเรียก…เปเปอร์ขึ้นรถ ก็ไม่ไป แต่พอวันเสาร์-อาทิตย์อย่าได้เปิดประตูรถเลยกระโดดไปนั่งข้างคนขับทันที …จริงนะ…แปลก….รู้ได้ไง…ตอบไม่ได้เหมือนกัน อีกอย่างเรื่องมากินถ้านอกจากข้าวที่เค้ากินทุกวันแล้วอย่างอื่นถ้าไม่ป้อนจะไม่กิน เคยทดลอง เอาอาหารเช่น ไก่ ปลา อะไรที่มีกินคาว ธรรมชาติสัตว์ทั่วไปต้องเค้ามาดมแล้วก็กิน..แต่เปเปอร์ไม่เป็นนั่งเฉยไม่เข้ามาไม่ดมไม่กิน….เป็นเองนะคะไม่ได้สอน….งง เหมือนกัน ไว้ใจได้เลยคือถ้าเอาอะไรมาวางตรงพื้นไม่มีทางที่เปเปอร์จะกิน ขนาดขนมวางตรงหน้าก็ไม่กินต้องป้อนเท่านั้น…ไม่รู้ว่าหยิ่ง…หรือรู้เรื่อง?

สุนัขร้องเพลงค่ะ….เปเปอร์สามารถร้องเพลงได้ กรี๊ดได้…เป็นสุนัขสาวที่กรี๊ดเสียงดังมาก คือเวลาที่เราทำเสียงแหลม ๆ ใสเค้า ๆ ก็จะทำเสียงแหลมให้มาก่อนเราดังกล่าวเรา…เรายิ่งทำเค้าก็ยิ่งทำให้ดังกว่า….ถ้าเราร้องเพลงเป็นเสียงแหลม ๆ เค้าก็จะร้องตาม…สนุกมากเราเลยชอบให้เค้าทำ

หวงเจ้าของอีกอย่าง…ถ้าต่ายไปอุ้มสุนัขตัวไหนเค้าจะเข้ามาขู่…เคยอยากจะหามาเลี้ยงคู่กับเค้าอีกตัว…ลองเอาของน้องสาวมาเล่นที่บ้านแล้วก็บอกเค้าว่า “เปเปอร์…เอาเพื่อนมั๊ย” ก็พยายามเอาสนัขของน้องให้เล่นกับเค้า ๆ จะเดินหนี…แล้วเห่าตลอด…คือสรุปว่าไม่เอา..แล้วใครมาตีต่าย หรือคนในบ้านเค้าจะเห่าและจะเข้าไปกัดทันที แกล้งตีก็ไม่ได้…มันทำให้เรารู้อย่างนึงว่า..สุนัขเค้ารักเจ้าของอย่างไม่มีเงื่อนไขจริง ๆ  แล้วเราจะไม่รักเค้าได้ยังไง….

เวลาอาบน้ำให้เค้า…ก็จะต้องเช็ดหู…เป่าตัวให้แห้งใส่แป้งหวีขนเค้าจะชอบ…เวลาตัดขนต่ายจะตัดให้เค้าเอง…ก็จะบอกเปเปอร์วันนี้ตัดขนนะ ก็จะให้เค้านอนเอียงข้างใดข้างหนึ่ง….แล้วเราก็หวีขนเค้าให้แนบกับพื้นแล้วตัดขนานกับลำตัว ทำอย่างนี้ทั้ง  2 ด้าน เค้าก็จะนอนนิ่ง จนเราตัดเสร็จ จะมีลำคาญเราก็ตอนที่จะตัดตรงปาก เพราะเวลาที่เค้ากินอาหารเค้าจะชอบเลีย…มันก็จะเป็นสีน้ำตาลเราก็จะต้องคอยตัดเพราะจะทำให้มีกลิ่น เคยตัดโดนใบหูเค้าด้วยนะ…น่าสงสารเลือดออกก็ร้องอี๊…ตอนนั้นตกใจมาก…รีบเอายาทาให้ดีนะที่เข้าไม่ลึก…เศร้าไปหลายอัน… ก็มีไปตัดร้านบ้าง…แต่เวลาไปตัดที่ร้านต้องเอาเค้าไปทิ้งไว้ เค้าก็จะหงอย…เคยไปดู…แล้วอยู่ในกรงเราก็สงสารเลยตัดเองดีกว่า แต่ข้อดีของที่ร้านคือ เราให้เค้าตัดหมดติดหนังเลยนะ เวลาที่ขนขึ้นใหม่จะสวย และเงาด้วย

 

 

มาอ่านต่อตอนสองจากน้องต่ายนะคะ  

 ตอนที่  2 บ้านหลังใหม่ของเจ้าตัวเล็ก

หลังจากที่รถเมล์สุดสายในหมู่บ้านพอดี ต่ายก็รีบลง…ระหว่างเดินกลับบ้านก็เอากระเป๋ามาอุ้มเพื่อให้เจ้าตัวน้อยหายใจออกแล้วก็พูดกับเค้าว่า “มาอยู่บ้านหลังใหม่นะ….” แล้วก็คุยกับเค้าไปเรื่อย ๆ  โดยไม่ได้นึกถึงกระโปรงตัวเองเล้ย…พอถึงหน้าบ้านก็บอกกับเค้าอีกว่า  “ถึงบ้านเราแล้ว”

พอเข้าบ้านก็รีบหาอะไรให้เค้ากิน….นึกไปว่า นม..เอานมอะไรดีที่บ้านไม่มีนมเลย ก็ต้องออกไปซื้อนมก็นมวัวนี่แหละ…เค้าก็กินไปนิดหน่อย…แม่มาจากที่ทำงาน!!!!! แม่ก็เฉย  ๆ แล้วก็บอกว่า ต้องดูแลเองนะ ส่วนพ่อเฉยกว่าแม่เพราะพ่อเค้าจะไม่ค่อยชอบหมาซักเท่าไหร่

วันรุ่งขึ้นโชคดีที่เป็นวันเสาร์ – อาทิตย์ ก็เลยมีเวลาดูแลเค้าอย่างเต็มที่  พอเช้าก็เห็นเค้านอนอยู่บนที่ ๆ เราจัดให้ มองเค้าแล้วก็ลูบหัวเค้า “น่ารักจัง” ตอนเช้าก็ให้กินนมเค้าก็ไม่กิน สงสัยว่าคงกินยากเพราะเค้ายังเลียไม่ถนัด ก็เลยไปซื้อขวดนมมาให้…เป็นขวดนมเด็กเนี่ยค่ะ…กลับถึงบ้านก็รีบให้เค้ากินนม แต่คราวนี้ใช้นมข้น ก็ดูดได้น้อย…แม่ก็เลยบอกสงสัยจุกนมรูใหญ่ไปหน่อย ให้ไปซื้อขวดนมนุก เพราะรูจะเล็ก พอเปลี่ยนโอ้!!! ดูดสุดยอดไม่ถึงห้านาที……หมดขวด….ที่สำคัญพอเธออิ่ม…เธอเดินไม่ไหวค่ะ…ล้มแพละ  ล้มแพละ….แล้วเธอก็นอน ทุกคนในบ้านหัวเราะกันใหญ่  นึกถึงหนูพุกตัวกลม ๆ ขาวทั้งตัว นอนคว่ำไม่สนใจใครทำเหมือนว่า บ้านฉัน..ฉันจะนอนตรงไหนก็ได้ เรานึกในใจ  “นี่พึ่งจะมาเมื่อวาน…ทำตัวเป็นกันเองจริง ๆ”  ใคร ๆ แหย่ ก็ไม่สนใจ เหมือนหมาตายอ่ะไม่กระดุกกระดิก

เวลาที่เค้าอิ่ม เค้าก็จะเดินไปนอนคว่ำท้องติดพื้น แผ่แขน-ขา ซึ่งมองไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่ เพราะจะกลมกลืนไปกับตัว…..เวลาหอมเค้าตัวเค้าจะหอมนม หอมได้ไม่เบื่อ   เสาร์-อาทิตย์เราไม่ไปไหนกันเลย เล่นกับเค้าอย่างเดียว ถึงเวลาต่ายก็จะแย่งกันป้อนกับน้องสาว เราจะป้อนนมเค้า 3 เวลา

และแล้ววันที่แสนเครียดก็มาถึง….อะไรหรือค่ะ วันจันทร์ซิคะ…เอาละซิใครจะอยู่ดู ต่ายกับแม่ต้องไปทำงาน น้องสองคนต้องไปเรียน แม่ก็เลยอาสาเอาไปที่ทำงานเอง ก็อาศัยความเป็นหัวหน้าแผนก แล้วอีกอย่างเจ้าตัวเล็กก็ยังเด็กมาก อยู่ในลังได้สบาย มันไม่ค่อยกวนเท่าไหร่จะร้อง หงิง ๆ เวลาที่หิวเท่านั้น ….  งานหนักคือแม่เพราะเอาไปเกือบเดือน ดีนะว่าลูกน้องแม่เค้าช่วยกันเลี้ยง…. อย่างว่ามันเป็นหมากุลสตรีมาก  ไม่เห่า ไม่ร้อง ให้เป็นที่น่ารำคาญ อิ่มก็หลับ ตอนนั้นน้องชายเรียนมหาวิทยาลัยปิดแถวเกษตรอยู่ปี 2 วันไหนแม่เอาไปไม่ได้น้องชายก็จะเป็นคนเอาไปมหาวิทยาลัย  เป็นไงค่ะ  ไอ้คนที่อยากเลี้ยงมากที่สุดไปทำงานสบายใจเฉิบ….. แต่เราก็มารับภาระตอนเย็นไง… (แต่ก็น้อยกว่าคนที่เอาไปทำงาน เอาไปมหาวิทยาลัยเนอะ)   เป็นอย่างนี้อยู่ประมาณ 2 เดือน เจ้าตัวเล็กก็พอจะโตบ้าง ก็เริ่มอยู่ตัวเดียวได้….เราก็จะให้อยู่บ้าน…ทำที่อึ…ที่ฉี่…ไว้ให้เรียบร้อย บอกให้มาปฎิบัติภารกิจตรงนี้นะ…ก็ฟังดี..ไม่เถียงไม่ค้าน

ช่วงนี้คุณนายตัวเล็กก็พอจะกินข้าวได้แล้ว แต่ก็ยังให้กินนมด้วย พอตอนเช้าน้องสาวก่อนจะไปมหาวิทยาลัย … ก็จะต้องทำอาหารให้คุณนายตัวเล็กกิน ด้วยความที่น้องสาวกลัวคุณนายตัวเล็กจะกินอาหารไม่อร่อย น้องสาวก็จะเอาหมูบดมารวนใส่ข้าว น้ำมันหอย (เหมือนเรากินเลย) ที่สำคัญคุณน้องสาวกลัวคุณนายเธอไม่อร่อยต้องชิมทุกครั้งก่อนให้เค้ารับประทานแล้วก็ไปเรียน….. เป็นไงคะ…สุด ๆ ไปเลย

วันแรกที่ให้คุณนายต้องอยู่บ้านตัวเดียว…คนที่กลับมาบ้านคนแรก….คุณแม่ดิฉันค่ะ…..เปิดประตูเข้ามาถึงกับเครียด!!!…..ทั้งอึ….ทั้งฉี่…..เหมือนกับระเบิด แม่ต้องเดินด้วยความระมัดระวัง และสมัยก่อนที่บ้านปูพื้นบ้านด้วยกระเบื้องยาง เวลาที่เค้าอึมันก็จะด่างเป็นที่ ๆ  แม่ก็จะโกรธแล้วก็ดุเค้ามีที่ให้ก็ไม่ไป……ถ้าทำแบบนี้อีกจะตีให้น่าดูเลย…มันก็จะวิ่งหางกุดไปแอบข้างตู้บ้าง คือเรื่องของเรื่องเราเลี้ยงเค้าในบ้านด้วย นอนด้วยกัน เป็นอย่างนี้อยู่ระยะหนึ่ง แม่ก็จะตีเค้าแต่ไม่ได้ไม่รักนะคะตีให้เค้าจำแล้วก็บอกเค้าว่า “ฉันมาจากที่ทำงานฉันเหนื่อยนะ… ต้องมานั่งเช็ดอึ…เช็ดฉี่ …. ต้องมาทำกับข้าวอีกเห็นใจกันบ้างซิ” เชื่อมั้ยคะ……เค้าก็ไม่ทำอะไรเรี่ยราดอีกเลย

เช้าประมาณ ตีห้ากว่า เค้าจะไปเกาประตู….เพื่อจะออกไปทำภารกิจ….แล้วเค้าก็จะทำภารกิจอีกทีตอนแม่มา…ก็ยังงงว่าเค้าเข้าใจได้ไง….ปัญหานี้ก็เลยจบไป

ตอนที่ 1 รักแรกพบ

 ขอบคุณ.ที่เราได้รักกัน

เราพบกันครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2531 คำว่า เราหมายถึง ต่ายกับสัตว์ 4 ขาหน้าขนเพศเมียตัวนี้ …..ต่ายได้มาจากเพื่อนอีกทีเพราะเค้าเห็นว่าเรารักหมามาก..ก่อนหน้านี้เพื่อนถามต่ายว่าอยากได้ลูกหมาหรือป่าว ต่ายตอบโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ว่า “เอา” ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาเป็นยังไง รู้แต่ว่าเป็นพันธุ์ ผสม

จำได้คือวันที่ได้เจ้าตัวน้อยมา ตอนนั้นยังไม่มีรถเป็นของตัวเองต่ายทำงานอยู่แถวบางรัก…บ้านอยู่ประชานิเวศน์ 3 แถวพงษ์เพชร ต้องนั่งรถไฟจากหัวลำโพงมาลงบางเขนแล้วนั่งรถเมล์กลับบ้านอีกที เพื่อนเอามาให้ที่หัวลำโพงตอนเย็น เห็นครั้งแรก รักเลย ตัวมันขาวทั้งตัว ๆ เล็กมากอยู่บนมือต่ายได้เลย (จริงๆ นะ) อายุน่าจะประมาณ 3 เดือนได้ ยังไม่อย่านมด้วย…ยืนคิดอยู่พักก่อนรถไฟจะมาเพราะเค้าไม่ให้เอาสัตว์เลี้ยงขึ้นรถไฟ (รถไฟชั้น 3) ต่ายเอาไว้ที่ไหนรู้มั๊ยคะ…เอาไว้ในกระเป๋าตังค์…เอ้ย…กระถือค่ะ……..พอรถไฟมาวิ่งไม่คิดชีวิตเพราะต้องหาที่นั่งให้ได้ถ้ายืนคนเยอะ…คนหมาตัวน้อยต้องตายแน่นอน….แล้ว ๆ ๆ ๆ…..ฮ่า ๆ ๆ ๆ สวรรค์ก็เป็นใจ ได้ที่นั่งด้วย…นั่งทันที ตอนนั้นไม่ได้คิดเรื่อง เอื้อเฟื้อต่อ เด็ก คนแก่ และสตรีมีครรถ์เล้ย….รู้แต่ว่านั่งได้ หมารอด เท่านั้นพอ

พอได้นั่ง…ก็เอากระเป๋าไว้ตรงตักเพราะเราจะได้ดูเค้าได้ด้วย….ระหว่างรถไฟออกจากสถานี ลืมบอกว่า ระหว่างหัวลำโพงไปสถานีบางเขนก็ประมาณ 4-5 สถานี ทุก ๆ วันเราจะรู้สึกว่าเร็ว แต่วันนี้ !!!! มันดูนานมาก  นั่งไปก็ภาวนาไป ว่านายตรวจอย่าพึ่งมานะรอให้เราลงก่อน สถานีที่ 1 ผ่าน 2 ผ่าน 3 ผ่าน สะ-ถา-นี ที่ 4 นรกมาเยือน นายตรวจ…..มา!!!! ใจเต้นมาก เจ้าตัวน้อยก็คงใจเต้นเพราะ มันฉี่……..สุดยอดน้ำใส ๆ ก็ไหลลงไป…..ไหน ๆ ๆ ๆ เลยเชียว  คิดดูค่ะว่าอยู่บนตักหนูแล้ว จะเหลือหรือค๊ะ..กระเป๋าถือเป็นผ้าเจ้าค่ะ นายตรวจก็เดินมาถึงเราพอดี แล้วก็ขอตั๋วไปตรวจ กระโปรงก็เปียก แล้วเจ้าตัวเล็กก็ดีมาก ไม่ขยับเขยื่อนเลย…แล้วนายตรวจก็ผ่านไป ถึงสถานีที่เราจะลงพอดีรีบลงโดยไม่คิดชีวิตเลยค่ะ…เพราะไม่รู้ว่าที่เก้าอี้เปียกมากหรือป่าว แต่น่าจะเปียก… เพราะขนาดเรายังเปียก…จบไปหนึ่งด่าน

คิดหนักอีกคือเราจะต้องขึ้นสาย 24 กลับบ้าน รถจะสุดสายพอดี….ที่สำคัญกระโปรงเปียกฉี่หมา…กลิ่นค่ะกลิ่น…คิดเอาแล้วกัน….เชื่อมั๊ยค่ะว่า สาย 24 มาหลายคันแต่เราไม่ขึ้นเพราะคนเยอะห่วงเค้า แล้วก็ห่วงเราด้วย….รอจนคันที่คนน้อยที่สุดก็เกือบจะเป็นคันสุดท้าย….แล้วก็ได้นั่ง ดีตอนนั้นยังไม่มีมือถือใช้ (เพราะยังมาไม่ถึงค่ะ) แม่เลยไม่ต้องโทรมา แล้วเรา 1 คน 1 ตัวก็ผ่านเรื่องตื่นเต้นจนได้ เย้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

December 2017
S M T W T F S
« Nov    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: