On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

จำเป็นต้องบ่นเพราะเบื่อจริงๆ

ประเทศอเมริกาเป็นประเทศที่มีระบบบริการสังคมที่เข้มงวดไปด้วยกฎเกณฑ์ต่างๆมากมายเพื่ออำนวยประโยชน์และคุ้มครองผู้บริโภคอย่างเต็มที่  ซึ่งในส่วนดีก็คือลูกค้าหรือผู้บริโภคสามารถร้องเรียนหรือเรียกร้องค่าเสียหายต่างๆจากผู้ประกอบการได้ในกรณีที่ได้รับความเสียหายหรือไม่ชอบใจในสินค้าหรือบริการที่ตนเองเสียเงินไป แต่ในส่วนเสียนั้น ทำให้บางคนรู้สึกเหลิงและหลงระเริงกับการเรียกร้องต่างๆทั้งๆที่บางทีตัวเองนั่นแหละเป็นฝ่ายผิดชัดๆ

 

การที่ผู้เขียนมีโอกาสทำงานกับพวกฝรั่งมานานหลายปีนั้น มันก็เลยมีทั้งข้อดีข้อเสียที่ต่างฝ่ายต่างได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน เพราะฝรั่งบางคนนั้นถูกตามใจจากระบบบริการต่างๆมาซะจนเคยตัว เลยเริ่มมั่วๆคิดไปว่าตัวเองเป็นเทวดาที่ต้องมีสิทธิ์พิเศษเหนือคนอื่น ได้แค่นี้ก็อยากได้มากกว่าเก่าและอยากได้มากที่สุด  บางคนขี้บ่นขี้ฟ้องร้องเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว จนบางทีผู้เขียนไม่อยากเชื่อว่าคนประเภทนี้จะมีอยู่ในระบบสังคมที่เสมอภาคอย่างอเมริกา ทั้งๆที่ตัวเองก็รู้กฎเกณฑ์กติกาต่างๆที่เขาระบุไว้อย่างชัดเจนแล้ว แต่บางทีก็ทำเป็นแกล้งไม่เข้าใจ…แกล้งลืม…และแกล้งเซ่อผสมโง่บวกกับงี่เง่า

 

 ตัวอย่างเช่น..ที่ทำการไปรษณีย์(ในตำบลเล็กๆ)ที่ผู้เขียนทำงานอยู่ขณะนี้นั้น พวกบรรดาผู้ใช้บริการทั้งหลายก็รู้ทั้งรู้ว่าที่ทำการไปรษณีย์เขามีกำหนดเวลาเปิดและปิดที่แน่นอนตายตัว แต่ก็ยังทำเป็นมั่วมาอีตอนที่เขาใกล้จะปิด เพื่อถ่วงเวลาให้ปิดช้าลงกว่าที่กำหนด ทั้งๆที่วันทั้งวันก็มีเวลาเหลือเฟือ จะมาตอนไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ภายในสองหรือสามนาทีก่อนไปรษณีย์ปิด  บางทีโทรมาถามว่าจะปิดตอนไหน? พอบอกก็ยังจะมาต่อรองว่าให้รอก่อนได้ไหม?จะรีบออกจากบ้านมาเดี๋ยวนี้เพื่อส่งพัสดุ พอถามย้อนกลับไปว่าคุณไปสั่งไปรษณีย์ตามเมืองใหญ่ๆให้เขารอคุณคนเดียวในช่วงพักเที่ยงหรือตอนปิดทำการไปแล้วเนี่ย เขาจะรอคุณหรือเปล่า?ก็ทำเป็นเอะอะโวยวายตึงตังมาทางโทรศัพท์เลยเชียวล่ะ  หาว่าบริการไม่ดี ไม่มีความเห็นใจผู้ใช้บริการบ้างล่ะ ขู่เป็นของแถมอีกต่างหากว่าจะร้องเรียนไปที่ศูนย์กลางใหญ่ที่เมืองRochesterโน่น  เพราะตัวหล่อนเองจะต้องรีบขับรถออกมาจากฟาร์มกว่าจะมาถึงก็ต้องใช้เาลาเดินทางเกินไม่น้อยกว่าสิบห้านาที ทำไมรอแค่นี้รอไม่ได้?  อ้าว…เวลาอื่นมีตั้งมากมายทำไมไม่รีบมาล่ะแม่คู้น?  ทำไมจะต้องมาตอนที่เขาปิดพักกลางวันด้วย? มันไม่เหมือนไปรษณีย์ตามเมืองใหญ่ๆนี่นาจะได้มีคนทำงานสับเปลี่ยนกันช่วงพักกลางวัน…

เออ..หรือว่ามันเกิดฤกษ์อุกาบาตตกในเวลาเที่ยงพอดีถึงจะต้องรีบเดินทางเอาฤกษ์เอายามในตอนนั้น? 

 

  ฝรั่งบางคนชอบเรียกร้องการบริการพิเศษอื่นๆที่ไม่ใช่บริการโดยตรงจากไปรษณีย์ เช่นมาขอใช้เครื่องถ่ายเอกสารฟรี ทั้งๆที่ถ้าไปถ่ายตามร้านทั่วไปล่ะก็ต้องจ่ายแผ่นละไม่น้อยกว่าสิบเซ็นต์ขึ้นไป  ถ้าถ่ายแค่แผ่นหรือสองแผ่นก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นี่พ่อคุณเล่นหอบมาทีเป็นปึกเหมือนกับว่าจะเอามารวมเล่มออกจำหน่ายกันเลย แถมออกคำสั่งหน้าตาเฉยด้วยว่าช่วยถ่ายเอกสารทั้งหมดนี้ให้ด้วยและต้องให้ได้ก่อนเวลาเท่านั้นเท่านี้อีกต่างหาก  น่าจะใช้ลูกตามองเบิ่งให้กว้างๆเหมือนตาวัวบ้างว่าที่นี่มันที่ไหน? และน่าจะเอาสมองคิดสักนิดว่างานบริการอื่นๆของไปรษณีย์ก็มีล้นมือจนเกือบจะไปขอยืมมือทศกัณฑ์มาช่วยอยู่แล้วยังจะมาเพิ่มภาระให้หนักใจขึ้นไปอีก ยิ่งเป็นกันเองยิ่งได้ใจยิ่งเรียกร้องมากขึ้น ทำเป็นรอนิดรอหน่อยไม่ค่อยได้ เอะอะขู่จะฟ้องร้องเรียนไปที่ส่วนกลางทันที ทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายจู้จี้จุกจิกมากเรื่องเกินความจำเป็น 

 

 บางคนกะอีแค่แสตมป์ส่งจดหมายก็ต้องพิถีพิกันเลือกซะจนน่ารำคาญ จะต้องเอาแสตมป์แบบนี้ส่งบิลประจำเดือน และจะต้องเอาแบบนั้นส่งเฉพาะจดหมายส่วนตัว ไม่รู้เหมือนกันว่ามันต่างกันตรงไหน? ในเมื่อจะติดแสตมป์ดวงไหนไปรษณีย์ก็บริการส่งให้ทั้งนั้นขอให้ติดตามราคาที่เขากำหนดเท่านั้นแหละ  บางทีก่อนซื้อมาขอยืนเลือกรูปแสตมป์เกือบครึ่งค่อนชั่วโมงแล้วดันไม่ซื้ออีกต่างหาก หรือบางทีก็ซื้อแค่ดวงเดียวเท่านั้น ทำให้เสียเวลาโดยใช่เหตุ  บางทีไม่ซื้อแล้วยังบ่นแบบกวนอารมณ์อีกด้วยหาว่าไม่มีแสตมป์หลากหลายให้เลือกเหมือนไปรษณีย์ที่อื่นๆ  เฮ้อ!แล้วก็ทำไมเอ็งไม่ไปซื้อที่อื่นล่ะ(โว้ย)?

 

 บางคนมีอาการหนักมากคือเอาเงินสดติดตัวมาไม่พอจ่ายค่าส่งพัสดุ จะขอติดเอาไว้ก่อนแล้วมาชำระทีหลัง  แหม…ทำยังกับร้านขายยาดองเหล้าเลยนะ  พอหัวหน้าไปรษณีย์ไม่ให้เครดิต ก็เริ่มหงุดหงิดงุ่นง่านปานฝีริดสีดวงทวารจะแตกทำท่ากระฟัดกระเฟียดหอบกล่องพัสดุออกไปทันทีบางคนแต่งตัวแบบ ไฮโซหรูเริ่ดเชียวแหละ แถมทำเป็นพูดโชว์ว่ารู้จักนักการเมืองท้องถิ่นคนโน้นคนนี้ เรียกว่ายิ่งใหญ่คับตำบลจนล้นออกไปนอกอำเภอแล้วทำเป็นจ่ายค่าแสตมป์ราคาแค่ไม่กี่เซ็นต์ด้วยเครดิตการ์ด  โอ้!อนิจจาเวรกรรมของไปรษณีย์ ที่ต้องมาเสียเวลารูดบัตรไม่ถึงเหรียญแน่ะ เงินเยอะขนาดนี้ทางกรมไปรษณีย์จะเอาไปเก็บที่ไหนดีเนี่ย?  แต่บังเอิญบัตรมันไม่ยอมให้รูดเพราะจำนวนเงินคงมากไป เจ้าตัวก็เลยต้องค้นหาเศษเพนนีในกระเป๋ามานับทีละอันจนครบสี่สิบสองเซ็นต์

 

ในช่วงที่มีวันสำคัญๆต่างๆที่ไปรษณีย์ต้องปิดทำการนั้น เราจะปิดป้ายประกาศบอกล่วงหน้าก่อนไม่น้อยกว่าสามอาทิตย์ ว่าวันที่เท่านั้นเท่านี้เป็นวันหยุดราชการและไปรษณีย์จะต้องปิดบริการในวันดังกล่าว แต่ก็ยังอุส่าห์มีพวกฝรั่งที่อ่านประกาศแล้วแต่ไม่จำหรือทำเป็นลืม แล้วหอบพัสดุที่ตัวเองทำธุรกิจขายทางอินเตอเนตเว็บอีเบย์มากองหน้าประตู แล้วทิ้งเช็คเปล่าไว้ในตู้เช่าไปรษณีย์ที่ตัวเองเช่าไว้ เพื่อจ่ายค่าส่งของ ปกติแล้วในวันหยุดที่ทำการไปรษณีย์เล็กๆไม่มีการเปิดบริการก็จริง แต่ต้องมีเจ้าหน้าที่มาคัดเลือกเมล์เตรียมไว้ในวันรุ่งขึ้น เพราะไม่เช่นนั้นเมล์จะล้นทะลักและคัดเลือกไม่ทัน

 วันหยุดราชการที่อีตาฝรั่งแรนดี้แกทิ้งกองห่อพัสดุไว้หน้าประตูนั้น เป็นวันที่ผู้เขียนขึ้นเวรมาคัดเลือกเมล์พอดี ก็เลยต้องขนทั้งกองพัสดุของแก ทั้งกองเมล์ที่ต้องคัดเลือก จึงรู้สึกหงุดหงิดเดือดดาลพอควร  พอรุ่งขึ้นเจอหน้าอีตาแรนดี้ ต้องอธิบายกันอีกว่าทำไมจึงไม่สามารถส่งของให้แกในวันหยุดได้ วันหลังกรุณาอย่าทิ้งกองห่อพัสดุไว้แบบนี้อีก เพราะถ้าเกิดมีคนมาเช็คตู้เช่าเอาจดหมาย ก็อาจจะหยิบห่อพัสดุของแกไปเป็นของแถมด้วย  ผู้เขียนนึกว่าแกจะเข้าใจเพราะเห็นพยักหน้าหงึกๆหงักๆ ที่ไหนได้คะ แกก็ยังทำแบบนั้นอีกทุกวันหยุดราชการ สงสัยว่าจะต้องเปลี่ยนเอาสมองหมูที่ติดเชื้อไข้หวัดนกมาใส่แทนให้อีตาคนนี้ซะแล้วกระมัง แกถึงจะเข้าใจจริงๆ

 

 ฝรั่งบางคนก็เจตนาฝ่าฝืนกฎระเบียบข้อห้ามต่างๆของที่ทำการไปรษณีย์ทั้งที่แบบตั้งใจและแบบมั่วๆ แม้ทางเจ้าหน้าที่จะสุดเอือมระอาแค่ไหน ก็ต้องพยายามฝืนยิ้มและใจเย็นที่สุดที่จะต้องบริการลูกค้า ต้องรู้จักพูดหาวิธีการให้ลูกค้าเข้าใจให้ได้  เพราะเขามีกฎระเบียบมาเลยว่าผู้ใช้บริการหรือลูกค้าคือผู้มีพระคุณต่อระบบงานไปรษณีย์ ห้ามไม่ให้เจ้าหน้าที่ทะเลาะกับผู้ใช้บริการเด็ดขาด ซึ่งจุดนี้เองที่ทำให้ฝรั่งบางคนถือโอกาสเรียกร้องการบริการจากเจ้าหน้าที่อย่างไม่ค่อยมีเหตุผลนัก หรือถึงอ้างว่ามีเหตุผลก็เป็นเหตุผลที่ไร้สาระและน่ากระตุ้นต่อมโมโหจริงๆค่ะ แต่ฝรั่งบางคนก็ดีพูดอะไรเข้าใจกันง่ายๆไม่มากเรื่อง

 

  ระบบบริการสังคมของอเมริกาจึงต่างกันกับที่เมืองไทยบ้านเรามาก  เพราะบางทีไม่รู้ว่าวันไหน? เมื่อไหร่? จะถูกผู้ใช้บริการส่งจดหมายร้องเรียนไปส่วนกลางเพื่อเรียกร้องให้ชดใช้ค่าเสียหายหรือรายงานว่าบริการของเราไม่เป็นที่สบอารมณ์โก๋คาวบอยแก่ทั้งหลาย  ทั้งๆที่บางทีไม่ใช่ความผิดของผู้ให้บริการเลย มิน่าเล่าริมฝีปากของพวกฝรั่งส่วนมาก มันถึงบางเฉียบกว่าคนเอเชีย ก็เพราะปากของฝรั่งชอบร้องเรียนชอบบ่นชอบโวยวาย ชอบฟ้องร้องนี่เองริมฝีปากมันถึงบางและยืดมากจนเกือบจะพันรอบศรีษะได้อยู่แล้วค่ะ….เอาไว้วันหลังจะเขียนแฉพฤติกรรมของพวกฝรั่งจู้จี้มาให้อ่านอีก เพราะมีเรื่องราวมากมายที่ผู้เขียนยังเขียนไม่หมด ตอนนี้ ขอลาไปเอาปูนซีเมนต์โบกปิดปากขี้ฟ้องของฝรั่งก่อนนะคะ …

                                                 

                                                                 deliv-ex

                                                              

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

June 2009
S M T W T F S
« Apr   Jul »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: