On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

เขียนถึงเพื่อนเก่า

            อยากเขียนถึงเพื่อนเก่าๆคนหนึ่งที่เคยรู้จักกันมาตั้งแต่ชั้นป.๓  จนกระทั่งเดี๋ยวนี้เราต่างก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ แม้ว่าวันเวลาและหน้าที่ความรับผิดชอบต่างๆในชีวิต ทำให้ต่างคนต่างต้องแยกย้ายกันไปในทางเดินของตัวเอง แต่อย่างหนึ่งที่วันเวลาแยกไปไม่ได้คือมิตรภาพที่งดงามและความทรงจำที่ดีต่อกันเสมอมาและตลอดไป…

            ภาพหลายภาพในอดีตยังเรียงรายในความทรงจำให้คิดถึงเสมอ บางภาพนึกขึ้นมาได้แล้วก็แอบขำอยู่คนเดียวเงียบๆ เพราะถ้าขืนขำดังๆออกมา คนรอบข้างในปัจจุบันอาจตื่นตระหนกตกใจว่ายัยคนนี้เป็นอะไรของมันว่ะ อยู่ๆก็ขำกลิ้งในบรรยากาศที่เศรษฐกิจกำลังเครียดๆแบบนี้ หรือว่าเมาดอกเบี้ยธนาคารซะจนสติแตก?  

           “ตุ๊” คือชื่อของนางเอกในเรื่องนี้ค่ะ ปีแรกที่เรารู้จักกันนั้น เป็นมิตรภาพที่เริ่มอย่างกระท่อนกระแท่นซะมากกว่า เพราะต่างไม่ค่อยชอบขี้หน้ากันสักเท่าไหร่ ด้วยสาเหตุสำคัญที่มาจากเราสองคนต่างทำความสะอาดพื้นห้องเรียน แล้วบังเอิญกองขี้ฝุ่นปลิวกระจายใส่บริเวณใต้โต๊ะของกันและกัน เพราะเราต่างก็นั่งโต๊ะใกล้ๆกัน นั่นคือจุดวิกฤตที่เริ่มต้น ต่างคนต่างไม่ยอมกัน จึงผลัดกันกวาดขี้ฝุ่นใส่กันอย่างดุเดือด ถ้าหากคุณครูประจำชั้นไม่เข้ามาซะก่อน สงครามขี้ฝุ่นใต้โต๊ะคงต้องยืดเยื้อและยาวนาน พอๆกับสงครามที่อิรัคในขณะนี้ (ตรงนี้เขียนเกินไปหน่อย)

          “ตุ๊” อีกนั้นแหละที่ทำให้ผู้เขียนถูกคุณครูประจำชั้นสั่งให้ออกมายืนกินลูกฝรั่งอยู่หน้าชั้นเรียนอวดเพื่อนๆ ตอนแรกๆก็รู้สึกอายจนแทบจะแทรกตัวหนีไปในแผ่นกระดานดำ เหมือนขอมดำดิน แต่พอเคี้ยวๆฝรั่งไปได้ครึ่งลูก ก็นึกว่าดีเหมือนกันแฮะ เพราะในขณะที่ผู้เขียนยืนกัดลูกฝรั่งเคี้ยวกรอบๆอย่างเอร็ดอร่อยนั้น ผู้เขียนมองเห็นเพื่อนๆในชั้นหลายคนแอบกลืนน้ำลายหลายเอื๊อก เพราะแต่ละคนไม่มีโอกาสได้มายืนแบบวันแมนโชว์กินอะไรอร่อยๆหน้าชั้นเรียนแบบผู้เขียน  แต่ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือเจ้า”ตุ๊” คนต้นเหตุไม่ได้ถูกลงโทษกับผู้เขียนด้วย ทั้งๆที่ตุ๊เป็นคนเริ่มกินฝรั่งก่อนใครในชั้นเรียนและชวนเพื่อนๆรวมทั้งผู้เขียนกินด้วยกัน

           “ตุ๊”คือเพื่อนคนเดียวสมัยป.๓ที่เขียนจดหมายติดต่อคุยกับผู้เขียนมาตลอดในช่วงเวลาที่เราต่างแยกย้ายจากกันไปหลังจากเรียนจบชั้นประถมแล้ว เริ่มเขียนมาตั้งแต่ลายมือตัวโตโย้เย้ขนาดหม้อข้าวหม้อแกง และราคาแสตมป์ตอนนั้นดวงละห้าสิบสตางค์ จนกระทั่งลายมือของเราทั้งสองคนเริ่มเข้าที่เข้าทางดูดีขึ้น ส่วนราคาแสตมป์ก็เริ่มขยับขึ้นทีละนิดตามระยะเวลาที่ผ่านไป เราเขียนคุยกันทุกเรื่องทั้งสุขและทุกข์ ให้กำลังใจซึ่งกันและกันในยามที่อีกฝ่ายตกทุกข์ได้ยาก เขียนจนกระทั่งมาถึงยุคของ”อีเมล์”โดยไม่ต้องใช้แสตมป์อีกต่อไป

            “ตุ๊”คือเพื่อนที่ทำน้ำพริกตาแดงและ น้ำพริกกุ้งแห้งใส่ขวดเป็นของฝากและมาส่งผู้เขียนในวันที่เดินทางจากเมืองไทยไปอเมริกาเป็นครั้งแรก  น้ำพริกของตุ๊ทั้งสองขวดนั้นผ่านการตรวจค้นของเจ้าหน้าที่อิมมิเกรชั่นมาอย่างหวุดหวิด และด้วยการภาวนาแบบใจหายใจคว่ำลุ้นระทึกของผู้เขียนด้วย เพราะเจ้าหน้าที่ฝรั่งเปิดขวดน้ำพริกสูดดมกลิ่นในขวด แล้วทำหน้าเหยเกชอบกล ( คงเป็นเพราะในชีวิตของเขาไม่เคยได้กลิ่นอะไรที่หอมชื่นใจชวนหิวแบบน้ำพริกนี้มาก่อนก็เป็นได้มั้ง?)  เขาทำท่าจะหย่อนขวดน้ำพริกใส่ถังขยะ แต่มองๆสักพักก็ถามผู้เขียนว่านี่คืออะไร? เลยได้โอกาสบรรยายว่ามีส่วนผสมอะไรบ้างในน้ำพริกนั้น โชคดีที่เขาคืนขวดน้ำพริกให้ จึงได้กลายเป็นอาหารวิเศษที่สุดให้ผู้เขียนได้มีโอกาสกินข้าวสวยคลุกกับน้ำพริกเป็นครั้งแรกในต่างแดน…กินไปน้ำตาไหลพรากๆไปด้วย…ไม่ใช่เพราะรสเผ็ด แต่”คิดถึงบ้าน”ต่างหาก..

            ปล.  จดหมาย..หนังสือ..หรือของขวัญกับของที่ระลึกทุกอย่างที่”ตุ๊”เคยส่งไปให้ทุกชิ้นเรายังเก็บรักษามันไว้อย่างดี รวมทั้ง”มิตรภาพอันยาวนาน”ก็ยังเติบโตแข็งแรงอยู่ในความทรงจำของเราเสมอมา  อยากบอกว่ากาลเวลาอาจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวได้ทั้งนั้น แต่ไม่สามารถเปลี่ยนความเป็นเพื่อนของเราไปจากตุ๊ได้เลยนะ “เจ้าตุ๊” หรือ วัชนี (หมั่นนอก) ศรีจำปา

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

December 2009
S M T W T F S
« Oct   Jan »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: