On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

ไทชีกง

                    ผู้เขียนเพิ่งไปสมัครเรียนไทชีกง เพราะเห็นลีลาท่ารำที่นุ่มนวลอ่อนช้อยเป็นจังหวะกลมกลืนกันในแต่ละท่า ก็อยากทำเป็นกับเขาบ้าง เพราะถามจากผู้เคยมีประสพการณ์ด้านนี้มาก่อน เขาสนับสนุนเป็นเสียงเดียวกันว่า”ไปเรียนเถอะน่า รับรองว่าดีจริงๆ เพราะเป็นการออกกำลังกายที่ใช้พลังจากภายในออกมาให้ผสานกับสิ่งแวดล้อมภายนอก แล้วก็เป็นการฝึกสมาธิได้ดีมากๆ”  เอาล่ะ…ว่าไงก็ว่าตามกันเรียนก็เรียน

                  อาจารย์ที่สอนเป็น ผู้หญิงชาวอิหร่านอายุประมาณหกสิบกว่านิดๆ ท่าทางคล่องแคล่วจริงจังและใจดี นักศึกษามีต่างวัยตั้งแต่ยี่สิบต้นๆไปจนถึงเจ็ดสิบกว่าๆ ดูท่าทางน่าสนุกเหมือนกัน วันแรกอาจารย์อธิบายระเบียบกฎเกณฑ์ต่างๆให้ฟังก่อน  จากนั้นเปิดดีวีดีให้ดู ก่อนเรียกให้ทุกคนออกมายืนเรียงแถวแบบสลับฟันปลาและเริ่มท่าง่ายๆเป็นการประเดิมฉากแรก  อาจารย์พูดภาษาอังกฤษสำเนียงอิหร่าน ฟังตอนแรกๆก็งงๆ เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง คงต้องชินสำเนียงกันให้มากกว่านี้ก่อน ถึงจะเข้าใจกันมากขึ้น

              ตอนที่นั่งดูตัวอย่างจากดีวีดีก็ดูเหมือนว่าไทชีกงไม่น่ายากอะไรเลย แต่ ที่ไหนได้พอได้ลงสนามเข้าจริงๆ ดูตัวเองเก้งก้างเกะๆกะๆและ แขนขาสลับที่ทางตามอาจารย์ไม่ค่อยทัน  อีกอย่างต้องใช้สมาธิเพ่งมองอาจารย์จากกระจกเงาด้านหน้าและด้านข้าง แค่เผลอหันไปดูคนข้างๆหน่อยเดียว กลายเป็นว่าตัวเองรำด้วยท่าทางที่ขวางโลกอยู่คนเดียว คนอื่นเขายกมือซ้าย ผู้เขียนยกมือขวา เขาก้าวไปด้านข้าง เราดันผ่าไปถอยหลัง กว่าจะปรับท่าให้เข้ากับท่ารำของอาจารย์ได้อีกครั้งก็ต้องรอจนกว่าครบกระบวนท่าแรกก่อน มองในกระจกอีกที เห็นนักศึกษาอีกสี่ห้าคนก็ทำท่าเกะๆกะๆผิดท่าเดิมเหมือนกัน ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย เอาล่ะน่า อย่างน้อยก็ไม่ใช่เราคนเดียวที่เติมท่ารำใหม่ๆ ให้อาจารย์  ยังมีอีกหลายคนล่ะที่ช่วยกันคิดออกแบบท่าใหม่ๆด้วยเหมือนกัน

           บางตอนอาจารย์จะพูดไปทำท่าทางไปด้วย แถมมีเพลงประกอบเป็นแบรคกราวน์อีกต่างหาก ทำนองเพลงประกอบเสียงคลื่นทะเลซัดสาดชายหาด ทำให้ผู้เขียนใจเตลิดไปถึงทะเลในจินตนาการโน่นแน่ะ  เลยฟังอาจารย์ได้ไม่เต็มร้อยซึ่งอาจารย์กำลังอธิบายท่า”จับหางนก” (Grasp Bird’s Tail) ฟังได้แบบครึ่งๆกลางๆ เข้าใจไปว่าอาจารย์คงบอกให้กางแขนเหมือนนกกำลังบิน ผู้เขียน เลยกางออกไปสุดแขนทั้งสองข้าง แถมยกขาขึ้นแบบนกกระยางที่กำลังจิกปลาในกลางบึงซะด้วย(เคยเห็นท่านี้จากหนังจีนกำลังภายในเรื่องหนึ่ง) กลายเป็นว่าผู้เขียนมีท่ารำไทชีที่แปลกและเก๋ไม่เหมือนใครเชียวล่ะ ขอจินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกหนังกำลังภายในสักวันเถอะน่า กำลังฝึกพลังลมปราณกับอาจารย์สำนักวัดเส้าหลิน ฉับพลันจินตนาการของนางเอกต้องแตกกระเจิง เพราะเสียงอาจารย์เตือนให้มองกระจกด้วยใจที่มีสมาธิที่ดีกว่านี้และให้ทำตามตัวอย่างจากอาจารย์ด้วยการไม่ขัดขืนกับกลไกของธรรมชาติ เดี๋ยวก็จะเป็นเองนั่นแหละ เพิ่งรู้นะว่าการรำไทชีกงต้องใช้สมาธิและความตั้งใจสูงมาก

              เฮ้อ..อีกกี่วันนะที่จะ”จับหางนก”ได้กับเขาบ้าง นี่แค่ท่าจับหางนกยังไม่ผ่านเลย แล้วท่าอื่นๆอีกตั้งมากมายที่มีชื่อแปลกๆอีกหลายชื่อ เราจะจำได้บ้างไหมเนี่ย?  เอาล่ะน่าถ้าทำท่า”จับหางนก”ไม่ได้  คงต้องคิดค้นท่า”จับหางแมว”ที่บ้านแทนก็แล้วกัน    

           

 

       

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

January 2011
S M T W T F S
« Dec   Feb »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: