On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Monthly Archives: July, 2011

บ้านใกล้เรือนเคียง (บทที่หนึ่ง)

                สองเดือนกว่าๆในถิ่นใหม่ มีอะไรหลายอย่างที่ต้องทำการวิเคราะห์ วิจัยและวิจารณ์ เพื่อสรุปข้อมูลสำคัญว่าเพราะเหตุใดฤามิสซิส”ไฮยีน่า” (Hyena)(นามสมมุติที่ไปขุดมาจากทวีปอาฟริกา) ยัยแหม่มหน้างิ้วถึงไม่ชอบเสียงหมาเห่า?  โดยเฉพาะเสียงของ”เจ้าหญิง”เพื่อนสี่ขาผู้ซื่อสัตย์ของผู้เขียน ทั้งๆที่เพื่อนบ้านในละแวกนี้เลี้ยงเจ้าสี่ขากันทุกบ้าน แม้แต่บ้านของคุณไฮยีน่าเองก็มีหมาประจำตำแหน่งสองตัว และก็ส่งเสียงเห่าเหมือนกับหมาของเพื่อนบ้านทั่วไป ต่างตัวต่างเห่าและหอนตามความถนัด ยัยไฮยีน่าไม่สนใจ แต่กลับมาจับจ้องเฉพาะบ้านของผู้เขียนเท่านั้น ทำไม?…ทำไม?…ทำไม(วะ)? สงสัยจริงๆเชียวค่ะ               เอาล่ะค่ะเราจะมาเริ่มกันที่เขตแดนกันก่อน ขอให้ท่านผู้อ่านหลับตาลองนึกภาพไปด้วยก็แล้วกัน แต่กรุณาอย่าหลับเพลินจนฝันถึงตัวไฮยีน่าล่ะคะ  ส่วนจะหาความหมายว่า”ไฮยีน่า”คืออะไรก็เปิดหาที่เว็ปไซด์ต่างๆได้ตามสะดวก ขอเกริ่นไว้ตรงนี้เลยว่าชื่อต่างๆที่นำมาเขียนวันนี้ เป็นนามสมมุติทั้งสิ้น ส่วนจะไปพ้องกับพฤติกรรมจริงของใครนั้น ผู้เขียนคนเดียวเท่านั้นที่ทราบค่ะ กลับมาเริ่มที่บ้านของผู้เขียนก่อนดีกว่า ถ้ายืนหันหน้าไปทางทิศตะวันตก กางมือออก…ด้านขวามือคือบ้านของคุณ”เกาะกรูด” ที่ได้ชื่อนี้เพราะคุณพี่ท่านอยู่ตามลำพังไม่สุงสิงกับใครทั้งนั้น … Continue reading

July 23, 2011 · Leave a comment

ค่ารักษา…และรอยยิ้มของหมอ

            ใครก็ตามที่เคยไปโรงพยาบาลทั้งในอเมริกาและที่เมืองไทยจะทราบดีว่าหลังจากที่หายป่วยจากอาการป่วยทางกายแล้ว อาการหนึ่งที่ติดตามมาอย่างเงียบเชียบคืออาการหวาดผวาคล้ายๆอาการประสาทหลอนในตอนที่เห็นบิลจากโรงพยาบาล แม้ว่าผู้ป่วยส่วนมากจะมีการประกันสุขภาพแล้วก็ตาม แต่ว่าตัวเลขที่สรุปการรักษาต่างๆในบิลนั้นมันมีอิทธิพลที่จะเขย่าขวัญให้ผู้ที่มีชื่อในบิลนั้นขวัญกระเจิงไปไกลสุดกู่เลยเชียวแหละ             โอ้..ขวัญเอ๋ยขวัญมา…..ค่ายาค่ารักษาอย่าตามมารังควานหลอกหลอนกันอีกเลยนะ…ไปสู่ที่ชอบๆเถิด…เพราะข้าฯไม่ได้เกิดมาพร้อมกับเครื่องพิมพ์ธนบัตร….ราคาที่เห็นนั้นมันจึงสุดลำเค็ญแสนเข็นที่จะหามาชำระได้หมดในชาตินี้…ถ้าหากไม่มีประกันสุขภาพช่วยจ่ายล่ะก็คงต้องมีการผ่อนชำระค่ารักษาไปอีกประมาณสามสี่ชาติข้างหน้าโน้นถึงจะหมด            ผู้เขียนไม่ทราบเหมือนกันค่ะว่าในโรงพยาบาลหรือคลีนิคแต่ละแห่งนั้นเขาเอาอะไรมาเป็นมาตราฐานในการตั้งราคาค่ายาและค่ารักษา  ทราบแต่ว่าทุกอย่างนับตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าไปเป็นคนไข้นอกหรือคนไข้ในนั้น ทางโรงพยาบาลจะเริ่มนับเป็นเม็ดเงินล้วนๆกันเลยเชียวล่ะ โดยเฉพาะคนป่วยที่ได้รับเกียรติจากคุณหมอให้เป็นคนไข้ในซึ่งต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลแล้วล่ะก็  เขาจะมีราคาตั้งไว้แบบสูงปรี๊ด นอกจากอณูของอากาศ ที่ใช้สำหรับหายใจเท่านั้นที่เขายังไม่ได้ตั้งราคาให้เป็นมาตราฐานว่าคิดวินาทีละเท่าไหร่? แต่ถ้าเป็นออกซิเจนที่เขาบรรจุใส่ถังไว้แล้ว ถึงแม้ว่าหมอจะเป็นคนสั่งให้ใช้และคนที่จะใช้มันด้วยความเต็มใจหรือไม่ก็ตาม…ต้องจ่ายเงินค่ะ…         ส่วนสิ่งของเครื่องใช้อื่นๆในห้องผู้ป่วยนั้นก็เช่นเดียวกัน มีราคาที่ผู้ใช้จะต้องจ่ายล้วนๆ  ไม่ว่าจะเป็นกระดาษทิชชูเช็ดปากหรือกระดาษชำระ ทุกอย่างมีราคาต้องจ่ายทั้งนั้น แม้แต่เคเบิ้ลทีวี เครื่องเล่นแผ่นซีดีหรือวีซีอาร์ที่เขามีมาบริการไว้ในห้อง ก็อย่าเพิ่งนึกดีอกดีใจว่าเป็นอภินันทนาการพิเศษสุดจากโรงพยาบาลนะ เพราะบอกแล้วไงว่า เขามีราคาซ่อนไว้รวมกับค่าบริการของโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ยิ่งถ้าผู้ป่วยคนใดต้องเข้าห้องผ่าตัดหรือต้องใช้เครื่องมือในการตรวจแบบมีคอมพิวเตอร์ หรือเทคโนโลยี่ต่างๆเข้ามาพ่วงด้วยแล้วล่ะก็…..หลังการรักษาแล้วควรจะต้องค่อยๆฝึกรวมสมาธิให้นิ่งๆ…สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ หายใจออกช้าๆ (แต่อย่ากลั้นหายใจนานเกินไปล่ะ … Continue reading

July 16, 2011 · Leave a comment

วันว่างที่ยุ่งๆ

เขียนในบ่ายของวันแดดร้อนและลมแรง…          วันนี้ได้พักหนึ่งวัน หลังจากเคร่งเครียดกับภาระกิจต่างๆประจำวันมาตลอดสัปดาห์  หลับตาฝันถึงบรรยากาศประเทศภูฐานโน่นแน่ะ ได้ไอเดียมาจากการอ่านข้อมูลออนไลน์ ก็เลยอยากไปอยู่ที่นั่นจัง หรือถ้ารัฐบาลภูฐานไม่อนุญาตให้อยู่ ก็แค่ขอไปยืนหน้าแหลมๆเกาะรั้วมองๆเมียงๆอยู่ข้างๆประเทศก็ยังดีนา…          ลืมตาตื่นอีกที…มาพบตัวเองนั่งอยู่ที่นี่ ซึ่งตอนแรกตาฝาดไป เห็นเป็นฝูงปลาวาฬเวียนว่ายอยู่รอบข้าง  ขยี้ตาอีกที…อ้าว…กลับไม่ใช่ปลาวาฬดังที่เข้าใจ แต่เป็นลูกค้าฝรั่งหลายสิบคนที่แบกน้ำหนักระดับพี่ๆน้องๆของนักมวยซูโม่เข้ามาในร้านอาหารจีนแบบบุฟเฟ่ แต่ละคนถือจานมาตักอาหารกันแบบพูนๆและล้นๆจานกันทั้งนั้น ไหนๆจ่ายเงินแล้วนี่หว่า คุณปลาวาฬ เอ๊ย! ท่านลูกค้าเหล่านี้ก็ขอตักอาหารกันให้เต็มที่ซะหน่อยเถอะ  ผู้เขียนแอบเหลือบมองและสังเกตเห็นดูท่าท่าเจ้าของร้านซึ่งเป็นเพื่อนคนจีนที่รู้จักกันมานาน  ก็เข้าใจความรู้สึกจากสีหน้าและแววตาที่ออกจะเครียดๆและอึดอัด เพราะปริมาณอาหารที่ลูกค้าตักใส่จานกับจำนวนเงินค่าบริการไม่ค่อยสมดุลย์กันเลย ดูสิกุ้งตัวใหญ่ๆ หมู เนื้อ ไก่ อีกเพียบ( นี่ถ้าเอากะละมังมาจากบ้านได้ล่ะก็ ลูกค้าเหล่านี้คงขนกันมาหอบใหญ่ตักใส่กันสนุกไปเลย )   เห็นเพื่อนยืนมองตาปริบๆ ยิ้มแบบปูเลี่ยนๆชอบกล  คงพูดไม่ออกบอกอะไรไม่ได้ … Continue reading

July 8, 2011 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

July 2011
S M T W T F S
« Jun   Aug »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

เพื่อนรัก