On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

“เรื่องสุนัข…สุนัข”

วันนี้ขอย้อนความหลังเล่าเรื่องก่อนที่”เจ้าหญิง เดอะบีเกิ้ล”จะมาอยู่กับพวกเรานั้น ผู้เขียนต้องใช้เวลาค้นหา”เพื่อนหมา”อยู่นานพอสมควร…เพราะตั้งแต่หมาตัวโปรด”เจ้าแบมบู”จากผู้เขียนไปแล้ว เจ้า”ส้มตำ”ตัวที่ยังเหลืออยู่ก็ดูท่าทางเหงาหงอยไปเหมือนกัน เพราะมันคงอยากมีเพื่อนหมาสำหรับปรับทุกข์รับฟังความคิดเห็นต่างๆตามประสาหมาๆของมันบ้างนอกเหนือไปจากการฟังนายหน้าแหลมบ่นให้ฟังทุกเรื่องและทุกวันจนมันรู้สึกว่าชาตินี้ไม่น่าเกิดมาเป็นหมาที่ชื่อส้มตำเลยวุ้ย  กลุ้มใจอยากจะตายวันละหลายหน แต่นายสั่งมาว่าห้ามตายอย่างเด็ดขาด!

         ผู้เขียนเริ่มค้นหาหมาพันธุ์ต่างๆที่เขาประกาศให้ฟรีทางหนังสือพิมพ์ก่อน  ซึ่งก็มีมากมายหลายแบบให้เลือกตามใจชอบ แต่ผู้เขียนก็ยังไม่รู้สึกชอบตัวไหนเป็นพิเศษ เพราะไอ้ที่ชอบก็ไม่เห็นมีใครเขาประกาศให้ฟรีเลยคือใจจริงแล้วผู้เขียนอยากได้ลูกหมาป่าพันธุ์แท้น่ะค่ะ เอาไอ้ที่ดุๆและหน้าบึ้งๆหน่อยเพราะไม่ชอบหมาประเภททำตัวเป็นประชาสัมพันธ์ยิ้มแย้มจนลิ้นห้อยรอต้อนรับทุกคนที่เข้ามาในบ้าน เพราะนอกจากมันจะไม่ค่อยอยากเห่าแล้ว ยังทำท่าจะเสริฟอาหารว่างเลี้ยงต้อนรับคนแปลกหน้าอีกด้วยค่ะ

 “เอามาทำไมวะหมาป่าน่ะ? ไม่มีใครเขาเลี้ยงกันหรอก กำลังจะเพี้ยนหรือไง?”เพื่อนคนไทยเก่าๆ(ใกล้ๆแก่)คนหนึ่งถาม

 “ไม่เพี้ยนหรอกว่ะ แต่กำลังบ้าเลยล่ะ ก็ชอบน่ะถึงอยากได้ทำไมโยมจะต้องมีคำถามให้มากปัญหาซะเรื่อย?”

 “เออ…เอาเถอะ…เอาเถอะ แล้วแต่พระเดชพระคุณก็แล้วกัน งั้นก็ไปหาจากป่ามาเลี้ยงสักสามฝูงเลยสิ”

         นอกจากหมาป่าแล้ว ที่ถูกชะตารองลงมาคือหมาไทยแท้พันธุ์หลังอานนี่แหละค่ะ แต่ราคาของมันนี่สิคนซื้ออาจจะหลังอานยิ่งกว่าหมา เพราะแพงเห็นดาวระยิบระยับเลย เมื่อไม่สามารถเป็นเจ้าของหมาป่าและหมาไทยหลังอานได้ ก็ต้องหักเหเบี่ยงเบนความสนใจไปหาหมาพันธุ์อื่นๆ เพราะไงๆมันก็มีหัวใจและวิญญาณที่เป็นหมาเหมือนกัน เหล่ไปเหล่มาก็มาลงตัวที่พันธุ์บีเกิ้ลหมานักคิดชอบอิสระเสรีและมีโลกส่วนตัวอีกต่างหากเพราะครั้งหนึ่งตอนมาอยู่อเมริกาใหม่ๆเคยเลี้ยงเจ้าหมาบีเกิ้ลเพศเมียตัวหนึ่งชื่อเจ้า”แมงมุม” 

โอ้โฮ!ท่านผู้อ่านคะ…เจ้าแมงมุมเนี่ยมันมีโลกส่วนตัวซะจนบางครั้งผู้เขียนนึกอยากจะจับมันส่งไปที่อำเภอท่าแร่ จังหวัดสกลนครให้รู้แล้วรู้รอดเหมือนกัน เพราะค่อนข้างจะเป็นหมาที่ใจน้อยง่าย เอะอะอะไรนิดอะไรหน่อยก็ทำท่าเหมือนน้อยใจ ไม่ยอมกินอาหารบ้างล่ะ ถ้าไม่มีผ้าห่มเก่าๆผืนโปรดวางใกล้ๆก็จะไม่ยอมนอน แถมหอนอย่างเศร้าสร้อยปิ่มปานว่าใจจะขาดรอน… พาไปนั่งรถเที่ยวก็ต้องแหลมมานั่งเบียดกันบนเบาะตัวเดียวกันอีกพยายามไล่ให้ไปนั่งเบาะหลังมันก็ไม่ยอม ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทำตาบ้องแบ๊วซื่อบื่อนั่งตื๊อไปเรื่อยๆซะงั้นแหละ ผู้เขียนก็เลยต้องขับรถไปด้วยเอาศอกกระทุ้งเจ้าแมงมุมให้ถอยออกไปด้วย กระทุ้งแรงไปนิดมันก็น้อยใจอีกแหละ เรียกว่าอารมณ์เจ้าแมงมุมเนี่ยอ่อนไหวเกินธรรมชาติของหมาไปสักหน่อยค่ะ แต่เราต่างเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมานานหลายปี จนกระทั่งเจ้าบีเกิ้ลเพื่อนรักตัวนั้นตัดสินใจลาไปเกิดใหม่ทิ้งความเศร้าโศกให้ผู้เขียนพักใหญ่เชียวล่ะค่ะ เพราะไม่มีใครรู้ใจผู้เขียนเท่าเจ้าแมงมุม และไม่มีใครเข้าใจความช่างน้อยใจของเจ้าแมงมุมเท่าผู้เขียน

                  ตอนที่ยังอยู่รัฐSouth Dakotaผู้เขียนเคยไปเที่ยวฟาร์มเลี้ยงแกะของครอบครัวเพื่อนฝรั่งคนหนึ่งรู้สึกทึ่งในความสามารถและความฉลาดของหมาสี่ห้าตัว(Sheep Dog)ของเขาที่มีหน้าที่คอยดูแลแกะ และคอยต้อนฝูงแกะให้เข้าแถวเรียงหนึ่งรอคิวการตัดขนแกะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ถามเจ้าของเขาว่ามีวิธีการฝึกเจ้าหมาฝูงนี้อย่างไร? มันถึงฉลาดแสนรู้และแสนดีเหลือเกิน? เขาก็อ้อมๆแอ้มๆตอบแบบรวมๆไปว่าต้องใช้เวลาและความอดทนทั้งของคนและของหมา แต่ไม่ยอมบอกว่าครั้งแรกเลยเนี่ยจะต้องให้หมาทำอะไรบ้าง?มันถึงรู้ว่างานในหน้าที่ของมันคือต้องรับผิดชอบฝูงแกะให้ดีที่สุด เขาคงต้องมีวิธีของเขานั่นแหละค่ะ แต่ที่น่าสังเกตอยู่อย่างหนึ่งเจ้าน้องหมาพวกนี้จะค่อนข้างเป็นหมาที่เงียบขรึม ไม่ค่อยเห่ามั่วเหมือนพันธุ์อื่นๆ จะเห่าก็เฉพาะที่จำเป็นต้องเห่า  ส่วนนอกนั้นเจ้าหมาจะใช้สายตาสื่อสารกับแกะเป็นส่วนมากค่ะ อย่างเวลาที่เจ้าของเขาสั่งให้ไปต้อนแกะเข้าแถวเรียงหนึ่งเพื่อมาตัดขน เจ้าหมาก็จะวิ่งวนไปรอบๆฝูงแกะก่อน จากนั้นจะใช้วิธีการจ้องมองแกะ แล้วก็ไม่ทราบว่าทำไมพวกแกะมันถึงเข้าใจภาษาหมานะคะ?  เพราะมันจะเดินเรียงหนึ่งทีละตัวเข้าแถวทันทียืนนิ่งๆรอจนกว่าจะถึงคิวของมัน ส่วนหมาที่ทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการนั้นจะนั่งหมอบนิ่งอยู่ตรงทางเข้าเพื่อให้แน่ใจว่าแกะแต่ละตัวจะไม่แตกแถว  ถ้าหากมีแกะตัวใดที่ไม่ค่อยมีความอดทนในการรอ ทำท่าหันทางโน้นทางนี้ล่ะก็ เจ้าหมาตัวนั้นจะคำรามเบาๆในลำคอซะก่อน แล้วส่งสายตาจ้องเขม็งไปที่แกะตัวนั้นคล้ายเตือนว่า”ยืนดีๆและนิ่งๆหน่อยสิ!  ไม่งั้นเดี๋ยวถูกหมารูปหล่อๆงับนะ!”   

                     ที่น่าประทับใจก็คือตราบใดที่เจ้าของยังตัดขนแกะไม่เสร็จ เจ้าหมาก็จะทำหน้าที่คอยคุมฝูงแกะ ให้เข้าแถวรออยู่อย่างนั้นจนกว่าจะเสร็จ นานเท่าไหร่มันก็อดทนรอได้ ไม่ไปไหนเลยแม้แต่จะไปถ่ายหนักเบาช่างฉลาดแสนดีอะไรเช่นนั้น เจ้าของเขาเล่าว่าหมาพวกนี้มันจะมีสัญชาตญาณในการเลี้ยงและต้อนฝูงแกะมาตั้งแต่มันเกิดเลยเชียวล่ะค่ะ มิน่าเล่าเจ้าส้มตำซึ่งเป็นหมาลูกครึ่งระหว่างตระกูลหมา Shepherd และCollies( ซึ่งทั้งสองสายพันธุ์นี้มีเผ่าพันธุ์บรรพบุรุษที่มีความสามารถในการขับต้อนฝูงแกะ) มันถึงพยายามเดินต้อนหน้าต้อนหลังให้ผู้เขียนเดินเหมือนแกะอยู่บ่อยๆ ทั้งๆที่ตัวมันเองก็ไม่เคยเห็นหน้าตาของแกะว่าเป็นอย่างไร? แต่ทุกครั้งที่ผู้เขียนเดินเข้าสวนผักหลังบ้าน  เจ้าส้มตำจะต้องวิ่งวกไปวนมาให้ผู้เขียนเดินตามที่มันนำทางเสมอ  ยิ่งต้อนที่เจ้าแบมบูยังมีชีวิตอยู่นั้น ทั้งผู้เขียนทั้งเจ้าแบมบูจะถูกเจ้าส้มตำไล่ต้อนให้เดินเรียงอย่างเป็นระเบียบจนบางครั้งผู้เขียนแทบคะมำหัวทิ่ม เพราะเดินไปชนตัวเจ้าส้มตำ ตอนนี้แหละค่ะที่เจ้าส้มตำต้องวิ่งฉิวไม่หันหลังมามองเลย เพราะถึงคราวที่ผู้เขียนต้องใช้ไม้ขู่เพื่อสลายม๊อบ เอ๊ย!ไล่จัดระเบียบการเดินแถวกับมันบ้างด้วยความเดือดดาล แต่ก็ไม่เคยวิ่งทันเจ้าส้มตำสักที เพราะชาติก่อนเจ้าส้มตำคงเคยเป็นนักวิ่งลมกรดมาก่อน ชาตินี้มันถึงได้วิ่งเร็วซะเหลือเกิน

                        ในช่วงที่ผู้เขียนพยายามค้นหาประกาศเกี่ยวกับแจกฟรีหมาแมวจากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นนั้นมีอยู่ตัวหนึ่งที่ผู้เขียนรู้สึกสนใจมาก แต่ตัวนี้เขาประกาศขายค่ะหาได้แจกฟรีไม่  เป็นพันธุ์Tan Coonhound (ดูภาพประกอบเรื่องด้านล่างค่ะว่าหน้าตาเขาสุดหล่อสุดสวยแค่ไหน) เท่าที่ทราบน้องหมาพันธุ์นี้จะเก่งในการดมกลิ่นและล่าสัตว์ตัวเล็กๆเก่งมาก ซึ่งผู้เขียนไม่ได้ต้องการเอามาเลี้ยงเพื่อล่าสัตว์หรอกนะคะ แต่ว่าชอบตรงที่มันมีขนสั้นคล้ายๆหมาไทย หูจะตูบคล้ายๆพันธุ์Beagle แต่ความยาวของใบหูจะยาวกว่าค่ะ เจ้าของเขาเลี้ยงแบบเพาะพันธุ์ขายที่บ้านซึ่งอยู่ในฟาร์ม ผู้เขียนโทรไปถามรายละเอียดต่างๆหลังจากที่ทราบราคาแล้วว่าเขาต้องการขายตัวละ$200 เพราะเป็นพันธุ์แท้ซึ่งตั้งแต่เกิดมาผู้เขียนไม่เคยถึงขั้นต้องซื้อหมามาเลี้ยงเลยสักตัว ถ้าอยู่ที่เมืองไทยก็จะไปหาหลวงตาที่วัด ไปมองหาหมาไทยมาเลี้ยงแบบได้ฟรี แต่ก็ต้องพามาฉีดวัคซีนและนั่งหาเห็บเก็บหมัดให้มันจนสะอาดสะอ้าน หรือไม่ก็ไปขอมาจากตามหมู่บ้านที่เจ้าของเขามีหมาเลี้ยงไว้เป็นฝูงๆ แต่คราวนี้ผู้เขียนก็อยากจะทราบว่าไอ้เจ้าหมาพันธุ์แท้ที่เขาประกาศขายนั้นน่ะมันมีคุณสมบัติพิเศษที่แตกต่างไปจากหมาพันธุ์ผสมยังไง? ถึงมีการตั้งราคาขายหลายระดับ

             “มันเป็นหมาที่น่ารักและฉลาดมาก ฉันคิดว่าคุณจะต้องชอบมันแน่นอน” เสียงแหม่มฝรั่งเจ้าของหมาพูดมาตามสาย

             “ราคาที่คุณตั้งไว้นี้เป็นราคาตายตัว ไม่มีการลดเลยใช่ไหมคะ?”  ผู้เขียนถาม

             “ลดไม่ได้หรอกค่ะ เพราะมันเป็นพันธุ์แท้  นี่ราคาของเรายังถูกกว่าที่อื่นนะ “

             “มันเกิดในฟาร์มอย่างนั้น ไม่ทราบว่ามันมีหมัดหรือเห็บบ้างไหมคะ?” ผู้เขียนสงสัย

            “เมื่อก่อนนี้ไม่หมาของเราไม่เคยมีหรอกค่ะ แต่ระยะหลังๆมานี้ไม่ทราบว่าเพราะอะไรมันเริ่มจะมีเห็บและหมัดมาเกาะบ้าง แต่ก็ไม่มากนะคะ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก เพราะที่ร้านขายยาทั่วไปเขาจะมีปลอกคอชุบน้ำยาฆ่าเห็บและหมัดสำหรับหมาค่ะ อันหนึ่งก็ราคาไม่กี่เหรียญหรอก”

            “เอ้อ!ถ้าหากฉันซื้อแต่ตัวหมาแล้วไม่เอาตัวเห็บตัวหมัดเนี่ย… คุณจะลดราคาบ้างได้ไหมคะ?” ผู้เขียนต่อรอง

          “โครม!”  เสียงโทรศัพท์กระแทกก่อนจะตัดสายขาดหายไปทันที …

       อุ๊ยต๊าย..ตาย!   .คุณผู้อ่านคะ? ผู้เขียนถามอะไรผิดหรือคะ? เจ้าของหมาเขาถึงโมโหแบบนั้นน่ะค่ะ? 

 

 

                                       ……………………………………………………………..

          

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

October 2011
S M T W T F S
« Sep   Nov »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: