On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Monthly Archives: December, 2011

ปีใหม่ของเพื่อนผู้เดียวดาย…

นาทีแห่งการจากลาปี2554กำลังจะมาถึง…หลายๆคนเริ่มต้นการCount downกันแล้ว เพื่อลุ้นการมาถึงของปี 2555 ให้มาถึงเร็วๆ  แต่ยังมีผู้คนที่ยากไร้อีกหลายล้านคน ไม่มีกะจิตกะใจจะรับรู้อะไรทั้งนั้น ไม่เค้าท์อะไรทั้งนั้นไม่ว่าดาวหรือเดือน เพราะแค่เค้าท์จำนวนตัวเลขดอกเบี้ยเงินกู้ของปีเก่าที่กำลังจะผลิบานสลอนให้เชยชมทันทีในวันใหม่เดือนใหม่และปีใหม่ ก็พาลจะหมดแรงเค้าท์แล้ว….  พูดถึงของขวัญปีใหม่….เศรษฐีทั้งหลายสามารถใช้เงินเนรมิตรบรรดาสรรพสิ่งทั้งหลายที่เขาปรารถนาให้ได้แค่ในพริบตาเดียว รถเก๋งคันใหม่เอี่ยม…คอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุด…แหวนเพชรเม็ดเท่าไข่ห่าน….หรือว่าอยากได้เสื้อผ้าราคาแพงระยับด้วยฝีมือดีไซด์เน่อร์ระดับแนวหน้าสุดในวงการแฟชั่น? ที่พอใส่เข้าไปแล้วดูเหมือนเพิ่งกลับมาจากการห้ามหมากัดกันเพราะชายผ้าดูขาดรุ่งๆริ่งๆ เหมือนวิ่งหนีหมาด้วย แต่ไม่พ้นเลยโดนหมางับชายผ้าเข้าให้ จึงเป็นที่มาของตำนานการดีไซด์แฟชั่นประหลาดๆราคาแพงลิบ หรือว่าอยากๆได้อะไรล่ะว่ามาเลย…เงินฟ่อนในมือเศรษฐีพร้อมที่จะแลกมาได้ทันที….แต่บรรดาขอทานและผู้เร่ร่อนไร้บ้านทั้งหลาย ต่อให้พวกเขาพริบตาเป็นพันๆครั้งก็ยังเห็นเพียงความว่างเปล่าที่อ้างว้างอย่างจับใจ….หาแค่เศษอาหารจะกรอกเพียงครึ่งกระเพาะเพื่อประทังชีวิตอยู่ให้ผ่านพ้นไปแต่ละวันก็แทบจะเลือดตากระเด็นอยู่แล้ว……  ในนาทีที่เศรษฐีเปิดแชมเปญฉลองรับขวัญวันปีใหม่อยู่ในคฤหาสน์หรูๆอย่างสุขสราญใจท่ามกลางสมาชิกครอบครัวและญาติมิตรเพื่อนฝูงพร้อมหน้า….แต่ขอทานผู้ดายเดียวกำลังเดินเร่ร่อนไปตามถนนทุกตรอกและซอกซอย หาก็อกน้ำประปาข้างถนนเปิดใส่ปากเพื่อดับความกระหายหลังจากการเดินทางอันไร้จุดหมายที่แสนเหนื่อยล้ามาตลอดวัน….และพยายามใช้อุ้งมือทั้งสองกอบน้ำจากก๊อกล้างรอยคราบฝุ่นควันและเหงื่อไคลปนกันเป็นคราบดำตามเสื้อผ้าและร่างกาย..อย่างน้อยความเย็นฉ่ำของน้ำก็ช่วยคลายความเหน็ดเหนื่อยให้สดชื่นขึ้นได้บ้าง…แม้สักนิดก็ยังดี… ในขณะที่หลายๆคนกำลังเฮฮามองฟ้าเค้าท์ดาวน์นับนาทีไล่ปีเก่า….แต่จะมีใครสักกี่คนหนอ? ที่พร้อมจะแบ่งปันรอยยิ้ม…ความสนุกสนานเหล่านั้น…ความคิดถึงและความห่วงใยให้กับเพื่อนมนุษย์อีกหลายๆคนที่กำลังนั่งเหม่อลอยมองฟ้าอย่างไร้ความหวังข้างถนน…. ใต้สะพานลอย….หรือสถานีโดยสารขนส่งในเมืองใหญ่ๆ…พวกเขาเหล่านั้นยังมองไม่เห็นแม้แต่แสงดาวที่จะส่องสว่างนำทางให้เดินต่อไปในคืนจากลาปีเก่าเพื่อไปก้าวสู่เช้าวันปีใหม่….. ปีเก่า หรือปีใหม่…ชีวิตเหล่านี้ก็ยังโดดเดี่ยวเดียวดายและถูกมองอย่างไร้ความหมายเหมือนเดิม…. โอ้…เจ้านกขมิ้นน้อย…เจ้าเหนื่อยอ่อนร่อนเร่..ร้างรวงรัง….อยู่กับความหวังที่เคว้งคว้างเลือนร้างไกล………ปีเก่าหรือปีใหม่ ชีวิตก็ยังยากไร้ไม่เปลี่ยนแปลง….

December 30, 2011 · 4 Comments

ไดอารี่ที่รัก

         หลังจากหมกตัวอยู่กับกองหนังสือทำรายงานอย่างชนิดที่เรียกว่าลืมเวลา ลืมทุกอย่าง และเลยเถิดจนกระทั่งลืมแม้กระทั่งชื่ออาจารย์ที่จะต้องเอารายงานไปส่งอีกด้วย (อะแอ้ม… เจ้าหน้าที่การเงินที่รัก… ตัวเลขบนเช็คที่ต้องจ่ายให้ผู้เขียนนั้น ยังไม่ลืมนะ เพราะฉะนั้นอย่าฉวยโอกาสเขียนจำนวนให้ผิดและน้อยลงเหมือนคราวก่อนล่ะ) เพิ่งได้โอกาสทำความสะอาดที่นอนให้เจ้าหมาแมวที่บ้าน …เจ้าหญิงครางหงิงๆหงังๆ เพราะถูกดึงตัวอ้วนๆกลมๆออกมาจากที่นอนอุ่นๆที่กำลังหลับสบายๆ ส่วนเจ้าส้มตำไม่พูดไม่ร้องไม่อะไรทั้งนั้น แต่นั่งฉี่ราดให้เห็นๆเลย แถมทำปากแบบยิ้มหวานๆอีกด้วย เลยได้ออกกำลังกันอุตลุต เพราะเจ้าส้มตำไม่ยอมออกจากที่นอนที่เปียกโชก…มันอะไรกันนักหนาล่ะเนี่ย?  แต่ละตัวปรับเปลี่ยนนิสัยเป็นหมาในเมืองไปหมดแล้ว โดนความหนาวนิดๆหน่อยๆก็สะดุ้ง ฮึ่ม..เดี๋ยวส่งไปโรงงานลูกชิ้นที่เวียตนามซะเลยเป็นไง? คงได้ลูกชิ้นตัวละหลายโลเชียว          เมื่อวานมีคนที่ไม่เคยรู้จักโทรศัพท์มาสามครั้ง ครั้งแรกพอรับสาย คุณท่านก็รัวลิ้นเหมือนข้าวตอกแตก  ยังไม่ทันรู้เหนือรู้ใต้เลยว่าโทรมาทำไม? และเพื่ออะไร? จับใจความอย่างเดียวเรื่องทำประกันเกี่ยวกับรถ เอ๊ะ!รู้ได้ไง(วะ)ว่าผู้เขียนมีรถยี่ห้ออะไร? ดูเหมือนคุณเซลแมนท่านนั้นกำลัง”แตกฟอง” กับการพูดๆๆๆ … Continue reading

December 13, 2011 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

December 2011
S M T W T F S
« Nov   Jan »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

เพื่อนรัก