On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

ไดอารี่ที่รัก

         หลังจากหมกตัวอยู่กับกองหนังสือทำรายงานอย่างชนิดที่เรียกว่าลืมเวลา ลืมทุกอย่าง และเลยเถิดจนกระทั่งลืมแม้กระทั่งชื่ออาจารย์ที่จะต้องเอารายงานไปส่งอีกด้วย (อะแอ้ม… เจ้าหน้าที่การเงินที่รัก… ตัวเลขบนเช็คที่ต้องจ่ายให้ผู้เขียนนั้น ยังไม่ลืมนะ เพราะฉะนั้นอย่าฉวยโอกาสเขียนจำนวนให้ผิดและน้อยลงเหมือนคราวก่อนล่ะ) เพิ่งได้โอกาสทำความสะอาดที่นอนให้เจ้าหมาแมวที่บ้าน …เจ้าหญิงครางหงิงๆหงังๆ เพราะถูกดึงตัวอ้วนๆกลมๆออกมาจากที่นอนอุ่นๆที่กำลังหลับสบายๆ ส่วนเจ้าส้มตำไม่พูดไม่ร้องไม่อะไรทั้งนั้น แต่นั่งฉี่ราดให้เห็นๆเลย แถมทำปากแบบยิ้มหวานๆอีกด้วย เลยได้ออกกำลังกันอุตลุต เพราะเจ้าส้มตำไม่ยอมออกจากที่นอนที่เปียกโชก…มันอะไรกันนักหนาล่ะเนี่ย?  แต่ละตัวปรับเปลี่ยนนิสัยเป็นหมาในเมืองไปหมดแล้ว โดนความหนาวนิดๆหน่อยๆก็สะดุ้ง ฮึ่ม..เดี๋ยวส่งไปโรงงานลูกชิ้นที่เวียตนามซะเลยเป็นไง? คงได้ลูกชิ้นตัวละหลายโลเชียว

         เมื่อวานมีคนที่ไม่เคยรู้จักโทรศัพท์มาสามครั้ง ครั้งแรกพอรับสาย คุณท่านก็รัวลิ้นเหมือนข้าวตอกแตก  ยังไม่ทันรู้เหนือรู้ใต้เลยว่าโทรมาทำไม? และเพื่ออะไร? จับใจความอย่างเดียวเรื่องทำประกันเกี่ยวกับรถ เอ๊ะ!รู้ได้ไง(วะ)ว่าผู้เขียนมีรถยี่ห้ออะไร? ดูเหมือนคุณเซลแมนท่านนั้นกำลัง”แตกฟอง” กับการพูดๆๆๆ ไม่เปิดโอกาสให้ถามไถ่อะไรทั้งนั้น ผู้เขียนเลยฉวยโอกาสวางโทรศัพท์ปล่อยให้แกพูดคนเดียวตามสบาย ส่วนตัวเองก็ขนผ้าลงไปใส่เครื่องซักข้างล่าง….และมัวแต่ยุ่งกับการปัดกวาดในห้องซักผ้า กว่าจะขึ้นมาข้างบน ก็ลืมไปเลยว่าวางโทรศัพท์ให้คุณเซลแมนพูดอยู่คนเดียวซะนาน ยกโทรศัพท์ฟังอีกที ท่านหายไปแล้ว..คงเมื่อยปาก หรือไม่ก็สายโทรศัพท์มอดไหม้ไปหมดแล้ว….

           รายต่อมาผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม แต่ประสงค์จะให้ผู้เขียนบริจาคเงินช่วยกิจกรรมอะไรของเขาก็ไม่ชัดเจน แต่เลขจำนวนเงินกลับบอกชัดเจนและชัดแจ๋วเชียวล่ะ….รู้แต่ว่าเงินนั้นจะเอาไปทำกิจกรรมออกฉลากการกุศล…ผู้เขียนเลยนึกสนุกขึ้นมาบ้างบอกเขาว่าตอนนี้อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อรวบรวมเงินกลับมาช่วยคนไทยที่กำลังลำบากเรื่องที่อยู่อาศัยเพราะน้ำท่วมครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์ของประเทศ คุณพอจะช่วยเหลืออะไรได้บ้างไหมล่ะ? ปรากฎว่าวางสายเงียบไปเลย..ไชโย…

            ส่วนอีกรายโทรมาเพื่อขอให้สมัครสมาชิกรับหนังสือพิมพ์ที่ออกวางตลาดสัปดาห์ละฉบับ ตอบทันทีเลยว่าไม่ เพราะขี้เกียจอ่านแผ่นโฆษณาที่มีมากกกว่าแผ่นหนังสือพิมพ์ แถมเนื้อหาในเล่มก็มีแต่โฆษณาจนแทบจะหาที่ว่างสำหรับเนื้อหาอื่นๆไม่ได้เลย…ทำไมไม่ทำแคตตาล๊อคสินค้าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะ? เฮ้อ…มีแต่โทรมาแบบให้จ่ายเงินทั้งนั้น ทำไมไม่โทรมาเพื่อให้ไปรับเงินบ้างก็ไม่รู้สิ…รำคาญจัง..แถมโทรมาทุกวันอีกด้วย..ขยันจัง

              จบย่อๆแค่นี้ก่อนนะไดอารี่ เดี๋ยวมาเขียนต่อเพราะลืมไปว่าวันนี้ต้องเอารายงานไปให้อาจารย์ดูก่อนส่งแบบเป็นทางการจริงๆ…เกือบลืมอีกแล้วล่ะสิ…เฮ้อ..กลับมาหมกตัวกับรายงานต่ออีกแล้ว…เบื่อจัง  คราวนี้จะไม่หัวเราะเสียงอิ..อิ..อิ แต่อยากจะร้องไห้..โฮ..โฮ..โฮ…มากกว่า(ว่ะ)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

December 2011
S M T W T F S
« Nov   Jan »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: