On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

ยังคิดถึงเสมอมา…และตลอดไป

DSCN1889

 

 

แม้เวลาผ่านมานาน…นานหลายปีแล้วสินะ ภาพต่างๆในอดีตเหล่านั้นยังกระจ่างชัดในความทรงจำของฉันเสมอมา ฉันปั่นจักรยานไปโรงเรียนทุกวัน ก่อนจะถึงโรงเรียนต้องปั่นขึ้นเนินสูงและต้องผ่านวิทยาลัยของคุณด้วย กว่าจะพ้นเนินช่วงนั้นได้ แทบน่องหลุด มีวันหนึ่งขณะที่ฉันพยายามปั่นแข่งกับเพื่อนขึ้นเนินมาด้วยกัน มีเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ลอยมาจากกลุ่มนักศึกษาชาย อาจจะด้วยความสนุกคึกคะนองตามประสาวัยซ่าส์ฉันได้ยินเสียงใครคนหนึ่งในกลุ่มนั้นตะโกนถาม

“ให้ผมช่วยเข็นท้ายจักรยานไหมครับ?”

แต่ฉันไม่สนใจและไม่กล้าหันมองเพราะกำลังหอบซี่โครงบานกับการถีบจักรยานต้านลมหนาวขึ้นเนิน แล้วมีเสียงกระแอมกระไอตามมาอีก

“อะแอ้ม! อะแอ้ม! อะแอ้ม! ระวังน่องสวยๆจะโป่งเหมือนน่องสามล้อนะครับ เอ้า! อึ๊บ! อึ๊บ!อึ๊บ! อีกนิดครับ น่านยังไง เก่งจังครับ โอ้โฮ! ปั่นฉิวๆเลย เอ้า!ตบมือหน่อย”

เสียงตบมือเกรียวกราว เสียงเป่าปาก และเสียงหัวเราะชอบใจจากกลุ่มของคุณดังอย่างกวนประสาท ฉันอยากจะหยุดจักรยานคว้าก้อนหินข้างทางขว้างใส่กลุ่มจอมแซวเป็นที่ระลึกสักหน่อย แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะลมแรงที่ต้านแรงปั่นจักรยานทำให้ฉันต้องรีบผ่านไปให้เร็วที่สุด

ฉันอาจจะลืมวันนั้นไปก็ได้ ถ้าหากตอนกลางวันไม่เจอคุณกับเพื่อนของคุณโผล่หน้าทะเล้นมาให้เห็นที่โรงอาหารที่โรงเรียนของฉัน คุณมาทำเป็นยืนต่อแถวจากฉัน เพื่อซื้อลอดช่องน้ำกะทิเจ้าเดียวกับที่ฉันกำลังซื้ออยู่ ฉันไม่แปลกใจหรอก เพราะปกติก็มีนักศึกษาจากวิทยาลัยของคุณเข้ามาโรงอาหารที่โรงเรียนฉันบ่อยๆ คุณและเพื่อนมานั่งทานขนมใกล้ๆโต๊ะที่ฉันกับเพื่อนนั่งทานอาหารกลางวันกันอยู่ คุณไม่ได้พูดกับฉัน แต่คุณก็นั่งยิ้มแบบล้อๆและมองฉันตลอดเวลาที่เพื่อนของคุณพยายามถามโน่นนี่กับเพื่อนของฉัน บอกจริงๆว่าตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจคุณเลย แต่รำคาญมากๆที่มีคนมานั่งมองเวลาฉันกินอาหาร จะกินอะไรก็ทำไม่ถนัด โดยเฉพาะวันนั้นฉันซื้อก๋วยเตี๋ยว ใส่พริกป่นซะเผ็ดสะเด็ดไปเลย จะกินให้อร่อยสักหน่อยก็ไม่กล้า เพราะกลัวเผ็ดจนน้ำมูกไหล กลัวคุณจะเห็น เลยต้องนั่งคนน้ำก๋วยเตี๋ยวไปเรื่อยๆ ด้วยอารมณ์ที่เดือดปุดๆเพราะความหิว

แปลกนะ.. หลังจากนั้น เราก็เจอกันโดยบังเอิญบ่อยๆตามสถานที่ต่างๆ เช่นที่ร้านหนังสือ ที่ตลาด แม้กระทั่งที่โรงหนังที่ฉันไปยืนมองภาพโปสเตอร์ โฆษณาหนัง ก็ยังเห็นคุณ เพียงแค่มองกัน และคุณมักจะยิ้มให้ฉัน แต่ก็ไม่ได้พูดกันเลย

ฉันยังเห็นรอยยิ้มล้อๆของคุณเสมอในความทรงจำ ใบหน้าคมเข้มคิ้วหนาๆ บ่ากว้างผึ่งผาย ยังจำท่าทางของคุณที่คล่องแคล่วว่องไวสมเป็นนักกีฬาของวิทยาลัย ….

แต่สายน้ำไม่ไหลกลับ วันเวลาเหล่านั้นไม่หวนคืนมาอีกแล้ว และเราก็ไม่มีวันพบกันอีกชั่วนิจนิรันดร เพราะฉันเพิ่งทราบข่าวของจากน้องชายของคุณเมื่อเร็วๆนี้ว่า..คุณจากโลกนี้ไปหลายปีแล้ว

อย่างไรก็ตาม…อยากบอกให้คุณรู้ว่า…ฉันไม่เคยลืมคุณแม้วินาทีเดียว นับตั้งแต่ที่เราพบกันวันแรก จนกระทั่งในนาทีนี้ คุณยังมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา…ฉันเชื่อว่าเราอาจได้พบกันอีกในชาติต่อไป

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

February 2014
S M T W T F S
« Jan   Apr »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: