On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

บทรำพึงเดือนเมษายน

ทิ้งค้างไว้ตั้งแต่วันวาเลนไทน์…กว่าจะได้กลับมาอัพเดทงานเขียน เวลาก็ผ่านเกือบจะครึ่งปีแล้วสินะ…บางครั้งรู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปแบบไม่รู้ตัวเลย ผ่านมาแบบเงียบๆแล้วก็จากไปแบบเงียบๆปราศจากคำร่ำลา…ชีวิตคนเราก็ไม่ต่างอะไรกับเวลาที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปไกลลับ…บางคนที่เคยพบ..เพียงผ่านมาเพื่อเจอะเจอกันชั่วระยะเวลาสั้นๆ….บางคนผ่านมาเพื่อเป็นศัตรูคู่อริเพิ่มสีสรรและความตื่นเต้นให้ชีวิต..อย่างที่สุภาษิตเขาบอกว่า”ความผิดพลาดคือครู ศัตรูคือยากำลัง” แต่มีใครบ้างล่ะที่อยากจะมียากำลังที่เป็นศัตรูตลอดไป?   เพราะฉะนั้นการพบกันไม่ว่าแบบมิตรหรือศัตรูก็ตาม ขอเพียงนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของประสพการณ์ที่หลากหลายของชีวิต ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเป็นกำไรของชีวิตดีกว่า จริงไหมคะ?

ปีนี้ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร ข่าวใหญ่ๆของโลกมักเกี่ยวข้องกับการสูญเสียทรัพยากรบุคคลทั้งนั้น ไม่ว่าข่าวของเครื่องบินมาเลเซียที่บินหายไปอย่างลึกลับปราศจากร่องรอยพร้อมกับผู้โดยสารสองร้อยกว่าชีวิต หรือข่าวเกี่ยวกับเรือเฟอรี่ของเกาหลีใต้ที่ประสพอุบัติเหตุล่มกลางทะเลก่อนเดินทางถึงจุดหมายปลายทาง อันเป็นเหตุให้ผู้โดยสารซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายที่กำลังจะจบการศึกษาปีนี้ต้องสูญเสียชีวิตก่อนวัยอันควร รวมทั้งอีกหลายชีวิตที่ยังติดอยู่ในเรือและยังไม่ทราบชะตากรรมที่แน่ชัดว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?  ข่าวเหล่านี้ล้วนเป็นความโศกเศร้าและความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ของเราชาวโลก ถึงแม้ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่ทุกชีวิตที่ประสพชะตากรรมในเหตุการณ์ทั้งสองก็คือเพื่อนร่วมโลกของเราทั้งนั้น ขอภาวนาเอาใจช่วยให้ปฎิหารย์เกิดขึ้นด้วยเถิด ขอให้ทุกคนที่(อาจ)ยังมีชีวิตอยู่จงปลอดภัยและกลับคืนสู่อ้อมแขนที่อบอุ่นของครอบครัวอีกครั้ง

เกี่ยวกับเรื่องเครื่องบินที่บินหายไปอย่างไร้ร่องรอย มีคำถามมากมายจากผู้คนทั่วโลกว่าหายไปไหน? อะไรเกิดขึ้น? ทำไมต้องเป็นเครื่องบินลำนี้? และคำถามอื่นๆอีกมากมายที่แต่ละคำถามยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัดว่าคืออะไรกันแน่…แต่ส่วนหนึ่งของผู้คนเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกันกับผู้สูญหายก็ยังมีความหวังว่าผู้โดยสารในเครื่องบินลำนี้ยังมีชีวิตอยู่…แม้เป็นความหวังที่ดูเลือนลางเต็มที..แต่การมีความหวังก็คือความมุ่งมั่นและพลังใจที่จะช่วยให้ชีวิตดำเนินต่อไปอย่างมีจุดหมายชัดเจน…

ในโลกเราใบนี้..ยังมีอะไรอีกมากมายที่เราจะต้องพบผ่านจนกว่าจะถึงวันสุดท้าย…เพราะฉะนั้นการเดินทางบนถนนแห่งชีวิตที่มีวันเวลาเป็นหน่วยของระยะทางนี้ เราจะต้องพร้อมเสมอกับการเผชิญหน้าไม่ว่าสิ่งที่จะมาถึงนั้นจะมาดีหรือร้ายก็ตาม แม้บางครั้งรู้สึกโดดเดี่ยว แต่ก็มิใช่เราคนเดียวในโลกที่เดียวดาย เพราะยังมีผู้คนอีกมากมายที่กำลังมุ่งเดินทางในถนนชีวิตของเขาด้วยความรู้สึกเช่นนี้..เพียงแต่พวกเขายังไม่มีโอกาสบอกเล่าให้เรารู้เท่านั้นเอง…บางครั้งที่รู้สึกแท้ท้ออ่อนล้ากับการดิ้นรน แต่ก็มิใช่เราคนเดียวในโลกที่ต้องไขว้ขว้าและดิ้นรนบนความแร้นแค้นของโชคชะตา…เพราะยังมีอีกมายนับล้านชีวิตที่ต้องเผชิญกับความทารุณของภัยพิบัติทางธรรมชาติและภัยเศรษฐกิจที่ตกต่ำ แต่พวกเขายังไม่ยอมแพ้ที่จะมีชีวิตอยู่…เพราะฉะนั้นขอให้เราจงอยู่เป็นกำลังใจให้กันและกันตลอดไปในฐานะเพื่อนร่วมโลกเดียวกันดีกว่านะคะ…

 

ความหวัง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

April 2014
S M T W T F S
« Feb   Jun »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: