On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

พายุหิมะแห่งMinnesota กุมภาพันธ์ 2559

วันนี้( 2 กุมภาพันธ์ 2016)ประกาศเตือนจากพยากรณ์อากาศทุกแห่งเรื่องพายุหิมะเคลื่อนที่เข้ามาในรัฐมินนิโซต้า  จากแผ่นภูมิที่โชว์สภาพอากาศ เมือง Winona ติดในเขตพื้นที่สีแดง! แม้ผู้เขียนเคยผ่านประสพการณ์พายุหิมะมาหลายครั้งในช่วงเวลายี่สิบกว่าปีของชีวิตในเมกา แต่ทุกครั้งที่ได้ข่าวการประกาศเตือนแบบนี้ จะไม่เคยประมาทหรือชะล่าใจเด็ดขาด เพราะครั้งแรกที่เจอพายุหิมะในเมกานั้น รับรู้และซาบซึ้งถึงเรื่องความรุนแรง มหาโหดของพายุนี้อย่างไม่มีวันลืมเลือนได้เลยตลอดชีวิตนี้ (อาจจะจำไปจนถึงชาติหน้าอีกด้วย)

 ลองนึกภาพดูแล้วกันว่าในท่ามกลางลมแรงจัด ฝนหิมะกระหน่ำไม่ยั้ง พร่าพรายมองไม่เห็นอะไรข้างหน้าเลย เสียงดุจดั่งกรีดร้องของปีศาจโหยหวลแห่งลมหนาวทุกระยะ ความหนาวที่หนาวแบบเฉือนเนื้อเถือหนังกันเลย ไม่ใช่หนาวเล่นๆหรือแบบเย็นๆเหมือนน้ำแข็งไสโรยน้ำหวานที่บ้านเรา  จำได้ว่าครั้งแรกที่พบกันกับพายุหิมะนั้น กำลังขับรถจะกลับบ้านจากอีกเมืองหนึ่ง ซึ่งระยะทางก็ไม่ไกลมากนักประมาณสามสิบกว่ากิโลได้ แถมเมื่อก่อนนั้น ไม่เคยดูตาม้าตาเรือเรื่องพยากรณ์อากาศเลย จึงไม่มีการเตรียมพร้อมอะไรไปมากกว่าใส่เสื้อหนาวตัวยาวแบบเสื้อคลุมเท่านั้น  เมื่อพบกันกลางทางแบบจังๆเช่นนี้ จึงเป็นประสพการณ์ที่ระทึกขวัญสั่นประสาทยิ่งนัก นึกอย่างเดียวว่าจะโอกาสที่จะกลับถึงบ้านมีถึงสิบเปอร์เซ็นต์ไหมหนอ? แบบกลับไปถึงด้วยร่างที่ยังมีลมหายใจอยู่นะ  นึกถึงสารพัดสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลโลกให้เมตตาสักครั้ง ในขณะที่มือสั่นระริก แต่ยังกำพวงมาลัยรถแน่นแบบตุ๊กแกเกาะ และจะไม่มีทางปล่อยเด็ดขาด ตอนนั้นกลัวทั้งรถสวนและรถแซง เพราะสภาพถนนไม่ผิดอะไรกับหลับตาขับรถในความมืด โอ้..ชีวิต อยู่เมืองไทยอากาศสบายๆสดใสดีๆแล้ว ทำไมดันบินมาอยู่ข้ามฟ้าข้ามทะเล เพื่อเจอ Blizzard แห่งWinter Stromแบบนี้(วะ)?

       ผู้เขียนค่อยๆขับรถ (หรือจะเรียกว่าคลานก็ได้)ไปในระดับความเร็วที่เรียกว่าแม้แต่เต่านายังหันมาลุ้นระดับความเร็ว  เส้นทางข้างหน้ามีสายฝนหิมะกระหน่ำหนัก ที่เรียกว่าสายฝน เพราะมันเหมือนฝนตกจริงๆ เพียงแต่ไม่ใช่น้ำฝนแต่เป็นละอองหิมะล้วนๆ พร่างพรูไม่ขาดสาย  เสียงหวีดหวิวของลมแรงยิ่งกระชากขวัญให้กระเจิง  ความหนาวเหน็บแม้มีมากแค่ไหน ก็มิอาจเทียบได้กับความรักตัวกลัวตายในเวลานั้น  แม้มองไม่เห็นเส้นทางที่ชัดเจน แต่สัญชาตญาณแห่งความอยู่รอดมันกำกับการเดินทางในครั้งนั้นให้ดำเนินต่อไปจนกว่าจะถึงจุดหมาย ในครั้งนั้นจึงเรียนรู้ว่าในความกลัวที่สุดของที่สุดของมนุษย์ มันก็สามารถกลับกลายเป็นความกล้าและบ้าบิ่นได้เหมือนกัน สุดแท้แต่ว่าเรากำลังคิดถึงอะไรอยู่ในช่วงวิกฤตนั้น และสัญชาตญานเอาตัวรอดของเราจะแก้ไขกับปัญหาสถาณการณ์เหล่านั้นอย่างไร?

ต่อมาอีกหลายครั้งที่ผ่านช่วงวิกฤติของพายุหิมะ แต่ก็ไม่ระทึกใจและตื่นเต้นเท่าครั้งแรก เพราะนับจากนั้นเป็นต้นมาผู้เขียนต้องดูการพยากรณ์อากาศทุกวันไม่ว่าฤดูร้อนหรือหนาว มีการเตรียมพร้อมเพียบเพื่อรับมือกับกับความวิกฤตหากจะเกิดขึ้น  แม้ไม่เหลือความกลัวกับพายุหิมะก็จริง แต่ผู้เขียนก็ไม่เคยท้าทายหรือลองดีกับธรรมชาติเด็ดขาด เพราะตระหนักเสมอว่าตัวเองคือเศษเสี้ยวหนึ่งธุลีของธรรมชาติผู้ยิ่งใหญ่ จึงเพียงน้อบน้อมเรียนรู้และพยายามเข้าใจในแต่ละบทเรียนชีวิตที่ธรรมชาติสอนให้ในแต่ละครั้งและแต่ละอย่างที่เข้ามาในชีวิต

เพราะฉะนั้นวันนี้จึงพร้อมแล้วที่จะเผชิญกับพายุหิมะอีกครั้ง ดุจลูกศิษย์พร้อมน้อมที่จะเรียนรู้อีกสถาณการณ์ชีวิตอีกบทหนึ่งจากปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่

 

 

0202161228b[1]

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

February 2016
S M T W T F S
« Jan   May »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
2829  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: