On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

ทำดีได้ดี (จริงหรือเปล่านะ)

เคยบ้างไหม? ที่คุณตั้งใจให้หรือตั้งใจทำอะไรสักอย่างให้ใครสักคนด้วยความตั้งใจและเต็มใจสุดชีวิต แต่คนที่ได้รับกลับทำตัวเรื่องมาก… พิธีรีตรองเยอะ… หยิ่งยะโส…ยักท่า เหมือนกับว่าคุณจำเป็นต้องติดตามง้อถามจนกว่าเขาจะยอมรับความช่วยเหลือจากคุณ หรือเหมือนกับว่าสิ่งที่คุณตั้งใจให้เขานั้นมันช่างไร้ค่า ไร้ความหมายในความรู้สึกของเขาซะเหลือเกิน

ผู้เขียนเจอมาเยอะค่ะ เยอะจนชินซะแล้ว เยอะจนประหลาดใจว่าสมัยนี้ ยุคนี้ โลกกำลังหมุนกลับในทิศทางตรงกันข้ามไปแล้วหรือ? หรือว่าเราเองที่หลงยุค หลงสะเปะสะปะเข้ามาในโลกที่เกลียดคุณธรรมยกย่องแต่ความหลอกลวง?  โลกที่ทุกคนต้องทำแต่ความเลวเท่านั้นหรือ? ถึงจะเป็นที่ยอมรับในสังคม  หรือว่าโลกไม่ต้องการให้คนทั้งหลายมุ่งมั่นทำความดีอีกต่อไป?  เพราะคนที่ตั้งใจทำความดีมักจะถูกเอาเปรียบในความใจดีเสมอ ส่วนมากคนที่เป็นผู้ได้รับมักจะแสดงอาการแบบที่โบราณว่า “ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา” แต่ตัวเขาเองกลับไม่รู้จักให้หรือไม่ต้องการทำอะไรให้ใครทั้งนั้น ต้องการอย่างเดียวคือกอบโกยทุกโอกาส… ทุกผลประโยชน์ที่แฉลบเข้ามาในชีวิต แบบเก็บเรียบทุกเม็ด… ทุกคำ… และทุกอย่าง

ดังนั้นการทำความดี หรือตั้งใจจะให้สิ่งดีๆอะไรกับใครนั้น จึงไม่แน่นอนเสมอไปว่าจะได้รับสิ่งที่ดีๆกลับมา บางทีถูกทำร้ายความรู้สึกอีกต่างหาก  แม้จะบอกว่าไม่หวังสิ่งตอบแทนหรือไม่หวังแม้แต่คำว่า”ขอบคุณ”  แต่มันก็ไม่คุ้มค่าเลยสักนิดกับเวลาและความตั้งใจที่สูญเสียไปอย่างไร้ค่า หากการทำความดีนั้นต้องนำความปวดร้าวใจมาตอบแทนให้ภายหลัง

การอยู่เฉยๆ โดยไม่ต้องทำอะไร ไม่มีต้องมีเรื่องเสียใจเข้ามาครอบครองความคิด จะเป็นการดีกว่าไหม? คือดีกว่าที่จะให้ความช่วยใครต่อใครแล้วกลับต้องมาเจ็บปวดในความรู้สึกไปอีกนาน  เพราะอย่างนี้หรือเปล่า? ที่หลายๆคนเข็ดขยาดที่จะช่วยเหลือคนหกล้มตามข้างทางให้ลุกขึ้น ปล่อยให้เขานอนชักดิ้นชักงอตายไปต่อหน้าต่อตาดีกว่า  เพราะบางทีช่วยแล้วกลับมาถูกฟ้องร้องเรียกค่าทำขวัญทีหลัง  เพราะอย่างนี้หรือเปล่า?ที่หลายคนไม่อยากใส่ใจ ไม่อยากใยดีกับญาติพี่น้องทั้งหลายในยามที่ถูกขอความช่วยเหลือ แต่จำเป็นต้องทำตัวแบบทำเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ ทั้งๆที่ใจสงสารอยากช่วย แต่ถ้าช่วยแล้วไม่คุ้มค่ากับความจริงใจที่ให้ เพราะ สิ่งที่ได้กลับมาคือความซวยหรือกลายเป็นหนี้สินแทนเขาล่ะก็ จงอยู่เฉยๆสบายกว่ากันเยอะเลย ปล่อยให้พวกเขาดิ้นรนตะเกียกตะกายกันเองในสายธารแห่งกรรมของเขาต่อไปดีกว่า กรรมของใครของมันเถอะ… นะโยมนะ

ถ้าหากการช่วยใคร แล้วเราต้องเป็นฝ่ายอ้อนวอนติดตามถามข่าวตลอดเวลา เหมือนกับว่าต้องวิงวอนให้เขายอมรับความช่วยเหลือจากเราด้วยล่ะก็ ขอบอกว่าจงปล่อย…จงหยุด…จงตัดใจเถอะนะ ตัดมันให้ขาดสะบั้นไปเลยในชาตินี้ (รวมทั้งชาติหน้าด้วย)  เพราะตราบใดที่เขายังไม่ทำตัวลดลงมาติดดินให้เราได้ประคับประคองเขาล่ะก็ นั่นคือบ่วงบาปที่จะมัดตัวเราให้เข้าไปดิ้นกระแด่วๆในห้วงแห่งความทุกข์ทรมานใจไม่รู้จบสิ้น เพราะเรามัวแต่แคร์ความรู้สึกของเขาว่าทำยังไงเขาถึงจะเข้าใจในความหวังดีของเรา? หรือทำยังไงเขาถึงจะรู้ว่าสิ่งที่เราตั้งใจทำให้เขานั้นเพื่อบรรเทาความทุกข์ให้เขาอย่างจริงใจ?  หากเขาไม่ยอมรับรู้เจตนาของเรา จะโทษใครไม่ได้เลยนอกจากความตั้งใจที่จริงจัง(ที่มากเกินไป)ของเราเองที่สะเออะไปวุ่นวายช่วยเหลือเขาเองอย่างเต็มที่   

การทำความดีกับคนที่ไม่รู้คุณค่าของความดีนั้น ไม่ผิดอะไรที่คุณพยายามจะเติมน้ำจืดลงไปในมหาสมุทรเพื่อต้องการให้น้ำในมหาสมุทรนั้นกลายเป็นน้ำจืดทั้งหมด ขอบอกเลยว่าอย่าพยายาม เพราะมันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่ว่าคุณจะเกิดมาเติมน้ำจืดอีกกี่สิบชาติก็ตาม จงเก็บน้ำจืดนั้นไว้สำหรับตัวคุณเองได้ดื่มกินดีกว่า จะสดชื่นเบิกบานใจกว่ากันเยอะเลย

 

 

scary-sea

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

December 2016
S M T W T F S
« Nov   Jan »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: