On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

ครั้งหนึ่งในความทรงจำวันสงกรานต์

            13 เมษายน วันปีใหม่ไทยและวันครอบครัว ผู้คนส่วนมากออกเดินทางกลับภูมิลำเนาเดิมของตนเพื่อจุดหมายเดียวกันในวันนี้ คือการกลับไปพบคนในครอบครัวที่เฝ้ารออยู่เพื่อได้พบปะสังสรรค์กันในรอบปี ปีนี้เทศกาลสงกรานต์เริ่มตั้งแต่13-17 เมษายน การได้กลับไปพบกับบุคคลที่เรารักเป็นความรู้สึกที่เต็มไปด้วยพลังใจและความสุขเสมอ

 

          บ้านไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์โอ่อ่า หรือกระท่อมหลังคามุงจากก็ตาม แต่บ้านเป็นสถานที่เดียวที่ผู้เขียนรู้สึกอบอุ่น,ปลอดภัย,บรรยากาศของบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอแห่งความรักและความผูกพันธ์ บ้านคือวิมานที่แสนอบอุ่นในโลก ไม่ว่าห่างไกลจากบ้านแค่ไหน หัวใจก็ไม่เคยจากบ้านมากับร่างกายเลย    

 

           มีคนไทยไกลบ้านอีกหลายคน (รวมทั้งผู้เขียนด้วย) มิอาจกลับบ้านในช่วงสงกรานต์ได้ ความคิดถึงบ้านช่างเจ็บปวดและร้าวรานในความรู้สึกยิ่งนัก มีเรื่องราวหนึ่งในวันสงการนต์ตั้งแต่สมัยที่ผู้เขียนยังเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถม กลับมาเด่นชัดในในความทรงจำอีกครั้ง           

 

            “ตาห้อย” ชายชราอายุประมาณเจ็ดสิบกลางๆ อาศัยอยู่ที่กระท่อมเก่าๆเล็กๆ ไม่ไกลจากบ้านของผู้เขียนนัก แกมีอาชีพรับจ้างรายวันเพื่อเลี้ยงตัวเอง ใครจะจ้างให้ทำอะไร แกรับทำให้ทั้งนั้น ไม่ว่าตัดหญ้า เข็นรถน้ำจากสระไปบ้าน หรือพาฝูงวัวไปเลี้ยงที่ทุ่ง ตาห้อยก็ตั้งใจทำสุดความสามารถและทำอย่างดีที่สุด  วันไหนถ้าไม่มีใครจ้างทำงาน  แกจะแวะมาหางานที่บ้านของเรา แม่ก็จะขนทั้งมีดทำครัวและเครื่องมือในสวนมาให้ตาห้อยทำความสะอาดและลับอย่างคมกริบทุกชิ้น ผลงานออกมายอดเยี่ยมเสมอ

            ทุกปีในวันสงกรานต์ในขณะที่ใครต่อใครพากันไปเล่นสาดน้ำนอกบ้านอย่างสนุกสนาน แต่ตาห้อยกลับแต่งตัวด้วยชุดที่สะอาดและดีที่สุดของแก และออกมานั่งหน้ากระท่อมชะเง้อมองหา คล้ายรอการกลับมาของใครคนหนึ่ง แต่ก็ไม่เคยมีใครมาถึงบ้านแกเลยสักคนไม่ว่าสงกรานต์ของปีไหน แม่บอกผู้เขียนว่าตาห้อยเฝ้ารอคอยลูกชายของแกสองคน แกหวังว่าสักวันลูกๆต้องกลับมาเยี่ยมแกเหมือนครอบครัวคนอื่นๆเขาบ้าง พอความมืดครอบคลุมฟ้า แกจะจุดตะเกียงน้ำมันดวงเล็กๆของแก เฝ้ารอคอยต่อไปที่หน้ากระท่อมนั่นแหละ

          วันสงกรานต์สุดท้ายของการรอคอยของตาห้อยก็มาถึง วันนั้นแกเอามะละกอสุกมาให้ที่บ้านเรา แม่แปลกใจกับการมาของแก เพราะแกไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในวันสงกรานต์ 

                 “มะละกอจากสวนหลังบ้านข้าเอง ทุกสงกรานต์ข้าก็เก็บรอลูกชายมากิน แต่ปีนี้ข้าเลิกเก็บรอแล้ว เลยเอามาให้ ทุกคนคงชอบนะ”   

ตาห้อยวางมะละกอให้บนโต๊ะและทำท่าหันกลับทันที พ่อกับแม่ผู้เขียนพยายามคะยั้นคะยอให้ตาห้อยอยู่ร่วมวงอาหารเย็นกับพวกเรา แต่แกก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ บอกว่าต้องรีบไปเฝ้านาให้กับคนที่เขาจ้างแกไว้

                 ตอนบ่ายของวันรุ่งขึ้น มีคนพบร่างของตาห้อยในบ่อน้ำเล็กๆกลางทุ่งนา ไม่มีใครรู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับตาห้อย แต่ตำรวจก็ไม่พบร่องรอยของการต่อสู้หรือฆาตกรรม 

                ลาก่อนตาห้อยผู้เดียวดายและผู้รอการกลับมาของลูกๆทุกวันสงกรานต์

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

วันเดือนปี

April 2017
S M T W T F S
« Mar   May »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: