On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

บทรำพึงของคนเดินหลงยุค…

สมัยที่ผู้เขียนยังเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถม ช่วงพักกลางวันหลังอาหารเที่ยง พวกเรามักจะรวมกลุ่มเล่นกันอย่างสนุกสนาน เพราะไม่มีคอมพิวเตอร์หรือมือถือให้เล่นเกมจนรากงอกออกจากก้นติดเก้าอี้เหมือนสมัยนี้  สารพัดเกมที่เราเล่นกันสมัยนั้นนั้นไม่ว่ากระโดดเชือก, วิ่งไล่จับ, มอญซ่อนผ้า, ตี่, หรือเล่นซ่อนหา ล้วนแล้วจะต้องออกกำลังกายกล้ามเนื้อกันอย่างเต็มที่ วิ่งกันสุดฝีเท้า หัวเราะกันสุดเสียง ถึงแม้ว่าช่วงบ่ายในห้องเรียนจะทำให้รู้สึกง่วง นั่งหลับสัปปะหงกกันส่วนมากก็ตาม แต่ผลที่ได้จากการออกกำลังกายเต็มที่แบบนั้น ทำให้สุขภาพแข็งแรง ไม่ค่อยมีใครเจ็บป่วยหรือขาดเรียนบ่อยนัก

 

การเล่นกีฬาของเด็กสมัยก่อนเป็นการเล่นแบบใจนักกีฬาจริงๆ ถ้าหากเล่นแล้วแพ้ ความคิดที่จะต้องแก้แค้นเอาคืนแบบเอาเป็นเอาตาย ไม่เคยมีอยู่ในความคิดของเด็กสมัยนั้นค่ะ แต่จะใช้ความผิดพลาดพ่ายแพ้นั้นเป็นบทเรียนสอนให้มุมานะมากขึ้น ขยันในการฝึกซ้อมและต้องตั้งใจกันอย่างเต็มที่ หรือถ้าหากเล่นชนะก็ไม่เหลิงดีใจจนเกินไป อาจารย์ท่านมักจะสอนว่าต้องเตือนตัวเองเสมอว่าวันหน้าเราอาจจะเจอคู่แข่งที่มีฝีมือดีกว่าเรา จึงต้องหมั่นฝึกซ้อมฝีมือไว้เช่นกัน แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดาในการเล่นอยู่แล้ว ไม่มีผู้ชนะตลอดกาลหรือผู้พ่ายแพ้ตลอดไป นั่นคือการอบรมสั่งสอนของครูบาอาจารย์รุ่นเก่าๆที่ฝึกฝนพวกเรามาจนจำขึ้นใจ เพราะฉะนั้นกีฬาสีที่แข่งขันกันเป็นทีมระหว่างโรงเรียนเดียวกัน หรือกีฬาที่ส่งทีมออกไปเล่นกับโรงเรียนอื่นๆ จึงมีความสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ ไม่ต้องกังวลว่าหลังการเล่นแล้วมีการยกพวกตะลุมบอนกันระหว่างผู้ชนะหรือผู้แพ้…

 

ในช่วงเวลาที่พวกเราได้ออกวิ่งกันเต็มที่กับเกมการเล่นแบบง่ายๆ ไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไรมากมาย นึกจะวิ่งก็ออกวิ่งกันเลย ไม่ต้องรอให้มีรองเท้ากีฬาหรูหราราคาแพงๆ นึกจะกระโดดน้ำลงคลองหลังบ้านก็พากันวิ่งเท้าเปล่าไปทันที เหนื่อยมาก็พากันไปปีนต้นมะขามเทศ หรือต้นฝรั่ง ที่ขึ้นทั่วไปตามทางเดิน ไม่มีใครเป็นเจ้าของ เก็บไปกินไปคุยไปหัวเราะไป บางครั้งมีการล้อกัน ทะเลาะและเถียงกันบ้างตามประสาเด็กๆ หากถึงขั้นลงไม้ลงมือก็แค่ผลักกันไปผลักกันมา ไม่ถึงขนาดมีการรุมทำร้ายจนบาดเจ็บปางตายเหมือนสมัยนี้ ไม่ทราบเหมือนกันว่าเด็กทุกวันนี้ได้รับสารอาหารอะไรพิเศษที่ทำให้เลือดร้อนรุนแรงเหลือเกิน อะไรนิดอะไรหน่อยก็ลงมือฆ่ากันเลยราวกับว่าเคยเป็นศัตรูกันมาเมื่อร้อยชาติที่แล้วโน้น…

 

การอ่านหนังสือไม่ว่าหนังสือเรียนหรือหนังสือนอกเวลาเรียนก็ตาม เป็นความบันเทิงอีกรูปแบบหนึ่งที่ทุกรุ่นทุกวัยสมัยนั้นให้ความสนใจอย่างเต็มที่ หนังสือพิมพ์ นิตยสารรายปักษ์ รวมทั้งรายเดือน ก็มีให้เลือกมากมายเต็มแผงหนังสือทั่วประเทศ มีให้เลือกอ่านหลายประเภทแล้วแต่ใครชอบแนวไหน หากเปรียบเทียบกับทุกวันนี้หนังสือที่พิมพ์เป็นรูปเล่มจับต้องได้นั้น หลายเล่มก็เหลือเพียงตำนานให้เล่าถึง ต้องปิดตัวจากไปทีละเล่ม เนื่องจากกระแสมีเดียของโลกออนไลน์มาแรง แข่งไม่ไหว หนังสือแบบที่เคยจับต้องได้กลายเป็นอีบุ้คให้อ่านออนไลน์ในจอคอมพิวเตอร์ไปแล้ว… 

บางคนอาจจะชอบสะสมหนังสือก็อาจจะมีรูปเล่มเก่าๆให้เก็บไว้ให้รุ่นลูกหลานได้ดูกันว่าหน้าตาหนังสือเหล่านั้นเป็นอย่างไร เพราะหนังสือสมัยนี้ส่วนมากหรือเกือบทั้งหมดก็ว่าได้ ผู้คนเขาจะหาอ่านกันจากอินเตอเนตหรือพิมพ์ในรูปแบบของอีบุ้คให้ดาวน์โหลดไฟน์มาอ่านในแอพพิเคชั่นในเครื่องคอมพิวเตอหรือในโทรศัพท์มือถือกันอย่างสะดวกสบาย คนรุ่นใหม่สมัยเทคโนโลยี่ครองโลก มักจะชำนาญการใช้มือพิมพ์คีย์บอร์ดมากกว่าจับปากกาหรือดินสอเขียนบนกระดาษเหมือนคนรุ่นเก่า พอให้จับปากกาเขียนอะไรก็มักจะบ่นว่าปวดนิ้วปวดเมื่อยข้อมือ ไม่ถนัด ไม่ชอบ ไม่ไหว ขอกดพิมพ์เถอะ เพราะฉะนั้นจำนวนประชากรโลกที่ยังใช้มือจับดินสอหรือปากกาแบบสมัยเก่า จึงมีเหลืออยู่ไม่มากนัก อีกไม่นานก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปากกาและดินสอเขามีวิธีจับใช้อย่างไร…

 

ปล. แปลกแต่จริงอยู่อย่างหนึ่งคือ คนรุ่นใหม่ชอบใช้คีย์บอร์ดทำร้ายและทำลายกัน ทั้งๆที่บางคนไม่เคยรู้จักเห็นหน้าค่าตากันมาก่อนด้วยซ้ำ แต่ก็สามารถพิมพ์ตัวหนังสือเถียงทะเลาะกันได้อย่างเมามัน และสามารถนัดมาด่ากันตีกันหรือฆ่ากันได้ราวกับหนังการ์ตูน อนิจจา!นี่หรือคือความศิวิไลซ์ของชีวิตในยุคไฮเทค?

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

June 2019
S M T W T F S
« Mar    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: