On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

About Me / แด่ผู้เพาะต้นกล้าในการเขียน

For me, life is the surviving war that must fight to live, fun to learn, and, free of fear.
• Thailand is my beloved homeland and gives me the starting life.
• U.S.A. gives me two educational degrees and opportunity to learn more about life and the world.
• I owe both countries for my life learning.

 

 

คำว่า”ชีวิต”สำหรับฉันคือสงครามของความอยู่รอด ต้องสู้เพื่อมีชีวิตอยู่ ต้องสนุกกับการเรียนรู้ และต้องอยู่แบบท้าทาย

  • ประเทศไทยคือบ้านเกิดเมืองนอนที่แสนรักและให้กำเนิดชีวิต
  • ประเทศอเมริกาให้ปริญญาสองใบและโอกาสการเรียนรู้ชีวิตกับโลกกว้าง
  • ฉันจึงเป็นหนี้ทั้งสองประเทศสำหรับการมีชีวิตอยู่และการเรียนรู้

 

              

   

เมื่อตอนเด็กๆ ชอบวิชาภาษาไทยมากที่สุดไม่ว่าการอ่านบทร้อยแก้วร้อยกรอง หรือการเขียนเรียงความ  ทุกอย่างที่เกี่ยวกับวิชาภาษาไทยคือความสนุกเพลิดเพลินไม่รู้จบ พ่อคือครูคนแรกที่ทำให้ผู้เขียนรู้จักตัวหนังสือภาษาไทยและเริ่มอ่านออกเมื่อพ่อซื้อหนังสือนิทานให้เป็นของขวัญในวันเด็ก ความที่อยากรู้ว่าเรื่องราวในหนังสือเป็นอย่างไร ก็พยายามรบเร้าให้พ่ออ่านให้ฟังและสอนให้อ่านด้วย จึงอ่านหนังสือออกก่อนเข้าเรียนชั้นประถมปีที่หนึ่ง นั่นคือการเข้าสู่ในโลกแห่งตัวอักษรเป็นครั้งแรกในชีวิต

นอกจากนี้ได้รับแรงบันดาลใจสนับสนุนจากคุณครูและอาจารย์ทุกท่านที่เคยสอนภาษาไทยให้ผู้เขียนในชั้นประถมและในชั้นมัธยม ทุกท่านคือผู้ที่ช่วยกันปลูกฝังต้นไม้แห่งความรักในภาษาไทยให้เติบโตอย่างงดงามในโลกแห่งความคิดและจินตนาการของศิษย์ผู้นี้ 

คุณงามความดีใดใดที่มีในงานเขียนเหล่านี้ ผู้เขียนขอมอบให้แด่พ่อกับแม่และครูบาอาจารย์ทุกท่าน ผู้จุดประกายความรักความฝันในโลกตัวอักษรให้สว่างไสวในใจของผู้เขียนตลอดกาล

 

  

16 comments on “About Me / แด่ผู้เพาะต้นกล้าในการเขียน

  1. ta
    August 21, 2012

    สวัสดีคะ พี่อ้อย ที่รักและคิดถึงเสมอ ตั้งแต่วันนั้นตาก็ไม่กล้าที่จะเขียนจดหมายถึงพี่อีกนะคะ ทั้งๆที่คิดถึงพี่มากเลย และเหงามากๆคะ แต่ก็ไม่กล้า คิดว่าพี่คงผิดหวังในตัวตามาก ก็เลยเสียใจและไม่กล้าสู้หน้าพี่นะคะ แต่อีกใจหนึ่งคิดอยู่เสมอว่า พี่เป็นคนจิตใจดี และมีเมตตา พี่คงจะเข้าใจ ถ้าพี่ไม่โกรธหรือผิดหวังในตัวของตา พี่ตอบเมลล์ด้วยนะคะ อยากถามข่าวของพี่นะคะ ว่าเรื่องร้านเป็นอย่างไรบ้างคะ ต้องขอโทษจริงๆนะคะ ตอนนี้ยูการิเขาก็อยู่ที่ลอนดอนนะคะ ตาก็หมดเงินไปกับเขาเยอะมาก ก็คิดว่าต่อจากนี้เขาคงช่วยตัวเองได้บ้างนะคะ ถ้าอย่างไร พี่ก็ส่งข่าวหาตาบ้างนะคะ ตามีความอบอุ่นใจเสมอเวลาคุยกับพี่นะคะ แต่ไม่ทราบว่าพี่ลำบากใจหรือเปล่าเวลาคุยกับตานะคะ อย่างไรตาก็ต้องขอบคุณพี่มากคะ และคิดถึงพี่เสมอ รักพี่คะ

    • รุ่งอรุณ ผลินธร
      August 21, 2012

      หวัดดีจ้ะตา

      ดีใจมากๆที่ได้ข่าวของตานะ เป็นไงบ้าง? มีปัญหาอะไรก็คุยได้ตามสบายเลยตา ส่งเป็นเมล์ส่วนตัวแบบที่ตาเคยส่งนั่นแหละจ้ะ
      ไหนว่าจะมาช่วยทำร้านอาหารกับพี่ไง? มาสิตา
      กิจการเพิ่งเริ่มตั้งต้น ก็พอใจกับผลลัพธ์นะตา ทำให้มีกำลังใจเดินหน้าต่อไป
      แล้วพี่จะส่งเมล์ส่วนตัวตามมาอีกทีนะ ช่วงนี้พี่ยังไม่ได้โพ้สเรื่องคุยกันเลย เพราะวุ่นอยู่กับงานที่ร้านตลอด
      คิดถึงนะ

  2. ta
    March 29, 2012

    โผล่เข้ามาในแวบของพี่ด้วยหน้าตาเซ่อซ่า ไม่เคยเปิดเข่้ามาเลย เข้ามาแล้วรู้สึกว่ามันมีอะไรมากมายมากกว่าที่จะคิดนะคะ พี่คงไม่ว่านะคะที่เข้ามายุ่มย่ามที่นี่นะคะ

    • รุ่งอรุณ ผลินธร
      March 29, 2012

      ยินดีต้อนรับน้องตาด้วยความยินดียิ่ง..
      เชิญเข้ามานั่งเล่นๆให้หายเหนื่อยก่อน..หรือจะนอนพักหลับสักตื่นก็ตามสบายนะจ๊ะ
      อยากอ่านอะไรก็เปิดหาตามสบายเลยจ้ะ..
      เป็นไดอารี่ของคนที่ชอบเขียนอะไรจุกๆจิกๆน่ะจ้ะตา…
      เขียนตามอารมณ์เรื่อยเปื่อย..บางวันก็เขียนตามตลาดหุ้นที่ขึ้นๆลงๆ
      บางวันก็งงๆเหมือนกันว่าเขียนอะไร…อิอิอิ…(หัวเราะแบบสมัยใหม่ไง)

  3. เก่าๆๆ
    February 25, 2012

    อ้อย
    เราลองส่งเมล์ให้อ้อยในนามเมล์เดิมของอ้อย ยังไงก็ตอบบ้างน่ะ
    เราเอง

  4. เก่าๆๆ
    February 25, 2012

    เย็นเสาร์ที่ 25 ก.พ.55(ไทย)
    อ้อย เราเปิดดูเมล์เราแล้วไม่มีเมล์อ้อยส่งมาน่ะ
    เราเอง

    • รุ่งอรุณ ผลินธร
      February 25, 2012

      ตอบไปแล้วนะตุ๊ ได้อ่านหรือยัง?

      • รุ่งอรุณ ผลินธร
        February 25, 2012

        ตอบไปแย้ว.. เอ๊ย!ตอบแล้วตุ๊
        อีเมล์เราก็ส่งมาที่ยาฮูได้เลยที่นี่นะ….
        rainbowrain97@yahoo.com
        รับรองถึงแน่
        หรือจะส่งไปที่ oieplintron@yahoo.com
        ก็ถึงเช่นกัน เพราะเราเปิดไว้สองที่สำหรับบล๊อคของเรากับบล๊อคของน้องหมา

  5. เก่าๆๆ
    February 24, 2012

    ถึง อ้อย เพื่อนรัก
    โผล่มา อีกทีก็ปลายเดือนที่ 2 ของ ปี 2555 แล้ว คิดถึงน่ะ แต่ด้วยอะไรต่างๆนานาในความเป็นภาระแห่งวัย เราต่างคนก็ต่างเงียบไปในระยะหนึ่ง กลับมา เด็กหญิงในวัย…….ป.3 เจอกันอีกคงจำกันได้ อีเมล์เราคงเดิม ทุกๆๆอย่างคงเดิมยกเว้นร่างกายและวัย(อายุ) ยังไงก็ส่งที่อยู่อ้อยใหม่ทางเมล์ให้ด้วยน่ะ
    เด็กหญิง ป.3 เอง

    • รุ่งอรุณ ผลินธร
      February 24, 2012

      ถึงตุ๊เพื่อนเก่าที่เราไม่เคยลืม

      ดีใจสุดๆที่ได้เห็นข้อความของตุ๊ที่นี่อีกครั้ง คิดถึงเช่นกันนะเพื่อน คิดถึงมากด้วยสิ เพราะตุ๊เองก็หายไปนานนะ ตอนช่วงปีใหม่ส่งส.ค.สไป และอีเมล์ส่งข่าวเรื่องย้ายที่อยู่ใหม่ก็ไม่ได้รับตอบจากตุ๊เลย
      ยังคิดหลายตลบว่าเป็นเพราะอะไรหนอ? อาทิตย์ก่อนยังเอารูปเก่าๆที่ครอบครัวพวกเราเคยไปเที่ยวเมืองโบราณที่สมุทรปราการมานั่งดูเล่น ภาพแห่งความสนุกสนานวันวารเหล่านั้น ยังอยู่ในความทรงจำของเราอย่างแจ่มชัด ยังจำเช้าวันที่เราไปพักที่บ้านตุ๊ แล้วตื่นขึ้นมาตุ๊เตรียมน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ไว้รอเรียบร้อยแล้ว เฮ้อ…แต่วันนี้ตื่นขึ้นอย่างดีก็แค่ต้มน้ำร้อนชงชากินแก้เซ็ง เพราะอากาศฤดูหนาวที่มินนิโซต้าเหงาจับใจ ทวีความคิดถึงบ้านอีกร้อยเท่าตัว….ยิ่งฟังเพลงของ”คิดถึงบ้าน”ของพงษ์เทพ กระโดนชำนาญแล้วอาการของความคิดถึงยิ่งหนักกว่าเก่า…

      จากอดีตเด็กหญิง(ป.3ข ห้องคุณครูกุหลาบ) ที่เคยทะเลาะกับตุ๊เรื่องขี้ฝุ่นใต้โต๊ะ

  6. เก่าๆๆๆๆๆๆๆๆเริ่มแก่(ตัวน่ะ)
    December 11, 2009

    เราเคยไปเวียดนามกลาง และเมื่อตุลา 52 ไปเวียดนามเหนือ
    ไปทางรถทั้ง 2 ครัง ครังหลังไปข้ามเรือที่นครพนมเฃ้าวันที่ 9 ต.ค.52 ข้ามไปเล่า ที่ลุ้นและตื่นเต้นน่ะ เราว่าถ้าคนใจร้อนในการขับรถต้องส่งไปฝึกจิตที่เวียดนามน่ะโดยเฉพาะที่กรุงฮานอย บรม(ที่สุดในโลกของความวุ่นวายทางการจารจร) มีเรืองตื่นเต้นและขำ คือไปถึงฮานอยในคำวันที่ 10ตุลา 52 รถที่เรานั่งไปประมาณ20 คน(ไป 2 คัน)รถทัวร์คนเวียดนามจดทะเบียนที่ลาว รับมาตั้งแต่ขั้นฝั่งที่ลาวแหละ วันแรกก็ไม่มีปัญหาอะไร พอวันที่ 2 จะมานอนที่ฮานอย รถก็เริมรวนตั้งแต่ขึ้นเชากลางทางตลอดระยะการเดินทางระหว่างเมืองมีแต่ภูเขาที่ไหล่ทางมองลงไปเป็นเหว คดเลี้ยวหักศอก แต่ยอมรับคนขับเขาเก่งจริงๆๆ มอขับอย่างพี่พงษ์ยังยอมรับเลย พอมาถึงสะพานกลางกรุงฮานอยรถก็ถึงเวลาเสียดับสนิทกลางสะพานท่ามกลางความว่นวายการจราจร(ส่วนใหญ่เป็น
    มอเตอร์ไซด์) และก็เสียงแตรที่ดังกว่าแตรเมืองไทย รถติดยาวมากเนื่องจากรถที่เรานั่งมาเสีย อ้อยนึกภาพเลยว่าเหมือนเสียกลางสะพานพุทธน่ะ ความโกลาหลก็เกิดขึ้นตำรวจ(ที่เสียงดังๆๆๆมากๆๆทุกคนคิดว่าเขาจะฆ่ากัน)ก็มาดึงคนขับลงไป ตำรวจต้องการจับทั้งคนคนขับและรถไปที่โรงพักแต่คนขับไม่ยอมแกพยายามจะซ่อมรถให้ติดให้ได้พี่พงษ์จะช่วยเขาก็ไม่ให้ช่วยแล้วก็สื่อภาษากันไมรู้เรือง(ถ้าโดนจับแล้วเป็นเรืองยาวและใหญ่) แล้วตำรวจ
    ให้ผู้โดยสารลงไปยืนแถวเรียง 1 (เพราะอาจะโดนรถเฉียวเอาล่ะสิ) กลางกรุงฮานอยประมาณ ทุ่มเศษๆ ท่ามกลางรถที่จอแจขวักไขว้เสียงแตรที่บรรเลงอยู่ทุกวินาทีและสายตาที่มองพวกเราเหมือนลาวหลงทางอย่างงั้นแหละสักประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว
    ไกด์(ฃื่อหนุ่มดี เขาเคยมาอยู่ชัยภูมิกับญาติเขาหลายปีน่ะ)เห็นว่ารถไม่มีทางสตารท์ติดได้แน่ ก็ต้อนพวกเราขึ้นรถเมล์ไปต่อรถอีกคันเพื่อไปที่พัก ระหว่างอยู่บนรถเมล์คนเวียดนามก็พูดกันว่าพวกเรามาจากลาว(เพราะรถป้ายทะเบียนลาว)น้องคนที่ยืนใกล้ฉุนบอกย้อนกลับไปว่าโนลาวแอมไทย………..กว่าจะได้กินข้าวเย็นก็ได้กินบรรยายกาศอันน่าประทับใจไม่ได้มีอยู่ในทริปเลยน่ะและก็ไม่น่าจะมีใครได้แถมโปรอย่างทัวร์ชุดนี้
    แล้วจะเขียนมาเล่าใหม่ถ้าอ้อยอยากอ่าน

    • รุ่งอรุณ ผลินธร
      December 12, 2009

      อ่านแล้วเหมือนกับได้ไปเวียตนามเองเลยว่ะตุ๊ รสชาดการเดินทางสนุกเข้มข้นดียิ่งกว่าแจ่วบอง
      อาหารการกินที่นั่นเป็นไงบ้างตุ๊?
      คงกินแหนมเนืองมาซะพุงกางเลยนะ เราชอบอาหารเวียตนามตรงที่เขามีผักแกล้มเยอะๆนี่ล่ะ สาวๆเวียตนามถึงมีแต่หุ่นดีๆทั้งนั้น เขียนเล่าไปเยอะๆหน่อยนะ อยากอ่าน เผื่อเวลาเรามีโอกาสได้ไปเวียตนามบ้างจะได้เตรียมตัวว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง? หรือมีรูปวิวสวยๆก้ส่งไปบ้างนะจะขอโพ้สในบล๊อคนี่แหละ
      แล้วตุ๊ไปเที่ยวพม่าบ้างหรือยัง? เขาว่าที่นั่นก็สวยนะ เพราะเขายังมีป่าไม้ที่หนาตากว่าบ้านเรา อีกทั้งสภาพชีวิตและสังคมของผู้คนที่นั่นยังไม่มีอะไรที่เร่งร้อนรีบเร่งเหมือนบ้านเรา ยังมีธรรมชาติสวยๆอีกเพียบ

  7. ....เก่า.ๆๆๆๆๆๆๆๆๆเริ่มแก่
    December 7, 2009

    อ้อย ไปเวียดนานมารึยัง

    • รุ่งอรุณ ผลินธร
      December 8, 2009

      ยังไม่เคยไปเลย ตุ๊ล่ะ?
      เราอยากไปเหมือนกันนะ
      เห็นคนที่เขาเคยไปเที่ยวเล่าให้ฟังว่าที่นั่นวิวชนบทสวยๆทั้งนั้น
      🙂

  8. ....เก่า.ๆๆๆๆๆๆๆๆๆเริ่มแก่
    November 30, 2009

    วัน….เวลา…..ผ่านไปไม่หวลกลับ…มีแต่ความคิดคำนึง..ที่หวลกลับได้..จริงน่ะ
    และก็วัน เวลาเท่านั้นที่ปะรอยเจ็บปวดได้……. ก็คิดถึงน่ะ แต่เห็นเงียบหายก็ไม่กล้าติดต่อคิดเอาเองว่าเราไร่ค่าในความติด ……….
    เรา…………..เอง

    • รุ่งอรุณ ผลินธร
      December 4, 2009

      โอ้โฮๆๆๆๆ”เจ้าคุณตุ๊ เพื่อนเก่า”(ตั้งแต่สมัยป.๓)ของเรานี่เอง นึกว่าใครซะอีกแฮะ
      ดีใจๆๆๆๆๆจังเลยนะที่ได้ข่าว
      แหม!ใครจะลืมเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากของเราได้เล่าแม่เพื่อนรักของเรียมเอ๋ย
      คิดถึงนะคิดถึงมากๆๆๆเลย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

August 2017
S M T W T F S
« Jul    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: