On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Category Archives: ตามอารมณ์

การทำธุรกิจ (ตอนที่สอง)

มาติดตามตอนที่สองต่อจากคราวที่แล้วค่ะ….              ขั้นตอนต่อมาคือการหาตลาดหรือกลุ่มลูกค้าสำหรับสินค้าของเรา ขั้นตอนนี้ต้องพิจารณากันอย่างถี่ถ้วนหน่อย เพราะคนเราในโลกนี้ไม่ได้มารุมแย่งกันซื้อสินค้าอย่างเดียวกันไปเสียทุกอย่าง จึงสำคัญตรงที่ว่าเราจะเจาะกลุ่มลูกค้ากลุ่มไหนเป็นหลัก ส่วนกลุ่มอื่นๆที่เราไม่ได้เอามารวมเป็นหลัก สักวันเขาก็อาจจะสนใจเข้ามาซื้อก็ได้ ถ้าเขาสนใจหรือชอบสินค้าและบริการของเรา แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่าเวลาเราโฆษณาสินค้าที่จะขาย เราเดินเข้าไปถูกกลุ่มเป้าหมายหรือเปล่า? เช่นเราอยากจะขายบริการทัวร์ท่องเที่ยว แต่เราไปเน้นโฆษณาในกลุ่มนักบวชหรือผู้สูงวัยที่เขาไม่ชอบเดินทางไปไหนเลย การโฆษณานั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไร ต่อให้คุณพูดเชิญชวนจนคอโป่งและต่อมทอนซิลกระเด็นหลุดออกมา คุณก็อาจจะได้ลูกค้าไม่กี่คนและจำนวนตัวเลขต่ำกว่าเป้าหมายที่วางไว้ด้วยค่ะ        ถ้าอยากจะขายพวกของเก่าแอนทิคย้อนยุคทั้งหลาย ในราคาสมัยใหม่ที่ตั้งไว้สำหรับความเก่าโดยเฉพาะ ก็ต้องเจาะกลุ่มลูกค้าพวกที่มีเงินเหลือกินเหลือใช้ นิยมสะสมของพวกนี้ไว้ประดับบารมีให้ดูขลังและเคร่งขรึม พวกกลุ่มนี้เขาจะไม่คำนึงถึงราคา แต่จะจดจ่อที่ตัวสินค้าว่าเป็นสิ่งที่พวกเขาอยากได้จนน้ำลายหยดหรือเปล่า?   ถ้าชอบล่ะก็ ราคาว่ามาเลยไม่เกี่ยงว่าตัวเลขกี่หลัก  แต่ในทางกลับกัน ถ้าเราไปโฆษณาขายในกลุ่มคนที่หาเช้ากินค่ำ ต่อให้แอนทิคชิ้นนั้นมีค่ามีราคาแค่ไหน ก็ขายไม่ออก ไม่มีใครสนใจจะซื้อไว้ให้เปลืองพื้นที่บ้านหรอกค่ะ … Continue reading

August 9, 2017 · Leave a comment

การทำธุรกิจ (ตอนที่หนึ่ง)

               ต้องขอบอกก่อนนะคะว่าข้อเขียนวันนี้เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนเองเท่านั้น ไม่อาจนำไปใช้อ้างอิงทางข้อมูลการศึกษาใดใดได้  เพราะมันไม่ใช่ทฤษฎีทางการศึกษา ไม่ใช่ปรัชญาที่มีนักปราชญ์มารับรองอย่างเป็นทางการ  ไม่ใช่วิทยานิพนธ์ที่ทำเพื่อเป็นรากฐานหรือมาตราฐานเชิงวิชาการเศรษฐกิจ แต่เป็นเพียงหัวข้อที่เราจะเอามาคุยกันในวันนี้แบบเล่าสู่กันฟังเท่านั้นเองค่ะ               การทำธุรกิจส่วนตัวไม่ว่าขนาดเล็กหรือใหญ่ ผู้เขียนคิดว่ามันคือความแปลกใหม่ที่ท้าทายให้กับชีวิตอีกรูปแบบหนึ่ง เป็นเส้นทางอาชีพที่น่าตื่นเต้นเร้าใจมากกว่างานในอาชีพอื่นๆ เพราะนอกจากผู้ที่จะทำการนี้ต้องพร้อมที่จะเดินไปข้างหน้าต่อแล้ว ยังต้องเตรียมใจที่หนักแน่นดุจแผ่นหินผา เพื่อพบปะผู้คนมากมายหลายประเภทที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องในแวดวงธุรกิจของเราอีกด้วย             นับตั้งแต่วินาทีแรกที่เริ่มลงมือเลยก็ต้องเสี่ยงดวงกันกับการไปพบปะนายทุน หรือนายธนาคารว่าเขาจะเห็นดีด้วยกับโครงการณ์ของเราหรือเปล่า หรือพูดง่ายๆว่าเขาจะให้เรายืมเงินมาลงทุนหรือเปล่า?  เขาต้องการอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยนบ้างกับการให้เรากู้เงินของเขา ที่แน่ๆก็คือพวกเขาต้องการตัวเลขของจำนวนดอกเบี้ยที่ดูสวยงามและเหมาะสมกับระยะเวลาการใช้ทุนคืน บางทีโชคช่วยไปครั้งแรกก็กู้เงินได้เลย เพราะผู้จัดการธนาคารอาจจะเกิดในราศีที่ถูกโฉลกและถูกชะตากับเราก็เป็นได้  แต่บางทีไปพบกับผู้จัดการที่ดวงไม่สมพงษ์กับเรา เขาก็เอ่ยปากเลยว่าไม่ให้กู้  จงไปหาแหล่งกู้ใหม่ข้างหน้าเถอะ อย่ามาเสียเวลาท่องนะโมพุทธายะหรือนะหน้าทองอยู่เลย ไงๆผมก็ไม่ใจอ่อน ไม่หลงหลงคารมให้คุณกู้แน่นอน ว่าดังนั้นแล้วท่านก็โบกมือไล่แบบไล่แมงวันหัวเขียว  จากนั้นท่านก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อแบบหน้าบึ้งๆปนบูดๆ … Continue reading

August 9, 2017 · Leave a comment

ทางสายเปลี่ยว…แต่ไม่เหงา

คนบางคนชอบทำตัวประเภทโลกสวย แต่งเติมความงามภายนอกด้วยความอ่อนหวาน เสริมสง่าด้วยคำพูดคำจาดูมีสาระน่าคิด แต่แท้จริงตัวเองยังติดอยู่ภายในเส้นวงกลมของสังคมที่หลอกลวง เจ้าเล่ห์ และไม่กล้าเดินออก เพราะกลัวความโดดเดี่ยวและกลัวการเป็นแกะดำของสังคม…   คนบางคนชอบหาโอกาสหยิบฉวยของคนอื่นขณะเผลอ แล้วละเมอว่าเป็นของตัวเองจริงๆ ด้วยความเคยชินจึงหล่อหลอมนิสัยทำให้ชอบหยิบยืมของและยืมเงินใครต่อใครจนเกิดหนี้สินรุงรังล้มละลาย เพราะคิดว่ายืมของหรือเงินใครมาแล้วไม่จำเป็นต้องใช้คืนก็ได้ ว่าดังนั้นแล้วก็หลบเจ้าหนี้อย่างหน้าตาเฉย แต่เจ้าหนี้กลับไม่มีความรู้สึกเฉยไปด้วย จึงตามล่าตัวสุดขอบฟ้า จนแม้แต่หนูสกปรกในท่อน้ำเสีย ก็ยังปฏิเสธไม่ให้ที่ซ่อนตัวในยามยาก…   คนบางคนชอบความแตกแยก แต่ซ่อนในท่าทีที่สงบนิ่ง หูคอยเงี่ยฟังความเป็นไปว่าเมื่อไหร่มันจะฆ่ากันตายไปคนละข้าง พอได้โอกาสก็ทำตัวเป็นนักปราชญ์ผู้รอบรู้สอดข้อความยุแหย่ทันที เพื่อให้เกมส์แตกแยกนี้ดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้นและแสดงนานๆ เป็นความสำราญใจที่น่าลุ้นระทึกยิ่งนัก หากทุกอย่างเป็นไปตามเกมส์ คนประเภทนี้จะได้โอกาสแสดงละครฉากสำคัญทันทีนั่นคือผู้เป็นกลางทำหน้าที่เป็นกาวใจ เพื่อเรียกคะแนนนิยมเสริมจากผู้ดูที่อยู่รอบวงนอก เพราะอยากได้ยินเสียงปรบมือดังเกรียวกราวให้ใจพองคับหน้าอก  คือคล้ายๆกับฉากพระเอกหรือนางเอกขี่ม้าขาวออกมาจากนิทานเพื่อปราบมังกรไฟทำนองนั้นแหละค่ะ แต่เจ้ามังกรดันรู้ทันเกมส์นี้ … Continue reading

May 20, 2017 · Leave a comment

ค้นหาตัวเอง (เจอหรือยัง?)

ชีวิตก็แค่ความสุขในหนึ่งวันให้ผ่านไปอย่างราบรื่นก็พอแล้ว จะฝันอะไรนักหนากับสิ่งที่อยู่ไกลจากตัวเอง มีหลายคนมักพร่ำให้ผู้เขียนได้ยินเสมอว่า”ยังต้องใช้เวลาค้นหาตัวเองอีกนาน” หรือ “ยังหาตัวเองไม่เจอเลย”    หรือ”ยังไม่มีจุดยืนที่แน่นอนว่าจะไปทางไหนแน่” และอื่นๆอีกมากมายที่สรุปแล้วสั้นๆได้ใจความว่า”ยังไม่รู้จักตัวเอง” ขนาดสมัยนี้มีกูเกิ้ลเสริชได้ทุกเรื่องราว ทุกสาขาวิชาบนโลกใบนี้ แต่คนเหล่านั้นทำไมกลับยังค้นหาตัวเองไม่เจอ แปลกแฮะ!   ผู้เขียนเคยสงสัยบ่อยๆว่าเพราะอะไรหรือผู้คนเหล่านั้นจึงยังไม่รู้จักหรือยังไม่เข้าใจในตัวเอง?  ทั้งๆที่อยู่กับตัวเองมาตั้งแต่เกิดแล้ว ถ้ายังไม่รู้จักตัวเองดีพอ แล้วใครในโลกนี้ล่ะที่จะเข้าใจตัวของท่านได้ดีพอ?  บางคนถึงกับต้องไปปรึกษาจิตแพทย์ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต ไม่ใช่เรื่องขำนะคะท่าน แต่เป็นเรื่องจริงๆที่คนหลายคนในยุคนี้ ต้องพึ่งจิตแพทย์หรือจ้างที่ปรึกษาเพื่อค้นหาตัวเอง บางคนหนักไปกว่านั้นคือไม่กล้าอยู่กับตัวเอง บอกว่าถ้าอยู่คนเดียว ใจมันครุ่นคิดหวาดกลัวโน่นนี่ ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อน หรือมีใครก็ได้ให้เห็นหน้าตาตลอด เพื่อบอกตัวเองว่าไม่ได้อยู่คนเดียว อ้าวแล้วกัน?    มีเพื่อนฝรั่งคนหนึ่งที่เคยเรียนมาด้วยกันชื่อลินดา เคยถามเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาพุธกับผู้เขียน … Continue reading

February 6, 2017 · Leave a comment

ทำดีได้ดี (จริงหรือเปล่านะ)

เคยบ้างไหม? ที่คุณตั้งใจให้หรือตั้งใจทำอะไรสักอย่างให้ใครสักคนด้วยความตั้งใจและเต็มใจสุดชีวิต แต่คนที่ได้รับกลับทำตัวเรื่องมาก… พิธีรีตรองเยอะ… หยิ่งยะโส…ยักท่า เหมือนกับว่าคุณจำเป็นต้องติดตามง้อถามจนกว่าเขาจะยอมรับความช่วยเหลือจากคุณ หรือเหมือนกับว่าสิ่งที่คุณตั้งใจให้เขานั้นมันช่างไร้ค่า ไร้ความหมายในความรู้สึกของเขาซะเหลือเกิน ผู้เขียนเจอมาเยอะค่ะ เยอะจนชินซะแล้ว เยอะจนประหลาดใจว่าสมัยนี้ ยุคนี้ โลกกำลังหมุนกลับในทิศทางตรงกันข้ามไปแล้วหรือ? หรือว่าเราเองที่หลงยุค หลงสะเปะสะปะเข้ามาในโลกที่เกลียดคุณธรรมยกย่องแต่ความหลอกลวง?  โลกที่ทุกคนต้องทำแต่ความเลวเท่านั้นหรือ? ถึงจะเป็นที่ยอมรับในสังคม  หรือว่าโลกไม่ต้องการให้คนทั้งหลายมุ่งมั่นทำความดีอีกต่อไป?  เพราะคนที่ตั้งใจทำความดีมักจะถูกเอาเปรียบในความใจดีเสมอ ส่วนมากคนที่เป็นผู้ได้รับมักจะแสดงอาการแบบที่โบราณว่า “ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา” แต่ตัวเขาเองกลับไม่รู้จักให้หรือไม่ต้องการทำอะไรให้ใครทั้งนั้น ต้องการอย่างเดียวคือกอบโกยทุกโอกาส… ทุกผลประโยชน์ที่แฉลบเข้ามาในชีวิต แบบเก็บเรียบทุกเม็ด… ทุกคำ… และทุกอย่าง ดังนั้นการทำความดี หรือตั้งใจจะให้สิ่งดีๆอะไรกับใครนั้น จึงไม่แน่นอนเสมอไปว่าจะได้รับสิ่งที่ดีๆกลับมา … Continue reading

December 21, 2016 · Leave a comment

เกือบไปแล้ว…

วันนี้เกือบไปอยู่คุกฝรั่งซะแล้ว เพราะเผาหญ้าในสวนผักหลังบ้าน เผาในถังแกลลอน แต่สะเก็ดไฟกระเด็นตกในกองหญ้า ลุกพรึบเลยเพราะหญ้าแห้ง ด้วยความตกตะลึง คว้าสายยางฉีดน้ำได้รีบทำหน้าที่เป็นหน่วยดับเพลิงจำเป็นทันที  ไฟลามไปเรื่อยๆ ควันก็พุ่งโขมงทั่วบริเวณ พวกคุณหรั่งแตกตื่นโกลาหล วิ่งมาดู ถามว่ายูดับไหวไหม ไอจะเรียกหน่วยดับเพลิงมาช่วยยู เรารีบตอบว่าไหวโว้ย เอ๊ย! ไหวค่ะ ทั้งๆเราเองตื่นตระหนกพอๆกันกับพวกฝรั่งมุงนั่นแหละ แต่ต้องฝืนยิ้มแบบจืดๆไว้ก่อน เพราะถ้าฝรั่งคนใดคนหนึ่งโทรเรียกรถดับเพลิงมา มันจะกลายเป็นเรื่องของกระเหรี่ยงเผาเมืองเมกาน่ะสิ แถมค่าปรับแพงระยิบระยับ กว่าจะดับไฟได้ ช่วยกันกับเจ้าหยกจนลิ้นห้อยทะลัก เพราะต้องวิ่งไปเอาน้ำมาสาดเพิ่มหลายรอบ ทั้งคู่มอมแมมยิ่งกว่าหนุมานคลุกฝุ่น ฝรั่งที่มามอง ทุกคนจ้องมองตาโตยิ่งกว่าไข่ห่าน คงไม่เคยเห็นนางเอกแสนสวยแสดงวิธีการดับไฟในสวนผักมาก่อน  โชคดีที่เจ้าฝรั่งข้างบ้านคนที่ไม่ถูกกันมันเพิ่งขับรถออกไปก่อนหน้านี้ ไม่งั้นมันต้องโทรเรียกหน่วยฉุกเฉินก่อนใครๆ … Continue reading

May 4, 2015 · Leave a comment

สู้แค่สุดกำลังใจ

ช่วงนี้เครียดมาหลายวัน หลายอย่างประเดประดังเข้ามาแบบไม่ได้ตั้งตัวกันเลยล่ะ ทั้งไข้หวัดเล่นงานซะงอม ทั้งเรื่องเอกสาร ทั้งอะไรต่ออะไรว่ากันให้ยุ่งอีรุงตุงนังไปหมด กว่าจะหายจากไข้หวัด และหายจากเสียงที่แหบเหมือนเป็ดตัวผู้ได้ ก็สู้กันแบบชนิดที่เรียกว่าตาต่อตา ฟันต่อฟันเลยล่ะ  ใครๆ(ในบ้านมีจำนวนสองคน)ก็ลุ้นสุดขีดให้ไปหาหมอเถอะน่า จะได้หายซะที แต่ว่าเมื่อผู้เขียนนึกถึงประสพการณ์ครั้งเก่าๆที่หมอเคยจ่ายยาตัวแรงและกินแล้วเกิดอาการข้างเคียงจนเกือบได้ไปเกิดใหม่ซะแล้ว ก็เลยตัดสินใจไม่ไปหาหมอ เพราะยังอยากอยู่ดูโลกอีกนานๆ เช้าขึ้นก็เลยมีสูตรรักษาตัวเอง อันดับแรกคือดื่มน้ำผึ้งผสมมะนาวและผสมเกลือนิดหนึ่งแก้เจ็บคอ พยายามดื่มน้ำเยอะๆเพื่อลดอุณหภูมิในร่างกายไม่ให้มีไข้สูง ตามด้วยแคปซูลฟ้าทะลายโจรและวิตามินซี ทำอย่างนี้เกือบสองสัปดาห์ หวัดตัวดื้อเลยยอมจากลาไปจากผู้เขียน มันโบกมือลาอย่างอาลัยอาวรณ์ ทำท่ารีๆรอๆเหมือนยังไม่อยากจากไปไหนง่ายๆ เพราะกว่ามันจะลับหายไปได้จริงๆก็แถมอีกเกือบหนึ่งอาทิตย์ เรียกว่าหายจากหวัดคราวนี้ได้อย่างเหลือเชื่อ ที่น่ารำคาญคือมันเป็นนานกว่าทุกครั้ง ไชโย!หายจากหวัดโดยไม่พึ่งหมอ เสียงไชโยเรื่องไข้หวัดยังไม่ทันขาดหาย ตามมาติดๆคือเรื่องเอกสาร เรื่องงาน เรื่องบ้าน … Continue reading

April 5, 2015 · Leave a comment

คิดถึงกันเสมอมา

วันนี้แว๊บเข้ามาส่งข่าวว่ายังไม่ได้ทิ้งบล๊อคไปไหนนะคะ คิดถึงทุกๆคนที่แวะมาเยี่ยมเยียนอย่างสม่ำเสมอ (ดูจากกราฟบันทึกของบล๊อค) ทำให้ผู้เขียนรู้สึกตื้นตันใจมากๆเลยต้องรีบมาส่งข่าวสั้นๆไว้ก่อนว่ายังมีชีวิตอยู่ยังและไม่ได้ย้ายไปไหน เพียงแต่เวลาในหน้าที่แต่ละวันมันบีบบังคับให้ต้องวางงานเขียนในบล๊อคระยะหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ ขอถือโอกาสนี้ส่งข่าวถึงน้องจิมมี่ว่าจะรีบอัพเดทงานเขียนของจิมมี่ภายในอาทิตย์นี้แหละจ้ะ และขอส่งข่าวถึงน้องยุรีด้วยว่าเมล์ของรีนั้น พี่ยังไม่เห็นรูปของรีเลยนะและฝากความคิดถึงมายังทุกๆคนในครอบครัวของรีด้วยจ้ะ รวมทั้งยัยหญิง(เดอะบีเกิ้ล)ฝากทักทายมายังเด็กๆหมาที่บ้านรีด้วยนะ หนูกาแฟไปวิ่งเล่นที่สวนสวรรค์แล้ว รีคงเหงามาก เอาไว้ว่างๆก็เขียนความรู้สึกมาแชร์กันได้นะ  เผื่อคนที่รักน้องหมาแมวทั้งหลายจะได้ร่วมรับรู้ความรู้สึกเศร้าๆของรีด้วย เริ่มนับพี่ไปด้วยหนึ่งคนนะ ก่อนปิดท้ายวันนี้ขอแนะนำน้องใหม่”ทองรัก”โผล่หน้าแหลมๆมาทักทายกับทุกคน แล้วจะกลับมาคุยกันอีก..สัญญาค่ะ

June 5, 2013 · Leave a comment

บันทึกแห่งเดือน

ในที่สุดการเดินทางของเดือนมีนาคมก็มาถึง….เดือนที่สามของปีแล้วสินะ…รวดเร็วเหลือเกินหนอเวลา…ดูเชื่องช้าน่าเบื่อหน่ายสำหรับบางคน..แต่เผลอหน่อยเดียวผ่านไปแล้วเดือนกุมภาพันธ์…เฮ้อ…นี่แหละหนอชีวิตคนเรา…สรุปเหตุการณ์เดือนที่ผ่านมาดีกว่า.. เริ่มจากโครงการณ์ที่ผู้เขียนเพิ่งจัดตั้งอย่างใหม่เอี่ยมเปิดรวบรวมกลุ่มคนที่รักการปลูกต้นไม้ (ส่วนคนที่ชอบกินป่าไม้และตัดไม้เถื่อนขายนั้นกรุณาไปยืนรอชิดขวาหน้าประตูทางเข้าเรือนจำ รอจนกว่าท่านสัสดีจะเปิดประตูให้เข้านะคะ )  โครงการณ์นี้มีจุดประสงค์ง่ายๆไม่กี่อย่างคือเพื่อช่วยลดปัญหาภาวะโลกร้อน…ช่วยสร้างสภาพแวดล้อมให้มีความเขียวร่มรื่นน่าอยู่…แลกเปลี่ยนความรู้ด้านการเกษตรซึ่งกันและกัน….และเอิ้อเฟื้อต่อผู้ไร้บ้าน ด้วยการบริจาคแบ่งปันพืชพันธุ์ที่ปลูกในสวนครัวให้กับหน่วยงานการกุศลที่รับผิดชอบช่วยเหลือเพื่อนผู้ยากไร้เหล่านี้เพื่อนำเอาไปปรุงเป็นอาหารเลี้ยงเพื่อนๆเหล่านี้ …เมื่อพร้อมที่จะปฏิบัติแล้วก็ไม่มีอะไรมากค่ะ เริ่มจากแลกเปลี่ยนเมล็ดพันธุ์ต่างๆที่มีให้กัน ถ้าใครไม่มีและไม่สามารถซื้อได้ พวกเพื่อนๆในกลุ่มก็จะแบ่งให้คนละนิดละหน่อยให้เอาไปปลูก แต่ต้องสัญญานะคะว่าจะแบ่งผักที่ปลูกเพื่อการกุศลด้วย หรือถ้าขายก็ต้องแบ่งเงินมาช่วยผู้คนที่เดือดร้อนหรือเอาไปบริจาคช่วยเหลือสัตว์ที่เร่ร่อน…คือไม่ใช่เอาเงินไปให้ยื่นให้น้องหมาแมวนะ แต่เอาไปซื้ออาหารมาเลี้ยงพวกเขาน่ะค่ะ  และข้อสุดท้ายต้องเล่าประสพการณ์ที่เกี่ยวกับการทำสวนหรือเกี่ยวกับการช่วยเหลือต่างๆในปีนี้ให้เพื่อนร่วมโครงการณ์รับทราบเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนประสพการณ์กันด้วยค่ะ ..ที่สำคัญอย่าลืมเก็บเมล็ดพันธุ์ของปีนี้เอาไว้แลกเปลี่ยนกันด้วยนะคะ…หากใครสนใจและไม่ทราบว่าจะเริ่มต้นยังไง..ติดต่อมาที่บล๊อคนี้เลย…แล้วผู้เขียนจะช่วยหาเมล็ดพันธุ์ส่งให้…แต่บอกก่อนนะว่าจะส่งให้ในปริมาณที่พอปลูกเฉพาะสวนขนาดเล็กๆแบบสวนครัวเท่านั้นค่ะ  ….เนื่องจากเมล็ดพันธุ์ของเรายังมีไม่มากนัก.และค่อนข้างจะจำกัดด้วย…แต่ก็ยินดีจะแบ่งให้ค่ะ…ขอเพียงแค่ส่งซองติดแสตมป์เขียนชื่อที่อยู่ของคุณมาด้วย…เท่านี้ก็เสร็จพิธีค่ะ…เมล็ดเหล่านี้จะแบ่งให้ไปปลูกฟรีคนละห้าชนิดก่อน….แต่ถ้าหากมีสมาชิกคนอื่นบริจาคเข้ามาเพิ่ม..ก็จะได้จำนวนชนิดเมล็ดพันธุ์เพิ่มไปเรื่อยๆ หรือใครอยากแลกเปลี่ยนก็บอกมาเลยค่ะ  พร้อมจะรับฟัง…รับทราบ..รับบริจาค..(แต่ไม่รับไปตามทวงหนี้และไม่รับใช้หนี้ให้เท่านั้น) หากเกินมีนาคมไปแล้ว ปิดการแจกฟรี ต้องรอจนถึงปีหน้าค่ะ… เพราะต้องใช้เวลารวบรวมเมล็ดพันธุ์จากเพื่อนๆสมาชิกอีกครั้ง….หวังว่าทุกท่านเข้าใจตามขั้นตอนที่บอกมานะคะ…                                                                     ก่อนสรุปรายงานเดือนนี้..ปกติผู้เขียนไม่ชอบที่จะโพ้สรูปตัวเองออกทางอากาศสักเท่าไหร่….อายค่ะ…เพราะความที่หน้าแหลมนี่แหละ..แต่พอมีเสียงลุ้นเข้ามาหนักๆ.. ก็เลยคิดว่าเอาล่ะ(วะ)โพ้สกับเค้าบางก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก..ที่ไหนได้ มีเพื่อนๆสงสัยถามเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของผู้เขียนที่เห็นในรูปทางเฟรซบุ๊ค บางคนถามมาทางอีเมล์ บางคนโพ้สในไทม์ไลน์ว่าใช่ตัวจริงเสียงจริงของผู้เขียนหรือเปล่า?….แหม..แตกตื่นกันปานประหนึ่งได้ยลโฉมนางงามจักรวาลยังแหละ…เฮ้อ…ถ้าสวยขนาดนั้นจริงๆล่ะก็ … Continue reading

March 1, 2012 · Leave a comment

แด่คุณด้วยความรัก…

กุมภาพันธ์เดือนแห่งความรัก… คุณเคยมีความรักไหม? คุณเคยรักใครหรือเปล่า? คุณเคยถูกใครรักแต่คุณไม่เคยรักเขาหรือเปล่า?  หรือคุณรักเขา แต่เขาไม่เคยรักคุณใช่ไหม? ความรักของคุณสีอะไร? เหล่านี้เป็นคำถามที่ดูหวานซึ้ง…ประหนึ่งกระโดดออกมาจากนิยายโรแมนติคของนักประพันธ์ชื่อดังทั้งหลาย….แต่แท้จริงแล้วในโลกแห่งความรักมีเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่มากมายกว่านิยายที่เขียน…. แน่นอนค่ะ….ความรักคือสิ่งที่บริสุทธิ์และงดงามในความหมาย…เพราะความรักมีพลังและพลานุภาพที่ยิ่งใหญ่…ความรักคือความกล้าหาญ..กล้าที่จะทำเพื่อสิ่งที่เรารัก…แม้หากจะต้องฝ่าพงดงหนามที่แหลมคม…ความรักก็ไม่เคยหวาดหวั่น..ความรักเท่านั้นที่จะทำได้…ความรักไม่ใช่แค่ความรู้สึกของหนุ่มสาวแรกพบแล้วถูกตาต้องใจเท่านั้น..เพราะบางครั้งคนที่ให้ความรักและคนที่ถูกรักกลับไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ…เช่นความรักของหลายวีรบุรุษและวีรสตรีที่เคยพลีชีวิตอุทิศให้แผ่นดินเพื่อให้คนรุ่นหลังได้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข..หากไม่ใช่เพราะความรัก…คุณตอบได้ไหมว่าท่านผู้กล้าหาญเหล่านั้นยอมเอาชีวิตตัวเองเสียสละเพื่ออะไร? ความรักหนึ่งซึ่งยิ่งใหญ่ตลอดกาลและมิอาจหารักไหนในโลกมาเทียบได้เลย…นั่นคือความรักของพ่อกับแม่…รักที่ให้ลูกด้วยความทะนุถนอม…และบริสุทธิ์ใจ… รักที่พร้อมจะให้และไม่เคยหวังสิ่งใดกลับคืนมาเลย…แม้แต่จะถามลูกว่า”ลูกรักพ่อกับแม่บ้างไหม?” ก็ยังไม่กล้าถามทวง…พ่อแม่รู้เพียงว่า….ลูกคือลมหายใจ..คือความหมาย…คือทุกสิ่งทุกอย่าง…ที่เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตของพ่อกับแม่…. ในบางครั้งมีบ้างไหม….ที่คุณเคยรักใครสักคน..แต่กลับไม่เคยได้บอกให้เขารู้ตลอดชีวิต…เก็บความรักนั้นไว้อย่างมิดชิดและปิดเงียบนิ่งสนิทอยู่กับความทรงจำและกาลเวลา เพราะความรักไม่จำเป็นต้องประกาศให้คนทั้งหลายรู้ ในเมื่อมันไม่ใช่ประวัติศาสตร์ของโลกที่จะต้องจารึกไว้ หากแต่เป็นประวัติศาสตร์ของหัวใจที่ต้องจารึกไว้ในความเป็นส่วนตัวเท่านั้น…เคยถามตัวเองว่าผิดไหมที่ไม่เคยบอกเขา?…จนกระทั่งวันสุดท้ายที่เขาจากโลกนี้ไป เขาก็ยังไม่เคยมีโอกาสรับรู้ว่าเราเคยรัก..และยังรักอยู่อย่างนี้ตลอดไปตราบนานเท่านาน…เพราะเมื่อรักแล้ว…ต้องปล่อยให้ความรักมีอิสระและเติบโตอย่างงดงาม…ไม่ว่าคนที่เรารักจะยังอยู่ในโลกนี้หรือไม่ก็ตาม..รักนั้นจึงจะเป็นอมตะชั่วนิจนิรันดร…. ความรักต้องไม่ถูกกักขัง เพราะความรักไม่ใช่นักโทษ…ไม่เคยมีความผิดในตัวของมันเอง…ในโลกแห่งความรักจึงไม่มีกฏหมายเพื่อใช้บังคับให้อยู่ในกฏระเบียบ อาณาจักรของความรักก็ไม่เคยมีพรหมแดนขีดกั้น….เพราะทุกคนในโลกมีสิทธิ์ในความรักอย่างเสมอภาค…เมื่อใดก็ตามที่เราคิดจะยึดครองให้ความรักเป็นของเราคนเดียว…ขอให้รู้เถิดว่านั่นไม่ใช่ความรัก…หากแต่เป็นความหลงต่างหาก..ความหลงมักลวงผู้คนให้หลงทางและพลัดพรากจากความรักอย่างน่าเสียดาย… หากคุณมีความรัก..ขอจงเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่และเป็นอมตะอยู่ในหัวใจของคุณตลอดกาลนะคะ…ขอให้สุขสันต์ในเดือนแห่งความรักทุกคนค่ะ…

February 1, 2012 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

September 2019
S M T W T F S
« Jun    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

เพื่อนรัก