On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Category Archives: เงาสะท้อนของวันเวลา

Leaving Time

Dear Diary,  As Cao Cao, one of the main characters in “Three Kingdoms “ (my favorite Chinese series) said, “I better betray  to the world, before the world betrays to me”.  … Continue reading

May 19, 2017 · Leave a comment

Wisdom from God

November 18, 2010 · Leave a comment

น้ำตา

ตั้งแต่เมษายน ถึงพฤษภาคมปีนี้ คนไทยทั้งที่อยู่ในและนอกประเทศ ต่างก็รับรู้ข้อมูลข่าวสารต่างๆเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองของเรา ส่วนเรื่องความผิดถูกใครดีหรือเลวนั้น ขอให้หยุดเถียงหยุดทะเลาะกันก่อนเถอะ เพราะขณะนี้เมืองไทยของคนไทยทุกฝ่ายและทุกคนก็บอบช้ำอย่างแสนสาหัสแล้ว เราคงจะต้องใช้เวลาพอสมควรที่จะเยียวยารักษาบาดแผลที่ลึกฉกรรจ์เหล่านี้ให้บรรเทาเบาบาง..แม้ลบรอยบาดแผลไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าที่มันกลับกลายเป็นแผลที่เน่าและรักษาไม่ได้อีกเลย…ถ้ารักกันไม่ได้เหมือนเดิม.. ก็อย่าเกลียดกันให้มากไปกว่านี้ได้ไหม? เพราะถึงอย่างไรทุกคนก็จะยังต้องอยู่ร่วมกันที่ผืนแผ่นดินนี้ไปจนกว่าหมดสิ้นลมหายใจสุดท้าย…เพราะเราต่างเกิดที่ผืนแผ่นดินนี้…เติบโตมาด้วยกันที่นี่….แล้วทำไมเราจะอยู่รวมกันและรักสามัคคีกันอย่างคนบ้านเดียวกันและคนชาติเดียวกันไม่ได้อีกเชียวหรือ?   วันนี้ผู้เขียนได้นำงานเขียนที่ชื่อว่า “น้ำตา”ของคุณ วิศวัส ปัญญาวงศ์สถาพร (หรือหลานเต้)นักเขียนหนุ่มรุ่นใหม่ไฟอุดมการณ์ยังร้อนแรง มาบันทึกไว้ที่นี่ (โดยได้รับการอนุญาตจากคุณวิศวัส ปัญญาวงศ์สถาพร เป็นที่เรียบร้อยแล้ว)เพื่อให้คนไทยทั้งหลายและคนทั้งโลกที่เผอิญแวะมาที่Blogน้อยๆแห่งนี้ จะได้ซึมซับในความรู้สึกของคนรุ่นใหม่ว่าเขามีความรักและความผูกพันธ์กับแผ่นดินไทยนั้น ไม่ต่างไปจากความรู้สึกของคนไทยทุกๆคนเลย   อย่าลืมนะคะว่าอนาคตของเมืองไทยจะต้องอยู่ในความดูแลของคนไทยรุ่นใหม่ต่อไป เพราะฉะนั้นเหตุการณ์ที่ผู้ใหญ่ทั้งหลายได้กระทำต่อบ้านเมืองครั้งนี้ มีใครสักคนหยุดคิดบ้างไหมว่า จะสร้างภาพพิมพ์ไว้ในใจของคนรุ่นใหม่อย่างไรบ้าง? ความรู้สึกต่างๆเหล่านี้คุณ วิศวัส … Continue reading

May 20, 2010 · Leave a comment

“แด่คุณด้วยกำลังใจ”

        เดือนมกราคมปี๒๕๕๓กำลังจะจากไปอีกแล้วสินะ ความรู้สึกเหมือนกับว่า เพิ่งผ่านปีใหม่มาเมื่อวานนี้เอง ชีวิตคนเราจะมีอะไรมากมายให้ต้องกังวลถึงมันนักเล่า? เฉกเช่นความทุกข์กับความสุขที่ต่างมาหาและต่างจากเราไปตามแต่ละช่วงจังหวะเวลาของชีวิต หากหลงยึดคิดติดมั่นไม่ปล่อยมันไปตามวาระ ก็เท่ากับเราสูญเสียโอกาสดีๆใหม่ๆที่กำลังจะผ่านเข้ามาอีก เพราะมัวแต่จมปลักฟูมฟายโหยหาวันเวลาและอดีตเก่าๆ จนลืมนาทีที่กำลังเป็นอยู่ปัจจุบัน         แน่นอนค่ะที่อนาคตจะมาหาเราพร้อมทั้งความสุขและความทุกข์ ซึ่งมันก็อาจแตกต่างจากทุกข์สุขเดิมๆ มันไม่เหมือนกันราวฝาแฝดหรอกนะคะ  แต่เราต้องพร้อมที่จะพบกับมันด้วยใจมั่นคงและไม่หลงติดกับเวลาเก่าๆหรือสิ่งเก่าๆที่จากไปแล้ว เพราะวันเวลาในแต่ละช่วงของชีวิตของคนเรานั้น คือการสร้างเสริมประสพการณ์ชีวิตให้เข้มแข็งแกร่งกล้าขึ้นอย่างมีคุณค่า ซึ่งขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองภาพรวมของชีวิตเราอย่างไร? ด้านบวกหรือด้านลบ? เพราะบางคนอาจจะบอกว่าสภาพในปัจจุบันมันแย่ลงกว่าเดิม คุณต้องถามตัวเองอีกครั้งว่ามองรอบด้านหรือทุกด้านชีวิตของคุณแล้วหรือ? ว่าชีวิตคุณแย่ลงและไม่มีอะไรดีเลย? หรือเป็นเพราะคุณกำลังรู้สึกท้อแท้เบื่อหน่ายจนลืมมองเห็นสิ่งดีๆที่คุณเคยได้รับและเคยภาคภูมิใจในตัวเอง สิ่งนั้นอาจจะเป็นจุดเล็กๆที่คุณละเลยมันไป เพราะความรู้สึกท้อแท้ที่กำลังกัดกร่อนจิตใจคุณในขณะนี้ ถ้าหากเป็นเช่นนั้นล่ะก็ คุณต้องปล่อยวางอารมณ์ตัวเองให้นิ่งให้ได้ก่อน ปล่อยใจให้ว่างๆสบายๆ ไม่ต้องนึกถึงหนี้สินก้อนโตที่ยังแบกภาระจ่ายดอกเบี้ย ช่างมันก่อนตอนนี้ … Continue reading

January 27, 2010 · Leave a comment

เขียนถึงเพื่อนเก่า

            อยากเขียนถึงเพื่อนเก่าๆคนหนึ่งที่เคยรู้จักกันมาตั้งแต่ชั้นป.๓  จนกระทั่งเดี๋ยวนี้เราต่างก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ แม้ว่าวันเวลาและหน้าที่ความรับผิดชอบต่างๆในชีวิต ทำให้ต่างคนต่างต้องแยกย้ายกันไปในทางเดินของตัวเอง แต่อย่างหนึ่งที่วันเวลาแยกไปไม่ได้คือมิตรภาพที่งดงามและความทรงจำที่ดีต่อกันเสมอมาและตลอดไป…             ภาพหลายภาพในอดีตยังเรียงรายในความทรงจำให้คิดถึงเสมอ บางภาพนึกขึ้นมาได้แล้วก็แอบขำอยู่คนเดียวเงียบๆ เพราะถ้าขืนขำดังๆออกมา คนรอบข้างในปัจจุบันอาจตื่นตระหนกตกใจว่ายัยคนนี้เป็นอะไรของมันว่ะ อยู่ๆก็ขำกลิ้งในบรรยากาศที่เศรษฐกิจกำลังเครียดๆแบบนี้ หรือว่าเมาดอกเบี้ยธนาคารซะจนสติแตก?              “ตุ๊” คือชื่อของนางเอกในเรื่องนี้ค่ะ ปีแรกที่เรารู้จักกันนั้น เป็นมิตรภาพที่เริ่มอย่างกระท่อนกระแท่นซะมากกว่า เพราะต่างไม่ค่อยชอบขี้หน้ากันสักเท่าไหร่ ด้วยสาเหตุสำคัญที่มาจากเราสองคนต่างทำความสะอาดพื้นห้องเรียน แล้วบังเอิญกองขี้ฝุ่นปลิวกระจายใส่บริเวณใต้โต๊ะของกันและกัน เพราะเราต่างก็นั่งโต๊ะใกล้ๆกัน นั่นคือจุดวิกฤตที่เริ่มต้น ต่างคนต่างไม่ยอมกัน จึงผลัดกันกวาดขี้ฝุ่นใส่กันอย่างดุเดือด ถ้าหากคุณครูประจำชั้นไม่เข้ามาซะก่อน สงครามขี้ฝุ่นใต้โต๊ะคงต้องยืดเยื้อและยาวนาน พอๆกับสงครามที่อิรัคในขณะนี้ (ตรงนี้เขียนเกินไปหน่อย) … Continue reading

December 4, 2009 · 2 Comments

เขียนถึง”เธอ”อีกครั้ง

คนดี… ร่างของเธอจากฉันไปนานแล้วในการสู้รบครั้งนั้น หากแต่ยังไม่นานพอที่จะลบเลือนเรื่องราวต่างๆไปจากความทรงจำของฉันได้เลย ฉันยังจำวันนั้นได้…วันที่ฉันได้รับข่าวร้ายจากเพื่อนของเธอ ดูเหมือนว่าโลกทั้งโลกหยุดนิ่งและเงียบงันในทันทีนับแต่วินาทีนั้น เงียบและวังเวง….หนาวสะท้านทะลวงลึกถึงก้นบึ้งแห่งหัวใจ แม้การจากไปของเธอนั้น…สง่างามเยี่ยงวีรบุรุษที่หาญกล้า แต่การจากลาของเธอ..ทำให้สายรุ้งสวยที่ทอประกายในโลกฝันของฉัน กลับกลายเป็นม่านหมอกแห่งน้ำตาที่หนาทึบตลอดมา…จนกระทั่งวินาทีนี้ ฉันจึงอยากเขียนถึงเธออีกครั้งเพื่อให้โลกรับรู้ว่า… เธอยังอยู่ในใจของฉันเสมอมาและตลอดไปอย่างไม่มีกำหนด  

August 1, 2009 · Leave a comment

เรือบรรทุกฝัน

สุดคุ้งน้ำที่คดเคี้ยวเลี้ยวลด เจ้าของเรือลำน้อยบรรทุกความฝันอันงดงามมาเต็มเพียบ ด้วยมั่นหมายไปให้ถึงฝั่งฝันลิบๆโน้น วันเวลาที่พ้นผ่าน…ความฝันเริ่มหล่นหายไปกับสายน้ำด้วยความเผลอเรอ ความฝันหนึ่งหลุดไป…ยังเหลือความฝันอีกมากมายอยู่ในเรือ…ก็คงไม่เป็นไรนะ เผลอไผลไปกับความงามของสายน้ำและฟากฟ้า…และเริ่มเลอะเลือนกับวันเวลา เมื่อจวนเจียนจะถึงอีกฟากฝั่ง…. จึงรู้ว่าความฝันที่เคยเต็มลำเรือน้อย..ได้หลุดลอยหายไปจนหมดสิ้น… เหลือแต่เพียง…ความว่างเปล่า…ที่บรรจุไว้เต็มลำเรือ    

August 1, 2009 · Leave a comment

บางช่วงของชีวิต

                     ช่วงเวลาที่ขาดหายไป…ไม่ใช่เพราะขี้เกียจเขียน…แต่เพราะปัญหาที่เต็มไปด้วยภาระและแบกหน้าที่หลายอย่างได้ช่วงชิงเวลาไปหมด…ทุกอย่างประดังเข้ามาในเวลาเดียวกันเหมือนน้ำป่าที่บ่าไหลท่วมท้นโดยไม่ทันระวังตัวและเกินรับได้… นี่ไม่ใช่ข้อแก้ตัว..แต่คือความจริง ซึ่งทำให้ต้องทิ้งห่างงานเขียนไประยะหนึ่ง…คิดตำหนิตัวเองเหมือนกันนะที่จัดสรรเวลาไม่ลงตัว…ช่างเถอะ..   ”มาสายดีกว่าไม่มาเลย”จริงไหม?                      ปัญหาต่างๆที่คนเราส่วนมากคิดว่ามันคือความทุกข์อันแสนสาหัสนั้น บางทีในแง่มุมมองตรงกันข้าม ปัญหาคือครูฝึกที่ดีในสนามของสงครามชีวิต  แม้เหี้ยมโหด แต่ก็ฝึกให้เราเรียนรู้เพื่อความอยู่รอด..อยู่อย่างมีสติ…รู้จักรอบคอบมีเหตุผลและระมัดระวังในการเผชิญปัญหาแต่ละอย่าง…ฝึกให้เรียนรู้แม้กระทั่งจิตใจของผู้คนที่อยู่รอบข้างเราว่าใครคือมิตรที่แท้จริง และจริงใจกับเราในยามยาก…                       เพราะบางครั้งคนที่เราคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดกลับกลายเป็นคนที่ห่างเหินที่สุดในยามที่เราตกทุกข์ได้ยาก แต่กับคนที่เราเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่คนรู้จักแบบผิวเผินกลับกลายเป็นคนที่กระโจนลงมาร่วมทุกข์ร่วมสุขและให้กำลังใจเราอย่างท่วมท้น                       ในนาทีแห่งความทุกข์จึงสามามารถมองเห็นคำว่า”เพื่อนแท้”ได้อย่างชัดเจนที่สุด…จึงต้องขอขอบคุณเจ้าความทุกข์ยากที่ฝึกให้เราได้เรียนรู้ชีวิตในหลายแง่มุม…โชคดีที่เราไม่เคยคิดหนีปัญหาด้วยการทำลายชีวิตตัวเอง….จึงมีโอกาสได้เห็นสัจจธรรมของชีวิตอย่างซาบซึ้ง…เมื่อความทุกข์ที่เข้ามาในชีวิต จงอย่าหลบหนีหรือหวาดกลัว เพราะนั่น คือการฝึกภาคสนามให้เราได้แข็งแกร่งขึ้น…และทั้งความทุกข์ความสุข..ก็ที่ไม่เคยอยู่กับใครอย่างถาวร…ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกกับคำว่า ”ชีวิต” แล้วจะยึดติดอะไรกับมันนักหนาเล่า?                     บางคนเกิดมาพร้อมด้วยหัวใจนักสู้ที่พร้อมจะต่อสู้กับทุกสถาณการณ์ ไม่เคยคิดถึงคำว่าแพ้หรือชนะ แต่สู้เพราะมีใจมั่นและเข้าใจกับความไม่แน่นอนของชีวิต…ไม่ฮึกเหิมดีใจเกินไปในยามสุขสมอารมณ์หวัง…และไม่เคยรันทดท้อในยามทุกข์ระทมขมขื่น…แต่บางคนกลับตรงกันข้าม เพราะยังไม่ทันได้เห็นหน้าความทุกข์อย่างแท้จริง เพียงแค่ได้เห็นเงาความทุกข์เท่านั้นก็ยอมแพ้แล้ว… … Continue reading

June 8, 2009 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

December 2019
S M T W T F S
« Jun    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

เพื่อนรัก