On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Category Archives: เรื่องเล่าสบายๆคลายเครียด

ในโลกส่วนตัวของ(คุณ)หมา

          วันนี้ผู้เขียนขอหลีกเลี่ยงและหลบหลีกที่จะคุยกันถึงการเมืองและเรื่องสีต่างๆนะคะ เพราะเครียด…เครียด…และ..เครียดมาตั้งแต่เริ่มติดตามข่าวการเมืองทั้งหลาย แถมเกิดอาการที่ไม่ค่อยน่าวางใจตามมาอีกด้วย นั่นคือต้องถกเถียงทะเลาะกับบรรดาเพื่อนๆสนิททั้งหลายด้วยเหตุผลที่ไม่คุ้มค่านัก เพราะเถียงกันไปทะเลาะกันไปก็ไม่เห็นได้อะไรที่ดีขึ้นมาสักนิด ไปๆมาๆก็คนไทยด้วยกันทั้งนั้น แทนที่จะเอาเวลาเหล่านั้นมาช่วยกันสร้างสรรค์อะไรดีๆให้ประเทศชาติของเรา กลับเอามาทำลายกันซะย่อยยับป่นปี้ ถามจริงๆเถอะค่ะ จะเป็นศัตรูกันไปแบบนี้ไปตลอดชาติและทุกชาติหน้าเลยหรือไง?  นั่นไง เผลอหน่อยเดียวความเครียดเริ่มพุ่งปรี๊ดอีกแล้ว… เปลี่ยนเรื่องจากคนไปคุยเรื่อง(คุณ)หมากันดีกว่าค่ะ..      ในบรรดาหมาๆที่ผู้เขียนเคยเลี้ยงมานั้น แต่ละตัวจะมีลักษณะเฉพาะตัวแตกต่างกันไป บางตัวจะชอบนั่งสูดอากาศยามเช้าในวันที่มีแสงแดดสดใส แล้วปล่อยความคิดคำนึงไปเรื่อยๆตามแบบหมานักคิดอิสระ มันอาจจะกำลังดื่มด่ำกับภาพที่สวยงามยามเช้าและในใจมันก็คงกำลังฮัมเพลงWhat A Wonderful World ของLouis Armstrong ไปด้วยก็ได้  โดยเฉพาะท่อนที่ร้องว่า…              “ I see … Continue reading

May 1, 2010 · Leave a comment

หิมะและความหนาวโผล่มาอีกแล้ว

       ข่าวพยากรณ์อากาศวันนี้บอกว่าจะมีหิมะตกตั้งแต่ช่วงค่ำไปจนถึงเช้าพรุ่งนี้ มันเป็นข่าวที่ทำให้ผู้เขียนเครียดพอสมควร แม้อยู่มินนิโซต้ามานาน แต่ยังไม่เคยมีความรู้สึกคุ้นเคยกับความหนาวหรือหิมะเลยสักนิด                      ความหนาวที่นี่ไม่ใช่”หนาวแบบเล่นๆ”หรือที่ภาษาคนรุ่นใหม่เขาบอกว่า”หนาวแบบขำๆ” เพราะพยายามจะขำยังไงมันก็ขำไม่ออก โดยเฉพาะช่วงการเดินทางบนถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะ สองมือจับพวงมาลัยรถแน่น เขม็งมองข้างหน้า ใจลุ้นระทึกเสียงตึกตักครึกโครมยิ่งกว่าเสียงรัวของกลองเพล เวลาที่รถผ่านช่วงถนนที่ลื่นมากๆ กว่าจะถึงจุดหมายปลายทางทำเอาเส้นประสาททุกส่วนในร่างกายตรึงเปรี๊ยะ ยิ้มไม่ออกบอกไม่ถูกและเครียดไปทั้งวัน ไม่รู้ชาติก่อนทำบุญด้วยน้ำแข็งมากเกินไปหรือไง ผลบุญถึงส่งให้มาใช้ชีวิตอยู่กับความหนาวเย็นเช่นนี้?                              มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผู้เขียนขับรถท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย บนถนนขาวโพลนด้วยหิมะตลอดเส้นทาง จู่ๆก็บังคับรถไม่ได้ มันพาไถลลื่นและหมุนเป็นวงกลมอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกที รถก็พามาจอดนิ่งอยู่บนกองหิมะสูงบนเกาะกลางถนนแล้ว ละล่ำละลักปลอบใจตัวเอง   ”ขวัญเอ๋ยขวัญมา มันแค่บนยอดกองหิมะ ไม่ใช่The Top of … Continue reading

December 6, 2009 · Leave a comment

ปล่อยมันไปผุดไปเกิดเถอะ

เมื่อวานขับรถไปในเมือง…ขับตามกำหนดความเร็วที่เขาติดป้ายไว้ในแต่ละช่วง…ถึงแม้กระนั้นก็ยังมีพวกคนที่ใส่ตีนผีขับรถและพยายามบีบแตรไล่หลังมาติดๆ…เสียงดังโหวกเหวกโวยวาย ซึ่งนอกจากจะเป็นที่น่ารำคาญและรบกวนโสตประสาทผู้คนแถวนั้นแล้ว…ฉันเองมีความรู้สึกว่าจะจอดรถมันกลางถนนเลย แล้วถอดล้อหลังของรถเอาไปขว้างใส่หน้าไอ้พวกคนขับรถแบบขับจานบินเหล่านี้ดีไหม(วะ)? เอ…หรือว่าพวกมันกำลังฝึกหัดเพื่อไปสมัครงานขับจรวดที่องค์การนาซ่า?  แหม…เอะอะก็บีบแตรไล่รถคันโน้นคันนี้ เพื่อที่จะบึ่งแซงทะลุทะลวงไปให้ได้ แม้ทางข้างหน้ามีเครื่องกีดขวางไว้เป็นระยะๆ เพื่อให้รถทุกคันขับแค่เลนเดียวก็ตาม…ใครอยากแซงก็แซงไปเถอะ…อีกหน่อยก็คงไม่ได้เห็นหน้าพวกมนุษย์ตีนผีเหล่านี้หรอก เพราะเดี๋ยวผีก็คงมาทวงคืนทั้งตีนทั้งตัวแล้วพาไปอยู่ที่เมืองผีด้วยกันนั่นแหละ บางคนคงเกิดมาคงมีความพิการทางอารมณ์มาตั้งแต่ชาติก่อน ชาตินี้ถึงมีการแสดงอารมณ์แปลกๆ ขับรถไปตะโกนด่าคันข้างหน้าไปพลางๆ ใครแซงนิดแซงหน่อยเป็นไม่ได้ ต้องรีบปราดถลันทะลวงไปแซงคืนมาให้ได้ แม้ต้องเสี่ยงกับการได้รับใบสั่งปรับจากตำรวจทางหลวงที่คอยซุ่มดูอยู่ตามข้างทางก็ตาม อยากถามจังว่ามันได้อะไรขึ้นมาบ้างนอกจากการได้โอกาสไปหายมบาลเร็วขึ้นกว่าคนอื่นๆ เออ..ทำใจเถอะนะเรา..ปล่อยมันไป..ปล่อยให้มันรีบไปผุดไปเกิดเร็วๆเถอะนะ…ได้บุญดี.. เดี๋ยวอีกไม่นานนัก บนถนนก็คงว่างเพราะคนพวกนี้มันรีบไปเกิดใหม่หมดแล้วนั่นแหละ…

September 1, 2009 · Leave a comment

เพลงพื้นบ้าน

                   ในความรู้สึกของผู้เขียนคิดว่าเพลงพื้นบ้านที่มีเครื่องดนตรีไม่กี่ชิ้นบรรเลงประกอบการร้อง เป็นเสียงดนตรีที่มีเสน่ห์มากที่สุด เพราะมีความเรียบง่ายเป็นองค์ประกอบ ถ้อยคำที่นำมาเรียบเรียงก็ใช้ถ้อยคำที่มีความหมาย เป็นถ้อยคำแบบพื้นๆไม่ลามกหยาบคายและไม่ซ่อนความหมายสองแง่สองง่าม ส่วนมากจะบรรยายเกี่ยวกับความเป็นอยู่ในชีวิตประจำวันทั่วไป, ความงดงามของธรรมชาติ, ความภาคภูมิใจในเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ของตน,ความสวยอ่อนหวานละมุนละมัยของอิสตรี, และความสง่ากล้าหาญแห่งบุรุษเพศ                  ขั้นตอนการก็ขับร้องไม่ยุ่งยากและปราศจากพิธีรีตรอง นักร้องไม่จำเป็นต้องจบหลักสูตรการขับร้องจากสถาบันดนตรีใด ใครก็ได้ที่เต็มใจอยากร้องก็ออกมาร้องกันได้ทันที ซึ่งก็น่าแปลกที่ปัจจุบันการที่จะร้องเพลงสมัยนิยมทั้งหลายนั้น นักร้องส่วนใหญ่จะต้องผ่านโรงเรียนหรือสถาบันต่างๆเพื่อฝึกฝนการออกเสียงต่างๆกว่าจะออกมาเป็นนักร้องได้แต่ละเพลงนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆหมูๆอีกต่อไป เพราะทุกอย่างกลายเป็นธุรกิจที่เป็นเงินเป็นทองที่ต่างต้องแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทุกขั้นตอนต้องคิดออกมาเป็นจำนวนตัวเลขของเงินตราทั้งนั้น                    แต่ก็ใช่ว่าการจบจากสถาบันการฝึกร้องเพลงมาแล้วจะทำให้นักร้องคนนั้นร้องเพลงได้ไพเราะที่สุดในโลกนะคะ เพราะบางทีทำให้การออกเสียงคำพูดธรรมดาๆกลายเป็นคำที่ออกเสียงสำเนียงแปลกๆ ฟังไปฟังมา กลับฟังไม่ค่อยออกว่าคำนั้นคืออะไรกันแน่ทั้งๆเป็นภาษาไทยนั่นแหละ เช่นคำว่า”รักเธอ”กลายเป็น”รักเชอ” ก็เลยงงเป็นไก่ตาแตกอยู่สักพัก พอขยับฟังต่อก็งงอีกเป็นรอบที่สอง กว่าจะจบเพลงต้องหายาแก้ปวดหัวมาช่วยบรรเทาอาการงงแบบสุดขีด จากอาการไก่ตาแตกก็เลยกลายเป็นไก่ตาฟางที่ถูกทำเป็นไก่แช่น้ำปลาไปซะแล้ว … Continue reading

August 9, 2009 · Leave a comment

ลูกค้าบุฟเฟ่

บุฟเฟ่เป็นการขายอาหารที่จัดไว้หลากหลายชนิด โดยลูกค้าสามารถทานได้เต็มกำลังและเท่าที่ผนังกระเพาะจะสามารถยืดออกเต็มที่ เพื่อบรรจุอาหารได้ในมื้อนั้นอย่างเต็มพิกัด กินกันจนอิ่มพุงกางเป็นอึ่งอ่างในฤดูวางไข่ หรือจะตะกละกินกันจนอ้วกก็จ่ายค่าอาหารในราคาเดียวเท่านั้น คล้ายๆบัตรทองสามสิบบาทรักษาได้ทุกโรคอะไรทำนองนั้นล่ะค่ะ คือจะกินสามอย่างหรือสิบอย่าง หรือจะกินทุกๆอย่างที่เขาจัดวางไว้ก็ตามสบายเถิด     กินให้ถึงใจพระเดชพระคุณ เขาคิดราคาเดียวเท่ากันเหมือนกันทั้งหมด ไม่มีการกำหนดเรื่องรูปร่างความผอมหรือความอ้วนของคนกินอีกด้วย ซึ่งทางร้านตั้งราคาไว้เลยว่าบุฟเฟ่มื้อนั้นต้องจ่ายอิ่มล่ะเท่าไหร่? ส่วนมากจะเป็นมื้อกลางวันเท่านั้น อาหารค่ำก็คิดอีกราคาหนึ่งซึ่งแพงกว่าตอนกลางวัน แต่ก็มีร้านอาหารบางแห่งใจถึงพอที่จะขายราคาบุฟเฟ่ตลอดวันด้วย  ที่ว่าร้านใจถึงก็เพราะลูกค้าส่วนมากที่เข้ามาใช้บริการบุฟเฟ่มักจะมีหุ่นจะพอๆกับฮิปโปโป้หรือน้องๆปลาวาฬ แถมชอบมากันทีกลุ่มละสี่ห้าคน วันไหนมากันหลายๆกลุ่มวันนั้นเจ้าของร้านต้องเตรียมยาหม่องยาดมไว้เพียบเพื่อสูดดมฉมชื่นใจก่อนจะหมดแรงยืนแล้วเงยหน้ารำพึงถามฟ้าเหมือนกับตอนที่จิวยี่แค้นใจจนกระอักเลือด (เพราะโดนขงเบ้งเฉือดเฉือนด้วยคมวาจา) ว่า… “ฟ้าให้ข้ามาเปิดร้านบุฟเฟ่ ไฉนฟ้าจึงส่งแต่ฮิปโป้มาเข้าร้านข้าด้วยเล่า?” เพราะลูกค้าแต่ละคนกินเร็วและจุราวกับมีอ่างเก็บน้ำอยู่ในท้อง เดินเติมอาหารกันอย่างมีความสุข สุขในการกินที่มีอาหารให้เลือกละลานตา สุขในการจ่ายราคาเดียวแล้วกินได้เต็มกำลัง บางคนเติมจนล้นจานก็ดูเหมือนยังไม่สะใจ ถ้าไม่เกรงใจลูกค้าคนอื่นๆ พี่ท่านก็คงยกออกไปทุกถาดเลย บางคนเติมอาหารใส่จานเดียวจนล้นแล้วยังอุส่าห์เติมใส่จานที่สองถือกลับไปพร้อมๆกันด้วย … Continue reading

July 27, 2009 · Leave a comment

ไว้ผมทรงไหนดีนะ

เรื่องผมใครว่าไม่สำคัญ? คนเราทุกวันนี้ตื่นเช้าขึ้นมาก็ต้องส่องกระจกมองหน้าตัวเอง แล้วบรรจงแต่งทรงผมให้ดูเนี้ยบไว้ก่อน บางคนกว่าจะออกไปทำงานได้ก็ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ในการแต่งผม ทั้งม้วนทั้งไดร์ทั้งหวีข้างโน้นนิดข้างนี้หน่อย แล้วค่อยๆดึงปอยผมให้ห้อยๆอยู่ข้างแก้ม(เหี่ยวๆ)เพื่อให้ดูเก๋ๆ อ้าว!ดึงมากไปผมมันเลยพันกันยุ่ง ต้องบรรจงหวีใหม่ทีละเส้น จัดทรงใหม่ให้เป็นระเบียบ เอาน้ำมันทานิดให้ผมดูมันเรียบเพื่อมองแล้วมีสง่าราศีเปล่งประกายวาบๆ พร้อมกับลองฝึกยิ้มในกระจกไปพลางๆว่ายิ้มแบบไหนถึงจะเข้ากับทรงผมในวันนั้น  ยิ้มไปยิ้มมาริมปากบนดันเกิดแห้งติดฟันซะนี่ ต้องค่อยๆเอานิ้วบรรจงแกะออกมาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับยิ้มเบาๆอีกสองครั้งครึ่ง บางคนถึงกับจัดตารางทำผมประจำสัปดาห์เลยว่าวันไหนจะทำผม ทรงอะไร จะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการเตรียมตัว วันจันทร์ ทำผมหางม้า เวลายิ้มก็พยายามให้เห็นร่องฟันหน้าที่ห่างกันประมาณเศษสองส่วนสามไมล์ ยิ้มไปเอียงขวาและซ้ายให้ดูคล้ายๆยิ้มของม้าที่วิ่งตกรอบ วันอังคาร ถักเปียสองข้างแถมผูกโบว์สีแดงสวยเก๋ คล้ายๆทรงของพจมานที่กำลังจะเตรียมตัวไปอยู่บ้านจันทร์ส่องหล้า เอ๊ย!บ้านทรายทอง ทั้งๆใบหน้าในกระจกมองดูคล้ายๆคางคกอมยิ้ม มากกว่าจะเป็นพจมาน สว่างวงศ์ เพราะรอยแกะสิวปรุประเต็มไปหมด  วันพุธ … Continue reading

April 9, 2009 · Leave a comment

กฎใหม่ก่อนขึ้นเครื่องบิน

                                                                                                โดย… ร. ผลินธร    พอมีข่าวเกี่ยวกับการวางระเบิดเครื่องบินทีไร สิ่งที่ตามมาด้วยก็คือการปรับเปลี่ยนกฎระเบียบต่างๆเกี่ยวกับการตรวจค้นผู้โดยสารก่อนขึ้นเครื่อง  โดยอ้างถึงความปลอดภัยเป็นหลักสำคัญซึ่งคนที่คิดวางแผนฆ่าหรือคนที่ลงมือทำโดยตรงนั้นกลับไม่ได้รับผลบีบคั้นจากกฎเกณฑ์นี้มากนัก เพราะพอออกกฎใหม่มา เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องคิดวางแผนหาวิธีแปลกๆใหม่ๆโหดๆออกมาอีกจนได้ แต่คนที่ต้องรับสภาพเหมือนนกน้อยๆที่น่าสงสารในอุ้งมือมาร …ประทานโทษค่ะ..คนที่ต้องรับความเดือดร้อนจากกฎเหล่านี้นี่สิคะ ก็คือผู้โดยสารที่บริสุทธิ์ทั้งหลาย  ถามว่า เดือดร้อนยังไงหรือคะ?                 อย่างแรกเลยก็คือต้องเสียเวลามากขึ้นกับการรอตรวจค้น  เครียดค่ะ!..เครียด!..เครียด!   ในระหว่างที่ยืนหน้าจืดเจี๋ยมเจี้ยมรอในแถวรอนั้น ต้องใช้ความอดทนพอสมควร  ถ้าหากเดินทางคนเดียว แล้วในระหว่างที่รอนั้นเกิดปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมากระทันหันก็ไปไหนไม่ได้อีกแหละ เพราะไปแล้วก็ต้องกลับไปต่อท้ายแถวโน่น  จะมาถอดรองเท้าข้างเดียววางไว้เพื่อกันที่ก็ไม่ได้ หรือจะทิ้งกระเป๋าเสื้อผ้าไว้โดยไม่มีเจ้าของยืนอยู่ด้วยยิ่งไปกันใหญ่ เดี๋ยวเกิดถึงคิวแล้วเจ้าตัวยังไม่กลับมาจากห้องน้ำ ทีนี้ล่ะโกลาหลแน่ … Continue reading

February 20, 2009 · 2 Comments

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

October 2020
S M T W T F S
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

เพื่อนรัก