On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Farewell…ออมทรัพย์ ดีล้ำ

       

บันทึกสุดท้ายแด่ น้อง”ออมทรัพย์ ดีล้ำ”     

 

              วันนี้พี่เดินผ่านห้องที่ออมทรัพย์เคยนั่งทำงาน มันดูเงียบเหงากว่าทุกวัน เหมือนมันจะบอกพี่ว่าชายหนุ่มคนที่เคยนั่งอยู่ประจำตรงนี้ ไม่มีวันกลับมาที่นี่อีกแล้ว หากห้องนั้นมันเก็บภาพได้เหมือนกล้องถ่ายรูป มันคงบรรจุภาพแห่งความทรงจำไว้มากมายเกี่ยวกับชายหนุ่มคนนี้ ที่เคยทุ่มเทอย่างจริงจัง และจริงใจกับการงานในหน้าที่  ระมัดระวังละเอียดละออกับการตรวจสอบข้อมูลต่างๆ  ซึ่งเรื่องราวของเธอที่เคยนั่งในห้องนั้น ยังกระจ่างชัดในความทรงจำของพี่และเพื่อนๆร่วมงานทุกคนเสมอ ภาพต่างๆเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่กับพวกเราและไม่ได้จากไปไหนเลยนะ

 

            พี่ยังจำได้….ว่าช่วงแรกที่เธอมาทำงานใหม่ๆ เธอเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีไฟแห่งอุดมการณ์โชติช่วงมากกับการทำงาน  ทำอย่างมุ่งมั่นและจริงจัง  อีกทั้งยังชอบแบ่งปันความรู้ต่างๆให้เพื่อนที่ร่วมทีมงานด้วย แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นคนมีโลกส่วนตัวสูงมาก จนดูลึกลับในบางครั้ง ซึ่งหากใครที่ไม่เคยรู้จักและไม่สนิทกับเธอ อาจจะคิดว่าเธอเป็นคนหยิ่ง ถือตัว และเจ้าอารมณ์ ไม่ชอบสังคมกับใคร  ทว่าลึกลงไปในความเป็นตัวเธอเองแล้ว พี่กลับมองเห็นออมทรัพย์อีกคนหนึ่งที่แตกต่างจากคนทั้งหลาย เพราะนอกจากความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยวและความทรนงในศักดิ์ศรีของเธอแล้ว เธอเป็นคนมีน้ำใจและ มีความจริงใจกับเพื่อนฝูงทุกคน  เธอไม่เคยทำร้ายใครลับหลังไม่ว่าด้วยวาจาหรือการกระทำ มีอะไรว่ากันตรงหน้าเลยแล้วจบกันแค่นั้น  เธอไม่ชอบขุดคุ้ยความผิดหรือความไม่ดีของใครทั้งนั้น ในขณะเดียวกันเธอก็มีความเชื่อมั่นและนับถือตัวเองพอสมควร เพราะไม่ว่าอะไรที่เธอคิดว่าทำได้ เธอจะมุ่งมั่นทำจนสำเร็จ เช่นการไปปฏิบัติธรรมที่เธอเคยปฏิเสธและไม่เคยสนใจมาก่อน แต่พอเธอได้เรียนรู้แล้ว เธอก็เปลี่ยนแปลงไปมาก หลังจากที่เธอตัดสินใจเข้าไปศึกษาหาความรู้ในด้านนี้แล้ว เธอก็ได้นำความรู้ที่ได้มานั้นไปเผยแพร่เป็นวิทยาทานให้กับผู้ที่ด้อยโอกาสหลายกลุ่ม ไม่ว่าคนที่ต้องโทษในคุก หรือเด็กนักเรียนตามโรงเรียนต่างๆ เธอแสดงออกถึงความตั้งใจจริงกับงานเหล่านี้ อย่างทุ่มเทใจเต็มร้อย ทั้งๆช่วงนั้นร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆจากอาการของโรคที่เป็น

 

         พี่ยังจำได้….ภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ต้องใช้ขันติอย่างสูงในการอดทนต่ออาการเจ็บป่วยของตนเอง ไม่มีการปริปากขอร้องหรือพร่ำบ่นให้ใครฟังถึงความเจ็บปวดทรมานกับอาการต่างๆของมะเร็งในต่อมน้ำเหลืองระยะสุดท้าย เธอเคยบอกว่าไม่ต้องการให้ใครมาสงสารหรือเวทนาทั้งสิ้น เธอยังหยิ่งทรนงดุจเสือที่บาดเจ็บ โดดเดี่ยวและอ้างว้างกับการ แบกความทรมานเหล่านั้นตามลำพัง ซ่อนนิ่งในความเงียบงันของกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างช้าๆ และทรมาน  เธอหาญกล้าดุจมังกรไฟที่พร้อมจะโผบินเข้าต่อสู้กับนาทีมรณะได้ทุกเมื่ออย่างไม่หวั่นไหว..

 

             ในร่างที่อิดโรยผ่ายผอมของเธอในระยะสุดท้าย สิ่งหนึ่งที่พี่เห็นสะดุดตาก็คือดวงตาคู่นั้นของเธอที่เต็มไปด้วยประกายกล้าสุกใสและสงบนิ่ง เป็นดวงตาของนักรบกล้าที่พร้อมออกสมรภูมิใหญ่ในครั้งสุดท้ายแล้ว… เธอบอกพี่ว่า  เธอพร้อมแล้วกับวินาทีสุดท้ายที่มันคืบคลานใกล้เข้ามาเรื่อยๆ  แม้พี่รู้ว่าเพลงแห่งชีวิตบทสุดท้ายของเธอกำลังจะจบลง แต่พี่และเพื่อนร่วมงานทุกคนก็ยังอยากให้มีปฏิหารย์เกิดขึ้นกับเธอสักครั้ง…ทว่าสวรรค์ไม่ได้ตอบคำอธิษฐานของพวกเราเลย

 

           แปลกนะ ตอนที่เธอยังอยู่นั้น พวกเรากลับมองผ่านความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเธอไปอย่างน่าเสียดาย แต่มาวันนี้..พวกเราทุกคนกลับมีความรู้สึกที่คล้ายๆกัน คือคิดถึงเธอมากเลยนะออมทรัพย์  โรงพยาบาลลำดวนไม่มีเธออีกแล้ว นอกจากความเงียบเหงาเข้ามาอยู่แทนที่ของเธอในห้องทำงานนั้น…

 

           หากแม้วิญญาณของเธอสามารถรับรู้ได้ พี่ขอให้ผลบุญและคุณงามความดีทั้งหลายที่เธอเคยตั้งใจทำนั้น จงนำทางเธอไปอยู่ในภูมิภพที่ดี ไปที่สุขสบายในสรวงสวรรค์ ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้วนะความเจ็บปวดที่เคยกัดกร่อนร่างกายจนสิ้นแรง  หมดแล้วนะนาทีที่ต้องต่อสู้กับความโดดเดี่ยวเดียวดาย และชื่อ “ออมทรัพย์ ดีล้ำ” จะอยู่ในความทรงจำของพวกเราทุกคนที่โรงพยาบาลลำดวนตลอดไป…

 ด้วยความอาลัย

นันทวดี  ผลินธร

 

 

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

September 2018
S M T W T F S
« Jul    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

เพื่อนรัก

%d bloggers like this: