On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

ยิ่งกว่าคำว่าเพื่อน

       ก่อนอื่นผู้เขียนต้องขอเล่าถึงที่มาที่ไปของเรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ก่อนนะคะว่าผู้เขียนทำหน้าที่แทนเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งคือพี่เพ็ญ (คุณบุญรัตน์ อาดัมส์) เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของพี่เพ็ญไปยังพี่แดงซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพี่เพ็ญและบรรดาเพื่อนๆรุ่นน้องทุกคนที่รู้จักกับพี่เพ็ญมานาน เพื่อให้ทุกคนได้รับทราบถึงความปลื้มปิติที่มีอยู่ในใจของพี่เพ็ญว่าความมีน้ำใจและความห่วงใยของเพื่อนๆทุกคนนั้นมีค่าต่อพี่เพ็ญมากมายเพียงใด   หากท่านสงสัยว่าทำไมพี่เพ็ญจึงไม่เขียนเอง? ก็ขอเรียนให้ทราบตรงนี้เลยว่าเวลานี้พี่เพ็ญป่วยค่ะ ยังอยู่ในความดูแลของทีมแพทย์ที่จะต้องรักษาไปอีกระยะหนึ่ง  เมื่อพี่เพ็ญตั้งใจมอบหน้าที่นี้ให้ผู้เขียนทำหน้าที่แทน ผู้เขียนก็เต็มใจอย่างยิ่งที่จะเป็นปากกาเขียนบันทึกให้พี่เพ็ญด้วยความรักและนับถือในน้ำใจของพี่เพ็ญผู้เป็นทั้งเพื่อนและพี่สาวร่วมโลกคนนี้ คนไทยไกลบ้านที่มาอยู่แดนไกลถึงอเมริกา ทุกคนต่างมีเรื่องราวและประสพการณ์ชีวิตแตกต่างกันไป สุดแท้แต่ว่าฉากและตัวละครนั้นๆถูกโชคชะตาฟ้าลิขิตให้ดำเนินไปอย่างไร ขอย้อนกลับไปท้าวความนิดหนึ่งถึงความเป็นมาของพี่เพ็ญสักนิดหนึ่งนะคะ ช่วงวัยเยาว์ของพี่เพ็ญนั้นค่อนข้างลำบากเนื่องจากพ่อเสียชีวิตไปเมื่อตอนพี่เพ็ญอายุประมาณ11ปี  เหลือเพียงแม่ พี่สาวสองคน, ตัวพี่เพ็ญเองและน้องสาวอีกสองคน ทุกคนดิ้นรนช่วยกันทำมาหากินเพื่อความอยู่รอดของครอบครัวด้วยการกรีดยางขาย ต้องออกจากบ้านแต่เช้ามืดกว่าจะได้กลับมาบ้านอีกครั้งก็สายเกือบๆเที่ยงวันแล้ว แม้งานจะหนักและเหนื่อยแค่ไหน แต่ห้าสาวพี่น้องก็รักใคร่ปรองดองกันดี จนกระทั่งถึงวัยที่ต่างคนต่างแยกกันออกไปมีครอบครัว ชีวิตการแต่งงานครั้งแรกของพี่เพ็ญไม่ราบรื่นนัก สุดท้ายจึงแยกทางกันไป โดยที่พี่เพ็ญทำหน้าที่ทั้งแม่และพ่อให้กับลูกชายคนเดียวของแกเอง จนกระทั่งพระเจ้าได้ส่งคู่ชีวิตแท้ของพี่เพ็ญคือคุณจอห์นอดีตนายทหารทัพฟ้าของเมืองลุงแซมให้มาพบกันที่ฐานทัพตาคลี จ.นครสวรรค์ … Continue reading

February 18, 2017 · Leave a comment

ค้นหาตัวเอง (เจอหรือยัง?)

ชีวิตก็แค่ความสุขในหนึ่งวันให้ผ่านไปอย่างราบรื่นก็พอแล้ว จะฝันอะไรนักหนากับสิ่งที่อยู่ไกลจากตัวเอง มีหลายคนมักพร่ำให้ผู้เขียนได้ยินเสมอว่า”ยังต้องใช้เวลาค้นหาตัวเองอีกนาน” หรือ “ยังหาตัวเองไม่เจอเลย”    หรือ”ยังไม่มีจุดยืนที่แน่นอนว่าจะไปทางไหนแน่” และอื่นๆอีกมากมายที่สรุปแล้วสั้นๆได้ใจความว่า”ยังไม่รู้จักตัวเอง” ขนาดสมัยนี้มีกูเกิ้ลเสริชได้ทุกเรื่องราว ทุกสาขาวิชาบนโลกใบนี้ แต่คนเหล่านั้นทำไมกลับยังค้นหาตัวเองไม่เจอ แปลกแฮะ!   ผู้เขียนเคยสงสัยบ่อยๆว่าเพราะอะไรหรือผู้คนเหล่านั้นจึงยังไม่รู้จักหรือยังไม่เข้าใจในตัวเอง?  ทั้งๆที่อยู่กับตัวเองมาตั้งแต่เกิดแล้ว ถ้ายังไม่รู้จักตัวเองดีพอ แล้วใครในโลกนี้ล่ะที่จะเข้าใจตัวของท่านได้ดีพอ?  บางคนถึงกับต้องไปปรึกษาจิตแพทย์ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต ไม่ใช่เรื่องขำนะคะท่าน แต่เป็นเรื่องจริงๆที่คนหลายคนในยุคนี้ ต้องพึ่งจิตแพทย์หรือจ้างที่ปรึกษาเพื่อค้นหาตัวเอง บางคนหนักไปกว่านั้นคือไม่กล้าอยู่กับตัวเอง บอกว่าถ้าอยู่คนเดียว ใจมันครุ่นคิดหวาดกลัวโน่นนี่ ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อน หรือมีใครก็ได้ให้เห็นหน้าตาตลอด เพื่อบอกตัวเองว่าไม่ได้อยู่คนเดียว อ้าวแล้วกัน?    มีเพื่อนฝรั่งคนหนึ่งที่เคยเรียนมาด้วยกันชื่อลินดา เคยถามเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาพุธกับผู้เขียน … Continue reading

February 6, 2017 · Leave a comment

โจโฉ

โจโฉตัวละครที่สำคัญในวรรณกรรมสามก๊กที่มีบทบาทเพิ่มรสชาดให้กับเรื่องราวในสามก๊กได้ดำเนินไปอย่างสนุกสนานชวนติดตามนั้น ใครที่อ่านสามก๊กก็มักจะเทคะแนนด้านลบให้โจโฉในความเจ้าเล่ห์ รู้ทันคน ฉลาดแกมโกง และโหดสุดๆ  แต่ในความอำมหิตใจดำและรู้มากของโจโฉนั้น มีสิ่งหนึ่งที่เป็นจุดเด่นและชวนคิดคือ เขามีคติประจำใจว่า”ต้องทรยศต่อโลก ก่อนที่โลกจะทรยศต่อเขา” แม้กระนั้นก็ตามโจโฉก็ไม่ได้เป็นทรยศโลกเต็มร้อยซะทีเดียว เพราะอะไร เราลองมาติดตามดูโจโฉในบางเหตุการณ์ที่สำคัญเลยนะคะ  โจโฉจะฆ่าและทำลายทุกคนที่เขาคิดว่าจะนำภัยอันตรายมาสู่ตัวเขาในภายหน้า แม้ว่าบุคคลผู้นั้นจะดีแสนดีและเคยช่วยเหลือเขาก็ตาม โจโฉไม่แคร์ในความรู้สึกของใครว่าจะตัดสินเขาว่าดีหรือชั่ว เพราะอะไร? นี่คือคำถามที่ผู้เขียนเคยสงสัยมานาน นับตั้งแต่ที่เริ่มรู้จักโจโฉและบทบาทของเขาในตัวหนังสือสามก๊ก หลายคนสรุปว่าโจโฉเป็นคนเนรคุณคน ขี้ระแวงในความดีของคนอื่นที่พยายามทำดีต่อเขา เป็นคนที่เลวบริสุทธิ์ เป็นตัวอย่างของคนโฉด ไม่ควรเกิดมาในโลกนี้ด้วยซ้ำ แต่ในโลกนี้พระเจ้าไม่ได้สร้างคนเลวบริสุทธิ์หรือคนดีบริสุทธิ์ แบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม มันต้องมีจุดใดจุดหนึ่งที่เป็นความแตกต่างให้โลกได้เห็นบ้าง โจโฉก็เช่นกัน ในฉากสงครามรบตอนที่จูล่งอุ้มโอรสของเล่าปี่คืออาเต๊า ขี่ม้าขาวคู่ใจของเขาตีฝ่าวงล้อมข้าศึกซึ่งเป็นทหารของโจโฉล้วนๆที่เนินรบเตียงปัน  จูล่งนักรบผู้หาญกล้าและมากด้วยความสามารถในการรบ … Continue reading

January 23, 2017 · Leave a comment

จากจุดเริ่มต้นถึงปลายทาง…

       การเดินทางในชีวิตคนเรา เริ่มจากจุดของการแสวงหา…หาในสิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝัน…หาในสิ่งที่ตัวเองปรารถนา… หาในสิ่งที่ตัวเองอยากได้มาครอบครอง…หาในสิ่งที่ตัวเองอยากเป็น…และหาในสิ่งที่ตัวเองคิดว่ามันคือความยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งชีวิตที่ต้องมี..ต้องเป็น..และต้องได้  ทว่า..เส้นทางชีวิตของแต่ละคนมีความยาวไม่เท่ากัน      แม้ว่าเวลาของแต่ละคนมีชั่วโมงที่เท่ากันในแต่ละวันคือยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่การใช้เวลาของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนเร่งรีบไปกับทุกวินาทีที่ผ่านไป แต่บางคนยังล่าช้าเลื่อนลอยกับการใช้เวลาด้วยความหลงผิดคิดว่าเวลาของเขายังมีอยู่อีกมากมายนัก จะรีบเร่งไปทำไมนักหนา? ผลัดผ่อนกับตัวเองเสมอว่ารอถึงวันนั้น วันโน้น หรือเมื่อไหร่ค่อยทำก็ได้ แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆก็ผลักออกไปอีกแบบเรื่อยเปื่อย ในขณะที่บางคนใช้เวลาด้วยการวางแผนชีวิตในแต่ละโมงยามที่ผ่านไปว่าต้องทำอะไรให้แล้วเสร็จบ้าง? จะพักผ่อนเมื่อไหร่? จะเดินทางท่องเที่ยวตอนไหน? ทุกอย่างล้วนมีกำหนดการณ์และเป้าหมายให้ทำอย่างระมัดระวัง แต่บางครั้งไม่วายที่จะก้าวพลาด เพราะบางทีปัญหาอื่นๆเข้ามาขัดจังหวะก่อนที่ภาระกิจต่างๆจะเสร็จทันเวลา อาจต้องล่าช้าจากหมายกำหนดการณ์ที่วางไว้ แต่ไม่ว่าจะใช้เวลาของชีวิตแบบไหนก็ตาม เคยมีใครสักคนไหมที่หยุดพิจารณาว่า เมื่อถึงเวลาสุดท้ายของชีวิตมาถึง ทุกคนก็ต้องวางลง…วางทุกอย่างในวันสุดท้ายของลมหายใจนั่นเอง         บทสรุปของชีวิตแต่ละคนต่างกันและไม่ซ้ำกัน บางคนทิ้งร่องรอยให้คนที่อยู่ข้างหลังสร้างสรรค์ต่อไป บางคนทิ้งความอัปยศอดสูให้คนในวงศ์ตระกูลต้องเศร้าใจ … Continue reading

January 15, 2017 · Leave a comment

สวัสดีปีระกานำโชค 2560 Happy New Year 2017

January 1, 2017 · Leave a comment

เซ็งไลน์ (อีกแล้ว)

ผู้เขียนเคยใช้Chatting programมาหลายอย่าง ไม่ว่า ICQ, SKYPE, หรือ HANGOUT ก็ตาม บอกตรงๆและจริงๆว่า LINE เป็นโปรแกรมเดียวที่ผู้เขียนสุดเซ็งและเซ็งสุดๆ เพราะการพูดคุยแบบกลัวพิกุลทองจะร่วงจากคีย์บอร์ดของคู่สนทนา หรือบางทีก็หายไปเฉยๆแบบผีลักพาตัวนี่แหละค่ะ   นึกดูนะคะเหมือนคุณกำลังคุยอยู่กับคนที่ถูกเย็บปากครึ่งหนึ่ง จะถามจะตอบเหมือนไม่เต็มคำ ย่อๆ สั้นๆ ห้วนๆ ด้วนๆ แล้วฉับพลันก็หายวับไปแบบจานบินผี บางทีนึกถามตัวเองว่าเมื่อกี้ตรูกำลังคุยกับใครวะ วิญญาณเร่ร่อนหรือมนุษย์ต่างดาว เพราะจู่ๆโผล่มาทักทาย พอจะคุยต่อให้จบมันหายวับไปดาวเนปจูนแล้ว ความรู้สึกเหมือนกับคุณอ่านจดหมายไม่มีคำขึ้นต้น ไม่มีคำลงท้าย คล้ายๆอ่านโพยหวยที่คนซื้อแอบเขียนระหัสลับเพื่อหลีกเลี่ยงตำรวจตามจับยังงั้นเลยล่ะค่ะ คุยไปคุยมา อ้าว…ตรูคุยอยู่คนเดียวอีกแล้ว … Continue reading

December 29, 2016 · Leave a comment

ทำดีได้ดี (จริงหรือเปล่านะ)

เคยบ้างไหม? ที่คุณตั้งใจให้หรือตั้งใจทำอะไรสักอย่างให้ใครสักคนด้วยความตั้งใจและเต็มใจสุดชีวิต แต่คนที่ได้รับกลับทำตัวเรื่องมาก… พิธีรีตรองเยอะ… หยิ่งยะโส…ยักท่า เหมือนกับว่าคุณจำเป็นต้องติดตามง้อถามจนกว่าเขาจะยอมรับความช่วยเหลือจากคุณ หรือเหมือนกับว่าสิ่งที่คุณตั้งใจให้เขานั้นมันช่างไร้ค่า ไร้ความหมายในความรู้สึกของเขาซะเหลือเกิน ผู้เขียนเจอมาเยอะค่ะ เยอะจนชินซะแล้ว เยอะจนประหลาดใจว่าสมัยนี้ ยุคนี้ โลกกำลังหมุนกลับในทิศทางตรงกันข้ามไปแล้วหรือ? หรือว่าเราเองที่หลงยุค หลงสะเปะสะปะเข้ามาในโลกที่เกลียดคุณธรรมยกย่องแต่ความหลอกลวง?  โลกที่ทุกคนต้องทำแต่ความเลวเท่านั้นหรือ? ถึงจะเป็นที่ยอมรับในสังคม  หรือว่าโลกไม่ต้องการให้คนทั้งหลายมุ่งมั่นทำความดีอีกต่อไป?  เพราะคนที่ตั้งใจทำความดีมักจะถูกเอาเปรียบในความใจดีเสมอ ส่วนมากคนที่เป็นผู้ได้รับมักจะแสดงอาการแบบที่โบราณว่า “ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา” แต่ตัวเขาเองกลับไม่รู้จักให้หรือไม่ต้องการทำอะไรให้ใครทั้งนั้น ต้องการอย่างเดียวคือกอบโกยทุกโอกาส… ทุกผลประโยชน์ที่แฉลบเข้ามาในชีวิต แบบเก็บเรียบทุกเม็ด… ทุกคำ… และทุกอย่าง ดังนั้นการทำความดี หรือตั้งใจจะให้สิ่งดีๆอะไรกับใครนั้น จึงไม่แน่นอนเสมอไปว่าจะได้รับสิ่งที่ดีๆกลับมา … Continue reading

December 21, 2016 · Leave a comment

พรอันสูงค่า

พรอันสูงค่า วันเกิดปีนี้มีความรู้สึกว่าแตกต่างจากทุกปีที่เคยผ่านมา เนื่องจากความเศร้าในใจอันใหญ่หลวงของผู้เขียนและของคนไทยทั้งประเทศที่ต้องสูญเสียองค์พระประมุขผู้เป็นจอมราชันย์องค์เดียวในโลกที่ทรงงานหนักเพื่อประชาชนมาตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์   เป็นความเหงาอย่างที่ผู้เขียนไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันช่างเหงากัดกร่อนใจหลือเกินในยามที่สิ้นสุดรัชกาลของพระองค์…เหงาแบบไม่มีจุดจบ… เหงาทุกโมงยาม… เหงาทุกครั้งที่ได้ยินได้อ่านข่าวเกี่ยวกับพระบรมศพของพระองค์ท่าน เหงาน้ำตารินทุกครั้งที่ย้อนกลับไปดูคลิปในยูทูปเกี่ยวกับพระราชกรณียกิจที่พระองค์ท่านเคยช่วยเหลือปวงประชาผู้ยากไร้ในทุกหนแห่งของแผ่นดินไทย   รอยพระบาทย่ำย่างไปทุกที่ในเมือง…ในชนบท… ในป่า… ในนา… แม้แต่บนดอยก็เคยมีรอยพระบาทของพระองค์ประทับทุกตารางนิ้ว จากนี้ต่อไปคงเหลือเพียงความทรงจำและความอาลัยให้ระลึกถึงน้ำพระทัยอันใหญ่หลวงขององค์ราชันย์   ขอน้อมกราบอัญเชิญพระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รักาลที่๙  มาเป็นแสงสว่างนำทาง…เป็นสิริมงคล…และเป็นพรอันสูงสุดให้กับตัวผู้เขียนเองในวันเกิดปีนี้  เพื่อเป็นดั่งดวงประทีปส่องสว่างนำทางในการดำเนินชีวิตต่อไปกับวันเวลาที่ยังเหลืออยู่บนโลก ด้วยการปฏิบัติหน้าที่ตามรอยพระยุคลบาทของพระองค์ท่านตลอดไป ในฐานะที่เป็นคนไทยคนหนึ่งที่ภูมิใจยิ่งนักที่ได้เกิดในยุคสมัยรัชกาลที่๙ และได้มีโอกาสอยู่ใต้ร่มพระบารมีของพระองค์ท่านมาตลอดรัชกาล…   ๑.ความคิดนั้นเป็นแม่บทใหญ่ของการพูดและการกระทำ เพราะกิจที่จะทำคำที่จะพูดทุกอย่างล้วนสำเร็จมาจากความคิด การคิดก่อนพูดและก่อนทำจึงช่วยให้บุคคลสามารถยับยั้งคำพูดที่ไม่สมควร หยุดยั้งการกระทำที่ไม่ถูกต้อง (พิธีพระราชทานปริญญาบัตรของ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 10 กรกฎาคม 2540) ๒.การดำเนินชีวิตโดยใช้วิชาการอย่างเดียวยังไม่เพียงพอ … Continue reading

November 17, 2016 · Leave a comment

เบื่อไลน์ (ตอนที่๑)

สมัยนี้ใครใครก็รู้จักโปรแกรมไลน์ เป็นแอพที่ใช้ในมือถือเพื่อการติดต่อระหว่างเพื่อนฝูง ญาติพี่น้อง หรือ แม้แต่ในวงการธุรกิจต่างๆก็มักใช้ไลน์เพื่อความสะดวกรวดเร็วทันใจ เพราะเป็นโปรแกรมฟรีในการติดต่อถึงกันทุกรูปแบบ จะเอาแบบไหนล่ะ? พิมพ์โต้ตอบหรือคุยแบบโทรศัพท์ หรือแบบเห็นกันทางกล้องวีดีโอที่มีในโทรศัพท์มือถือก็ได้ทั้งนั้น ตามแต่พระเดชพระคุณจะสะดวก แต่หลายครั้งที่ผู้เขียนใช้ไลน์ บอกตรงๆว่าค่อนข้างหงุดหงิดมาก มากกว่าการใช้โทรศัพท์ เพราะบางคนที่จู่ๆโผล่มาคุยมาทักทาย พอตั้งใจตอบตั้งใจคุยด้วย(เขา, ท่าน, หล่อน, และมัน)มักจะหายไปเฉยๆ ทั้งๆที่อ่านข้อความที่เราพิมพ์นะ แต่ดันนิ่งเฉยไม่ตอบ ไม่ลา ไม่รู้ว่านั่งหลับ?หรือนั่งแคะขี้มูกอยู่? หรือนั่งคุยกับคนอื่น? จะบอกกันสักคำว่าไปล่ะนะ หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้คู่สนทนารับรู้ว่าจะหยุดการสนทนาแต่เพียงเท่านี้ก่อน จะไปนอนฝันหวานหาตัวเลขเด็ดๆเพราะหวยออกพรุ่งนี้ก็ไม่บอก หรือจะบอกสักคำว่าง่วงแล้วโว้ย จะไปห้องน้ำแล้วว่ะ ก็ไม่พูดสักคำ ปล่อยให้เราทั้งหรี่ตาทั้งหยีตาจิ้มหาตัวพิมพ์จิ๋วๆในมือถืออยู่ได้เป็นนานสองนาน … Continue reading

November 16, 2016 · Leave a comment

สิ้นแล้วร่มโพธิ์แก้ว

October 13, 2016 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

วันเดือนปี

June 2017
S M T W T F S
« May    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

เพื่อนรัก