On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Once upon a time on Songkarn Day        

              April 13th is a Songkran Day or Thai traditional New Year.   It is the day of reunion Thai families.    Most Thai people travel back to their hometowns, to visit … Continue reading

April 13, 2017 · Leave a comment

ครั้งหนึ่งในความทรงจำวันสงกรานต์

            13 เมษายน วันปีใหม่ไทยและวันครอบครัว ผู้คนส่วนมากออกเดินทางกลับภูมิลำเนาเดิมของตนเพื่อจุดหมายเดียวกันในวันนี้ คือการกลับไปพบคนในครอบครัวที่เฝ้ารออยู่เพื่อได้พบปะสังสรรค์กันในรอบปี ปีนี้เทศกาลสงกรานต์เริ่มตั้งแต่13-17 เมษายน การได้กลับไปพบกับบุคคลที่เรารักเป็นความรู้สึกที่เต็มไปด้วยพลังใจและความสุขเสมอ             บ้านไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์โอ่อ่า หรือกระท่อมหลังคามุงจากก็ตาม แต่บ้านเป็นสถานที่เดียวที่ผู้เขียนรู้สึกอบอุ่น,ปลอดภัย,บรรยากาศของบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอแห่งความรักและความผูกพันธ์ บ้านคือวิมานที่แสนอบอุ่นในโลก ไม่ว่าห่างไกลจากบ้านแค่ไหน หัวใจก็ไม่เคยจากบ้านมากับร่างกายเลย                  มีคนไทยไกลบ้านอีกหลายคน (รวมทั้งผู้เขียนด้วย) มิอาจกลับบ้านในช่วงสงกรานต์ได้ ความคิดถึงบ้านช่างเจ็บปวดและร้าวรานในความรู้สึกยิ่งนัก มีเรื่องราวหนึ่งในวันสงการนต์ตั้งแต่สมัยที่ผู้เขียนยังเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถม กลับมาเด่นชัดในในความทรงจำอีกครั้ง                          “ตาห้อย” ชายชราอายุประมาณเจ็ดสิบกลางๆ อาศัยอยู่ที่กระท่อมเก่าๆเล็กๆ … Continue reading

April 13, 2017 · Leave a comment

IN GOD’S HANDS

              Many people may hear that, “We know our birth date, but do not know our ending date.”  To born and to live on this earth, some people wonder what … Continue reading

March 14, 2017 · Leave a comment

สู่อ้อมพระหัตถ์

หลายคนคงเคยได้ยินคำกล่าวว่า”คนเรารู้วันเกิดของตัวเอง แต่ไม่มีใครรู้วันตายล่วงหน้า”  การเกิดมาและใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ มีหลายคนสงสัยว่าอะไรคือจุดหมายของชีวิตกันแน่?  บางคนบอกว่าเกิดมาเพื่อแสวงหาโชคลาภ เกิดมาเพื่อสร้างความร่ำรวยให้กับตัวเองและครอบครัว เกิดมาเพื่อใช้ทรัพย์สินเงินทองที่หามาได้  หรือเกิดมาเพื่อไขว้คว้าหาอำนาจและไต่เต้าให้ถึงจุดสูงสุดของความมีอำนาจ เพื่อจะได้บงการคนทั้งโลก  ชีวิตเป็นเช่นนั้นใช่ไหม?         แม้คำตอบมีมากมาย เพื่อตอบคำถามของการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ แต่จะมีใครสักกี่คนที่จะคิดว่าหลังจากชีวิตหมดเวลาบนโลกนี้แล้ว วิญญาณของเราจะไปไหน? มีจุดหมายปลายทาง อยู่แห่งใด? การเดินทางในโลกหลังความตายนั้นมีอะไรที่รอเราอยู่บ้าง? และก่อนหมดลมหายใจสุดท้ายจะมีสักกี่คนที่ได้มีโอกาสจากลากับญาติสนิทมิตรที่รักที่เคยอยู่ร่วมโลกกันมา  มีหลายคนที่จากไปด้วยความเจ็บป่วยอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายโดยไม่มีโอกาสสั่งลาใครทั้งสิ้น   บางคนตายอย่างกระทันหันโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดจบของชีวิตมาถึงรวดเร็วขนาดนี้ เช่นคนที่จากไปด้วยอุบัติเหตุ  แต่บางคนกลับเลือกลาจากโลกด้วยการฆ่าตัวตายก็มีมากมายให้เห็น… แต่ทุกคนก็ยังไม่เคยได้คำตอบที่แท้จริงของชีวิตว่าทำไมถึงต้องอยู่?และอยู่เพื่ออะไร?      มีหลายคนที่ตลอดเวลาที่พวกเขามีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ไม่เคยมีคำว่าศาสนาหรือความเชื่อใดให้ใจมีที่ยึดเหนี่ยว แต่ก็มีหลายคนเช่นกันที่ก่อนตายได้รับรู้ว่าในโลกนี้มีพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่เป็นผู้กำหนดเวลาชีวิตของแต่ละคน  และสุดท้ายแล้วเมื่อร่างดับสลาย จิตวิญญาณที่เหลืออยู่ก็จะกลับคืนสู่อ้อมพระหัตถ์ของพระเจ้าอีกครั้ง … Continue reading

March 14, 2017 · Leave a comment

More Than Just Friend (พี่เพ็ญ ภาคภาษาอังกฤษ)

                                                            First of all, please let me tell you about this journal.  My dear friend, Pee Pen (Mrs. Boorat Adams) would like me to compose her impression and appreciation … Continue reading

February 25, 2017 · Leave a comment

ยิ่งกว่าคำว่าเพื่อน

       ก่อนอื่นผู้เขียนต้องขอเล่าถึงที่มาที่ไปของเรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ก่อนนะคะว่าผู้เขียนทำหน้าที่แทนเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งคือพี่เพ็ญ (คุณบุญรัตน์ อาดัมส์) เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของพี่เพ็ญไปยังพี่แดงซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพี่เพ็ญและบรรดาเพื่อนๆรุ่นน้องทุกคนที่รู้จักกับพี่เพ็ญมานาน เพื่อให้ทุกคนได้รับทราบถึงความปลื้มปิติที่มีอยู่ในใจของพี่เพ็ญว่าความมีน้ำใจและความห่วงใยของเพื่อนๆทุกคนนั้นมีค่าต่อพี่เพ็ญมากมายเพียงใด   หากท่านสงสัยว่าทำไมพี่เพ็ญจึงไม่เขียนเอง? ก็ขอเรียนให้ทราบตรงนี้เลยว่าเวลานี้พี่เพ็ญป่วยค่ะ ยังอยู่ในความดูแลของทีมแพทย์ที่จะต้องรักษาไปอีกระยะหนึ่ง  เมื่อพี่เพ็ญตั้งใจมอบหน้าที่นี้ให้ผู้เขียนทำหน้าที่แทน ผู้เขียนก็เต็มใจอย่างยิ่งที่จะเป็นปากกาเขียนบันทึกให้พี่เพ็ญด้วยความรักและนับถือในน้ำใจของพี่เพ็ญผู้เป็นทั้งเพื่อนและพี่สาวร่วมโลกคนนี้ คนไทยไกลบ้านที่มาอยู่แดนไกลถึงอเมริกา ทุกคนต่างมีเรื่องราวและประสพการณ์ชีวิตแตกต่างกันไป สุดแท้แต่ว่าฉากและตัวละครนั้นๆถูกโชคชะตาฟ้าลิขิตให้ดำเนินไปอย่างไร ขอย้อนกลับไปท้าวความนิดหนึ่งถึงความเป็นมาของพี่เพ็ญสักนิดหนึ่งนะคะ ช่วงวัยเยาว์ของพี่เพ็ญนั้นค่อนข้างลำบากเนื่องจากพ่อเสียชีวิตไปเมื่อตอนพี่เพ็ญอายุประมาณ11ปี  เหลือเพียงแม่ พี่สาวสองคน, ตัวพี่เพ็ญเองและน้องสาวอีกสองคน ทุกคนดิ้นรนช่วยกันทำมาหากินเพื่อความอยู่รอดของครอบครัวด้วยการกรีดยางขาย ต้องออกจากบ้านแต่เช้ามืดกว่าจะได้กลับมาบ้านอีกครั้งก็สายเกือบๆเที่ยงวันแล้ว แม้งานจะหนักและเหนื่อยแค่ไหน แต่ห้าสาวพี่น้องก็รักใคร่ปรองดองกันดี จนกระทั่งถึงวัยที่ต่างคนต่างแยกกันออกไปมีครอบครัว ชีวิตการแต่งงานครั้งแรกของพี่เพ็ญไม่ราบรื่นนัก สุดท้ายจึงแยกทางกันไป โดยที่พี่เพ็ญทำหน้าที่ทั้งแม่และพ่อให้กับลูกชายคนเดียวของแกเอง จนกระทั่งพระเจ้าได้ส่งคู่ชีวิตแท้ของพี่เพ็ญคือคุณจอห์นอดีตนายทหารทัพฟ้าของเมืองลุงแซมให้มาพบกันที่ฐานทัพตาคลี จ.นครสวรรค์ … Continue reading

February 18, 2017 · Leave a comment

ค้นหาตัวเอง (เจอหรือยัง?)

ชีวิตก็แค่ความสุขในหนึ่งวันให้ผ่านไปอย่างราบรื่นก็พอแล้ว จะฝันอะไรนักหนากับสิ่งที่อยู่ไกลจากตัวเอง มีหลายคนมักพร่ำให้ผู้เขียนได้ยินเสมอว่า”ยังต้องใช้เวลาค้นหาตัวเองอีกนาน” หรือ “ยังหาตัวเองไม่เจอเลย”    หรือ”ยังไม่มีจุดยืนที่แน่นอนว่าจะไปทางไหนแน่” และอื่นๆอีกมากมายที่สรุปแล้วสั้นๆได้ใจความว่า”ยังไม่รู้จักตัวเอง” ขนาดสมัยนี้มีกูเกิ้ลเสริชได้ทุกเรื่องราว ทุกสาขาวิชาบนโลกใบนี้ แต่คนเหล่านั้นทำไมกลับยังค้นหาตัวเองไม่เจอ แปลกแฮะ!   ผู้เขียนเคยสงสัยบ่อยๆว่าเพราะอะไรหรือผู้คนเหล่านั้นจึงยังไม่รู้จักหรือยังไม่เข้าใจในตัวเอง?  ทั้งๆที่อยู่กับตัวเองมาตั้งแต่เกิดแล้ว ถ้ายังไม่รู้จักตัวเองดีพอ แล้วใครในโลกนี้ล่ะที่จะเข้าใจตัวของท่านได้ดีพอ?  บางคนถึงกับต้องไปปรึกษาจิตแพทย์ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต ไม่ใช่เรื่องขำนะคะท่าน แต่เป็นเรื่องจริงๆที่คนหลายคนในยุคนี้ ต้องพึ่งจิตแพทย์หรือจ้างที่ปรึกษาเพื่อค้นหาตัวเอง บางคนหนักไปกว่านั้นคือไม่กล้าอยู่กับตัวเอง บอกว่าถ้าอยู่คนเดียว ใจมันครุ่นคิดหวาดกลัวโน่นนี่ ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อน หรือมีใครก็ได้ให้เห็นหน้าตาตลอด เพื่อบอกตัวเองว่าไม่ได้อยู่คนเดียว อ้าวแล้วกัน?    มีเพื่อนฝรั่งคนหนึ่งที่เคยเรียนมาด้วยกันชื่อลินดา เคยถามเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาพุธกับผู้เขียน … Continue reading

February 6, 2017 · Leave a comment

โจโฉ

โจโฉตัวละครที่สำคัญในวรรณกรรมสามก๊กที่มีบทบาทเพิ่มรสชาดให้กับเรื่องราวในสามก๊กได้ดำเนินไปอย่างสนุกสนานชวนติดตามนั้น ใครที่อ่านสามก๊กก็มักจะเทคะแนนด้านลบให้โจโฉในความเจ้าเล่ห์ รู้ทันคน ฉลาดแกมโกง และโหดสุดๆ  แต่ในความอำมหิตใจดำและรู้มากของโจโฉนั้น มีสิ่งหนึ่งที่เป็นจุดเด่นและชวนคิดคือ เขามีคติประจำใจว่า”ต้องทรยศต่อโลก ก่อนที่โลกจะทรยศต่อเขา” แม้กระนั้นก็ตามโจโฉก็ไม่ได้เป็นทรยศโลกเต็มร้อยซะทีเดียว เพราะอะไร เราลองมาติดตามดูโจโฉในบางเหตุการณ์ที่สำคัญเลยนะคะ  โจโฉจะฆ่าและทำลายทุกคนที่เขาคิดว่าจะนำภัยอันตรายมาสู่ตัวเขาในภายหน้า แม้ว่าบุคคลผู้นั้นจะดีแสนดีและเคยช่วยเหลือเขาก็ตาม โจโฉไม่แคร์ในความรู้สึกของใครว่าจะตัดสินเขาว่าดีหรือชั่ว เพราะอะไร? นี่คือคำถามที่ผู้เขียนเคยสงสัยมานาน นับตั้งแต่ที่เริ่มรู้จักโจโฉและบทบาทของเขาในตัวหนังสือสามก๊ก หลายคนสรุปว่าโจโฉเป็นคนเนรคุณคน ขี้ระแวงในความดีของคนอื่นที่พยายามทำดีต่อเขา เป็นคนที่เลวบริสุทธิ์ เป็นตัวอย่างของคนโฉด ไม่ควรเกิดมาในโลกนี้ด้วยซ้ำ แต่ในโลกนี้พระเจ้าไม่ได้สร้างคนเลวบริสุทธิ์หรือคนดีบริสุทธิ์ แบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม มันต้องมีจุดใดจุดหนึ่งที่เป็นความแตกต่างให้โลกได้เห็นบ้าง โจโฉก็เช่นกัน ในฉากสงครามรบตอนที่จูล่งอุ้มโอรสของเล่าปี่คืออาเต๊า ขี่ม้าขาวคู่ใจของเขาตีฝ่าวงล้อมข้าศึกซึ่งเป็นทหารของโจโฉล้วนๆที่เนินรบเตียงปัน  จูล่งนักรบผู้หาญกล้าและมากด้วยความสามารถในการรบ … Continue reading

January 23, 2017 · Leave a comment

จากจุดเริ่มต้นถึงปลายทาง…

       การเดินทางในชีวิตคนเรา เริ่มจากจุดของการแสวงหา…หาในสิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝัน…หาในสิ่งที่ตัวเองปรารถนา… หาในสิ่งที่ตัวเองอยากได้มาครอบครอง…หาในสิ่งที่ตัวเองอยากเป็น…และหาในสิ่งที่ตัวเองคิดว่ามันคือความยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งชีวิตที่ต้องมี..ต้องเป็น..และต้องได้  ทว่า..เส้นทางชีวิตของแต่ละคนมีความยาวไม่เท่ากัน      แม้ว่าเวลาของแต่ละคนมีชั่วโมงที่เท่ากันในแต่ละวันคือยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่การใช้เวลาของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนเร่งรีบไปกับทุกวินาทีที่ผ่านไป แต่บางคนยังล่าช้าเลื่อนลอยกับการใช้เวลาด้วยความหลงผิดคิดว่าเวลาของเขายังมีอยู่อีกมากมายนัก จะรีบเร่งไปทำไมนักหนา? ผลัดผ่อนกับตัวเองเสมอว่ารอถึงวันนั้น วันโน้น หรือเมื่อไหร่ค่อยทำก็ได้ แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆก็ผลักออกไปอีกแบบเรื่อยเปื่อย ในขณะที่บางคนใช้เวลาด้วยการวางแผนชีวิตในแต่ละโมงยามที่ผ่านไปว่าต้องทำอะไรให้แล้วเสร็จบ้าง? จะพักผ่อนเมื่อไหร่? จะเดินทางท่องเที่ยวตอนไหน? ทุกอย่างล้วนมีกำหนดการณ์และเป้าหมายให้ทำอย่างระมัดระวัง แต่บางครั้งไม่วายที่จะก้าวพลาด เพราะบางทีปัญหาอื่นๆเข้ามาขัดจังหวะก่อนที่ภาระกิจต่างๆจะเสร็จทันเวลา อาจต้องล่าช้าจากหมายกำหนดการณ์ที่วางไว้ แต่ไม่ว่าจะใช้เวลาของชีวิตแบบไหนก็ตาม เคยมีใครสักคนไหมที่หยุดพิจารณาว่า เมื่อถึงเวลาสุดท้ายของชีวิตมาถึง ทุกคนก็ต้องวางลง…วางทุกอย่างในวันสุดท้ายของลมหายใจนั่นเอง         บทสรุปของชีวิตแต่ละคนต่างกันและไม่ซ้ำกัน บางคนทิ้งร่องรอยให้คนที่อยู่ข้างหลังสร้างสรรค์ต่อไป บางคนทิ้งความอัปยศอดสูให้คนในวงศ์ตระกูลต้องเศร้าใจ … Continue reading

January 15, 2017 · Leave a comment

สวัสดีปีระกานำโชค 2560 Happy New Year 2017

January 1, 2017 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

August 2017
S M T W T F S
« Jul    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

เพื่อนรัก