On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Tag Archives: ชีวิต

เรือชีวิต

                   ชีวิตคนเราไม่ต่างจากเรือกลางมหาสมุทรกว้างใหญ่ มีเรือมากมายหลายขนาดที่เดินทางไปตามทิศทางของตัวเอง ต่างคนต่างมีสิ่งบรรทุกไปในเรือต่างกัน บางคนอาจจะเป็นเรือสินค้าขนาดใหญ่ บรรทุกสินค้ามากมาย เครื่องมือในการเดินเรือพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าทีมกัปตันและลูกเรือที่ชำนาญในการเดินเรือ  หรือบางคนอาจจะเป็นเรือโดยสารเฟอรี่ที่บรรทุกนักท่องเที่ยวแวะตามสถานที่น่าสนใจมากมาย บางคนอาจจะเป็นเรือประมงลำเล็กๆที่บรรทุกเพียงความฝันและความตั้งใจของตัวเองเพื่อไปหาสัตว์น้ำต่างๆให้มากที่สุดเพื่อเอากลับมาขายเปลี่ยนเป็นเงินตรา แต่ไม่ว่าจะเป็นเรือชนิดไหนก็ตาม เรือทุกลำมีความมุ่งหมายเหมือนกันคือเพื่อข้ามมหาสมุทรสู่จุดหมายปลายทางที่แต่ละคนตั้งไว้ให้ได้ แม้บางครั้งจะต้องฝ่าคลื่นลมแรง พายุพัดกระหน่ำจวนเจียนอัปปางกลางทะเลครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ต้องฝ่าฟันไปให้ถึง  อาจมีเรือบางลำมิอาจข้ามได้เพราะหมดกำลังใจที่จะเดินทางต่อ หรืออาจจะเป็นเพราะถูกพายุกระหน่ำให้จมลงกลางทาง เหลือเพียงซากที่ผุพังจมดิ่งสู่ก้นทะเลไปเรื่อยๆ                      ไม่ว่าคุณจะเป็นเรือลำไหนก็ตาม แต่เมื่อเดินทางออกจากฝั่งมาจนถึงกลางทางแล้ว … Continue reading

November 21, 2017 · Leave a comment

คุณค่าของเวลา

     ชีวิตและเวลาเป็นสิ่งที่แยกกันไม่ออก หรือจะเรียกว่าเป็นสิ่งเดียวกันก็ได้  เพราะการใช้ชีวิตก็คือการใช้เวลานั่นเอง สิ่งที่แตกต่างกันคือแต่ละชีวิตมีกำหนดเวลาไม่เหมือนกัน บางคนอาจมีโอกาสใช้เวลาถึงร้อยกว่าปี บางคนอาจมีแค่ห้าสิบหรือหกสิบปี  ในขณะที่บางชีวิตอาจมีเวลาเพียงวันเดียวหรือชั่วโมงเดียวก็ต้องจากโลกนี้ไป เช่นทารกแรกเกิดที่มีปัญหาสุขภาพในช่วงที่ยังอยู่ในครรภ์มารดา พอคลอดออกมาบางกรณีหมอไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้         การมีชีวิตอยู่ บางคนก็ไม่ตระหนักถึงคุณค่าของเวลาและใช้มันอย่างฟุ่มเฟือยไร้สาระ เช่นการทุ่มเทเวลาในบ่อนการพนันโดยอ้างว่าเป็น”การฆ่าเวลา”ดีกว่าอยู่เปล่าๆ แต่ขอโทษเถอะค่ะ”คุณฆ่าเวลา หรือเวลาฆ่าคุณกันแน่?” คุณอาจจะบอกว่า”ข้าฯกำลังเซ็งกับชีวิต หรือเบื่ออะไรต่ออะไรหลายอย่าง สู้มาเล่นฝึกสมองลองปัญญาในบ่อนไพ่ดีกว่า”  แต่ลืมคิดไปว่าโอกาสที่จะร่ำรวยจากการพนันนั้น มีเปอร์เซ็นต์น้อยมากในโลกใบนี้  จึงเป็นการสูญเปล่าทั้งเวลาและเงินทองอย่างน่าเสีบดายยิ่ง จริงอยู่เงินทองอาจหามาแทนได้ใหม่ แต่สำหรับ”เวลา”เมื่อเสียไปแล้วก็ไม่เคยมีใครในโลกกลับไปเก็บมันกลับคืนมา หรือไปซื้อหาเวลามาทดแทนได้อีกเลยชั่วชีวิต…         บางคนอ้างว่าการมีชีวิตอยู่ขณะนี้ คือการใช้กรรมเก่าในอดีตชาติ … Continue reading

July 8, 2017 · Leave a comment

Emotional Trashes

All material trashes can be recycle to reuse again for useful purposes , while emotional trashes like unhappiness, sadness, and loneliness cannot be recycle for anything else  except abusing one’s … Continue reading

May 15, 2017 · Leave a comment

สู่อ้อมพระหัตถ์

หลายคนคงเคยได้ยินคำกล่าวว่า”คนเรารู้วันเกิดของตัวเอง แต่ไม่มีใครรู้วันตายล่วงหน้า”  การเกิดมาและใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ มีหลายคนสงสัยว่าอะไรคือจุดหมายของชีวิตกันแน่?  บางคนบอกว่าเกิดมาเพื่อแสวงหาโชคลาภ เกิดมาเพื่อสร้างความร่ำรวยให้กับตัวเองและครอบครัว เกิดมาเพื่อใช้ทรัพย์สินเงินทองที่หามาได้  หรือเกิดมาเพื่อไขว้คว้าหาอำนาจและไต่เต้าให้ถึงจุดสูงสุดของความมีอำนาจ เพื่อจะได้บงการคนทั้งโลก  ชีวิตเป็นเช่นนั้นใช่ไหม?         แม้คำตอบมีมากมาย เพื่อตอบคำถามของการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ แต่จะมีใครสักกี่คนที่จะคิดว่าหลังจากชีวิตหมดเวลาบนโลกนี้แล้ว วิญญาณของเราจะไปไหน? มีจุดหมายปลายทาง อยู่แห่งใด? การเดินทางในโลกหลังความตายนั้นมีอะไรที่รอเราอยู่บ้าง? และก่อนหมดลมหายใจสุดท้ายจะมีสักกี่คนที่ได้มีโอกาสจากลากับญาติสนิทมิตรที่รักที่เคยอยู่ร่วมโลกกันมา  มีหลายคนที่จากไปด้วยความเจ็บป่วยอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายโดยไม่มีโอกาสสั่งลาใครทั้งสิ้น   บางคนตายอย่างกระทันหันโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดจบของชีวิตมาถึงรวดเร็วขนาดนี้ เช่นคนที่จากไปด้วยอุบัติเหตุ  แต่บางคนกลับเลือกลาจากโลกด้วยการฆ่าตัวตายก็มีมากมายให้เห็น… แต่ทุกคนก็ยังไม่เคยได้คำตอบที่แท้จริงของชีวิตว่าทำไมถึงต้องอยู่?และอยู่เพื่ออะไร?      มีหลายคนที่ตลอดเวลาที่พวกเขามีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ไม่เคยมีคำว่าศาสนาหรือความเชื่อใดให้ใจมีที่ยึดเหนี่ยว แต่ก็มีหลายคนเช่นกันที่ก่อนตายได้รับรู้ว่าในโลกนี้มีพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่เป็นผู้กำหนดเวลาชีวิตของแต่ละคน  และสุดท้ายแล้วเมื่อร่างดับสลาย จิตวิญญาณที่เหลืออยู่ก็จะกลับคืนสู่อ้อมพระหัตถ์ของพระเจ้าอีกครั้ง … Continue reading

March 14, 2017 · Leave a comment

ค้นหาตัวเอง (เจอหรือยัง?)

ชีวิตก็แค่ความสุขในหนึ่งวันให้ผ่านไปอย่างราบรื่นก็พอแล้ว จะฝันอะไรนักหนากับสิ่งที่อยู่ไกลจากตัวเอง มีหลายคนมักพร่ำให้ผู้เขียนได้ยินเสมอว่า”ยังต้องใช้เวลาค้นหาตัวเองอีกนาน” หรือ “ยังหาตัวเองไม่เจอเลย”    หรือ”ยังไม่มีจุดยืนที่แน่นอนว่าจะไปทางไหนแน่” และอื่นๆอีกมากมายที่สรุปแล้วสั้นๆได้ใจความว่า”ยังไม่รู้จักตัวเอง” ขนาดสมัยนี้มีกูเกิ้ลเสริชได้ทุกเรื่องราว ทุกสาขาวิชาบนโลกใบนี้ แต่คนเหล่านั้นทำไมกลับยังค้นหาตัวเองไม่เจอ แปลกแฮะ!   ผู้เขียนเคยสงสัยบ่อยๆว่าเพราะอะไรหรือผู้คนเหล่านั้นจึงยังไม่รู้จักหรือยังไม่เข้าใจในตัวเอง?  ทั้งๆที่อยู่กับตัวเองมาตั้งแต่เกิดแล้ว ถ้ายังไม่รู้จักตัวเองดีพอ แล้วใครในโลกนี้ล่ะที่จะเข้าใจตัวของท่านได้ดีพอ?  บางคนถึงกับต้องไปปรึกษาจิตแพทย์ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต ไม่ใช่เรื่องขำนะคะท่าน แต่เป็นเรื่องจริงๆที่คนหลายคนในยุคนี้ ต้องพึ่งจิตแพทย์หรือจ้างที่ปรึกษาเพื่อค้นหาตัวเอง บางคนหนักไปกว่านั้นคือไม่กล้าอยู่กับตัวเอง บอกว่าถ้าอยู่คนเดียว ใจมันครุ่นคิดหวาดกลัวโน่นนี่ ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อน หรือมีใครก็ได้ให้เห็นหน้าตาตลอด เพื่อบอกตัวเองว่าไม่ได้อยู่คนเดียว อ้าวแล้วกัน?    มีเพื่อนฝรั่งคนหนึ่งที่เคยเรียนมาด้วยกันชื่อลินดา เคยถามเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาพุธกับผู้เขียน … Continue reading

February 6, 2017 · Leave a comment

จากจุดเริ่มต้นถึงปลายทาง…

       การเดินทางในชีวิตคนเรา เริ่มจากจุดของการแสวงหา…หาในสิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝัน…หาในสิ่งที่ตัวเองปรารถนา… หาในสิ่งที่ตัวเองอยากได้มาครอบครอง…หาในสิ่งที่ตัวเองอยากเป็น…และหาในสิ่งที่ตัวเองคิดว่ามันคือความยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งชีวิตที่ต้องมี..ต้องเป็น..และต้องได้  ทว่า..เส้นทางชีวิตของแต่ละคนมีความยาวไม่เท่ากัน      แม้ว่าเวลาของแต่ละคนมีชั่วโมงที่เท่ากันในแต่ละวันคือยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่การใช้เวลาของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนเร่งรีบไปกับทุกวินาทีที่ผ่านไป แต่บางคนยังล่าช้าเลื่อนลอยกับการใช้เวลาด้วยความหลงผิดคิดว่าเวลาของเขายังมีอยู่อีกมากมายนัก จะรีบเร่งไปทำไมนักหนา? ผลัดผ่อนกับตัวเองเสมอว่ารอถึงวันนั้น วันโน้น หรือเมื่อไหร่ค่อยทำก็ได้ แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆก็ผลักออกไปอีกแบบเรื่อยเปื่อย ในขณะที่บางคนใช้เวลาด้วยการวางแผนชีวิตในแต่ละโมงยามที่ผ่านไปว่าต้องทำอะไรให้แล้วเสร็จบ้าง? จะพักผ่อนเมื่อไหร่? จะเดินทางท่องเที่ยวตอนไหน? ทุกอย่างล้วนมีกำหนดการณ์และเป้าหมายให้ทำอย่างระมัดระวัง แต่บางครั้งไม่วายที่จะก้าวพลาด เพราะบางทีปัญหาอื่นๆเข้ามาขัดจังหวะก่อนที่ภาระกิจต่างๆจะเสร็จทันเวลา อาจต้องล่าช้าจากหมายกำหนดการณ์ที่วางไว้ แต่ไม่ว่าจะใช้เวลาของชีวิตแบบไหนก็ตาม เคยมีใครสักคนไหมที่หยุดพิจารณาว่า เมื่อถึงเวลาสุดท้ายของชีวิตมาถึง ทุกคนก็ต้องวางลง…วางทุกอย่างในวันสุดท้ายของลมหายใจนั่นเอง         บทสรุปของชีวิตแต่ละคนต่างกันและไม่ซ้ำกัน บางคนทิ้งร่องรอยให้คนที่อยู่ข้างหลังสร้างสรรค์ต่อไป บางคนทิ้งความอัปยศอดสูให้คนในวงศ์ตระกูลต้องเศร้าใจ … Continue reading

January 15, 2017 · Leave a comment

สู้แค่สุดกำลังใจ

ช่วงนี้เครียดมาหลายวัน หลายอย่างประเดประดังเข้ามาแบบไม่ได้ตั้งตัวกันเลยล่ะ ทั้งไข้หวัดเล่นงานซะงอม ทั้งเรื่องเอกสาร ทั้งอะไรต่ออะไรว่ากันให้ยุ่งอีรุงตุงนังไปหมด กว่าจะหายจากไข้หวัด และหายจากเสียงที่แหบเหมือนเป็ดตัวผู้ได้ ก็สู้กันแบบชนิดที่เรียกว่าตาต่อตา ฟันต่อฟันเลยล่ะ  ใครๆ(ในบ้านมีจำนวนสองคน)ก็ลุ้นสุดขีดให้ไปหาหมอเถอะน่า จะได้หายซะที แต่ว่าเมื่อผู้เขียนนึกถึงประสพการณ์ครั้งเก่าๆที่หมอเคยจ่ายยาตัวแรงและกินแล้วเกิดอาการข้างเคียงจนเกือบได้ไปเกิดใหม่ซะแล้ว ก็เลยตัดสินใจไม่ไปหาหมอ เพราะยังอยากอยู่ดูโลกอีกนานๆ เช้าขึ้นก็เลยมีสูตรรักษาตัวเอง อันดับแรกคือดื่มน้ำผึ้งผสมมะนาวและผสมเกลือนิดหนึ่งแก้เจ็บคอ พยายามดื่มน้ำเยอะๆเพื่อลดอุณหภูมิในร่างกายไม่ให้มีไข้สูง ตามด้วยแคปซูลฟ้าทะลายโจรและวิตามินซี ทำอย่างนี้เกือบสองสัปดาห์ หวัดตัวดื้อเลยยอมจากลาไปจากผู้เขียน มันโบกมือลาอย่างอาลัยอาวรณ์ ทำท่ารีๆรอๆเหมือนยังไม่อยากจากไปไหนง่ายๆ เพราะกว่ามันจะลับหายไปได้จริงๆก็แถมอีกเกือบหนึ่งอาทิตย์ เรียกว่าหายจากหวัดคราวนี้ได้อย่างเหลือเชื่อ ที่น่ารำคาญคือมันเป็นนานกว่าทุกครั้ง ไชโย!หายจากหวัดโดยไม่พึ่งหมอ เสียงไชโยเรื่องไข้หวัดยังไม่ทันขาดหาย ตามมาติดๆคือเรื่องเอกสาร เรื่องงาน เรื่องบ้าน … Continue reading

April 5, 2015 · Leave a comment

ก๋วยเตี๋ยวผัดไทยของคุณยาย

       ก่อนอื่นต้องขอบคุณท่านที่เป็นเจ้าของคลิปวีดีโอคุณยายขายก๋วยเตี๋ยวผัดด้วยนะคะที่นำคลิปออกมาเผยแพร่ทางYoutubeและขออนุญาตลิ้งค์เว็บให้ผู้อ่านท่านอื่นๆได้เข้าไปชมคลิปนี้ด้วยค่ะ            เชิญคลิ๊กไปที่นี่เลยค่ะ     PLEASE CLICK HERE ที่นำเรื่องราวในคลิปมาเล่าสู่กันฟังในวันนี้ก็เพราะทุกๆวันที่กลับถึงบ้าน….ผู้เขียนจะต้องคลิ๊กไปเฝ้าดูคลิปคุณยายอายุ91ปีผัดก๋วยเตี๋ยวขาย…. สำหรับบางคนแล้วอาจมองเห็นจนชินตาและอาจจะบอกว่าเป็นภาพธรรมดาทั่วไปที่แม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยวที่ไหนๆ….ก็ต้องผัดบริการให้ลูกค้าด้วยกันทั้งนั้นแหละ  แต่สำหรับคุณยายในคลิปนี้ ผู้เขียนยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกผูกพันธ์กับคุณยายมากขึ้น แม้ไม่เคยรู้จักเห็นหน้าตาตัวจริงมาก่อนเลยก็ตาม เรียกได้ว่าคุณยายกำลังเป็นนางเอกในดวงใจของผู้เขียนเลยล่ะค่ะ… เพราะคุณยายมีส่วนทำให้ผู้เขียนได้เห็นภาพหนึ่งซึ่งงดงามด้วยความหมายแห่งการต่อสู้ชีวิตด้วยลำแข้งของตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยว..แม้ร่างกายจะบอบบางและความร่วงโรยของวัยจะทำให้คุณยายต้องทำงานช้าลง แต่น้ำเสียงยังบ่งบอกถึงพลังใจอันเข้มแข็งอันเด็ดเดี่ยวในการทำมาหากิน ด้วยอาชีพผัดก๋วยเตี๋ยวขาย….ซึ่งก็เป็นอาชีพที่สุจริตและน่าภาคภูมิใจมิใช่หรือ? ในเมื่อคุณยายไม่ได้ไปลักขโมยหรือแบมือขอเศษเงินของใครมาฟรีๆ….หากแต่คุณยายทำมาหากินอย่างสุดแรงกายและแรงใจ รถเข็นคันน้อยๆเป็นที่ทำมาหากินสำหรับคุณยาย…จอดอยู่ข้างถนนสายหนึ่งที่พลุกพล่านและอึกทึกด้วยเสียงของรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาตลอด….เป็นภาพชีวิตที่มีสีสรรค์ตัดกันได้อย่างน่าทึ่ง….ชีวิตหนึ่งซึ่งกำลังร่วงโรยด้วยอายุแห่งวัยชรา…ยืนผัดก๋วยเตี๋ยวขายอย่างมุ่งมั่นและตั้งใจ…ค่อยๆบรรจงใส่เครื่องปรุงอย่างละนิดละหน่อย…ในขณะที่อีกหลายชีวิตในรถที่ขับเคลื่อนผ่านไปมา…ผู้เขียนเดาว่าน่าจะยังอยู่ในวัยหนุ่มสาว เพราะความเร็วของรถบ่งบอกถึงความรีบเร่งรวดเร็วราวการพุ่งของลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันศร….พวกเขาเหล่านั้นไม่มีใครมีเวลามาใส่ใจรายละเอียดของก๋วยเตี๋ยวผัดข้างทาง…(ขอขอบคุณค่ะที่ไม่ขับเฉี่ยวรถเข็นของคุณยายให้หวาดเสียว…) ก๋วยเตี๋ยวผัดไทยที่มีภาชนะใส่เครื่องปรุงไม่กี่อย่าง…..เป็นสูตรอาหารไทยที่สามารถทำให้คุณยายมีรายได้เลี้ยงตัวเองได้อย่างน่าภูมิใจ…ป่านนี้คุณยายอาจจะยังคงมุ่งมั่นผัดก๋วยเตี๋ยวขายต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ….แล้วคุณล่ะคะมองเห็นภาพสะท้อนชีวิตบางอย่างในภาพนี้อย่างไรบ้าง?  ผู้เขียนอยากบอกผู้ที่ยังอยู่ในวัยหนุ่มสาวซึ่งกำลังท้อแท้เรื่องการต่อสู้ชีวิต หรือการหางานทำล่ะก็…ขอให้มาดูคลิปของคุณยายท่านนี้ เพื่อเป็นกำลังใจให้ตัวเองนะคะ…และขอร้องว่าอย่าเพิ่งคิดสั้นกับการมีชีวิตอยู่…เพราะหนทางข้างหน้าของคุณยังอีกยาวไกล….วันเวลาในชีวิตของคุณยังมีอยู่อีกมากมาย…บางทีคุณอาจจะเปลี่ยนจากการร้องไห้ในวันนี้..ให้เป็นเสียงหัวเราะในวันหน้าก็ได้… ดูตัวอย่างคุณยายที่ขายก๋วยเตี๋ยวสิคะ..อายุเกือบจะถึงหลักร้อยอยู่แล้ว คุณยายยังไม่ยอมพ่ายแพ้กับอายุและวัยของตัวเองเลย….แกยังคงขยันทำมาหากินเพื่อเลี้ยงตัวเอง…และดูมีความสุขกับการผัดก๋วยเตี๋ยวบริการให้ลูกค้า….งานปรุงอาหารบนรถเข็นเล็กๆข้างถนน..แต่เปี่ยมด้วยความสุขและความพอใจในสภาพของตัวเอง…ก็เพราะคุณยายมีพลังใจที่ยิ่งใหญ่ในการต่อสู้….สู้เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป…นานเท่าที่พระเจ้าทรงกำหนดเวลามาให้…ชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุหรือวัย..แต่ขึ้นอยู่กับใจของคุณเองเท่านั้นค่ะ….ว่าพร้อมจะสู้กับปัญหาชีวิตได้มากน้อยเพียงไร…

April 5, 2012 · 4 Comments

ชีวิตและความสุข Life and Happiness

November 17, 2011 · Leave a comment

จะแก่ดีไหมนะ?

               ขึ้นต้นหัวข้อเรื่องในคำถามว่าจะแก่ดีไหมนะ?  ก็อยากตอบเอง เออเองเลยว่าอยากแก่หรือไม่อยาก ก็ต้องแก่อยู่นั่นแหละ หนีไม่พ้นหรอกน่า….                  ผ่านไปอีกเดือน..หรือจะพูดว่าแก่ขึ้นอีกเดือนก็ได้นะ พอพูดถึงคำว่าแก่แล้วความรู้สึกมันกลายเป็นเก่าๆไงก็ไม่รู้สิ  แต่ไงๆคนเราทุกคนก็ต้องใช้คำนี้อยู่ดีนั่นแหละ นอกจากว่าคนที่พยายามจะหนีไปเกิดใหม่ก่อนอายุจะแก่  บางคนอยากอยู่ถึงแก่ แต่ก็มีอันต้องจากโลกไปซะก่อน อาจจะจากไปเพราะความเจ็บป่วยหรืออุบัติเหตุ หรือไม่ใช่สาเหตุทั้งสองอย่างแต่เลือกที่จะฆ่าตัวเองก็มีมาก  บางคนฆ่าตัวตายเพราะต้องการหนีหนี้สิน หนีความรักที่อกหัก หนีความเหงาที่โดดเดี่ยว และอื่นๆอีกมากมายที่กลายเป็นสาเหตุที่กดดันให้ฆ่าตัวตาย                   อยากบอกว่าเสียดายชีวิตพวกเขาแทนเหลือเกิน เพราะกว่าจะเกิดก็ไม่ใช่เกิดกันง่ายๆ กว่าจะเติบโตมาต้องใช้ทั้งเวลาทั้งอาหารมากมายมาหล่อเลี้ยงร่างกายนานนับแรมปี ต้องสู้สิคะ สู้เพื่ออยู่ดูรอวันที่ดีกว่าจะมาถึง แม้ว่าเวลานี้คุณอาจจะรู้สึกท้อแท้รู้สึกแย่และเบื่อหน่ายต่อทุกๆสิ่ง แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตคุณจะเป็นอย่างนั้นไปตลอดชีวิต เพราะชีวิตไม่ใช่อนุสาวรีย์ที่ปั้นออกมาอย่างไร ก็จะตั้งอยู่อย่างนั้นตลอดไปซะเมื่อไหร่กัน              … Continue reading

October 1, 2010 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

November 2019
S M T W T F S
« Jun    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

เพื่อนรัก