On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Tag Archives: พระเจ้า

ถ้ากลับไปได้… จะกลับไปไหม?

                            เคยมีคนถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จะย้อนกลับไปอีกไหม? ผู้เขียนนั่งคิดนานเหมือนกันกับคำตอบ เพราะชีวิตคนเรานั้นไม่ใช่ถนนไฮเวย์ที่ราบเรียบ ที่นึกจะย้อนขับกลับไปอีกเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ชีวิตประกอบขึ้นด้วยประสพการณ์มากมายที่ผ่านเข้ามา มีทั้งความสุขและทุกข์สลับกัน แน่นอนว่าใครๆก็อยากที่จะกลับไปหาวันเวลาแห่งความสุขนั้นอีกหลายๆครั้ง แล้วช่วงวันเวลาที่มีปัญหาหรือความทุกข์ล่ะ? จะให้มันไปยืนรอตรงไหน? จะลบออกไปยังไงไม่ให้เหลือร่องรอย? ในเมื่อกลับไปหาความสุขได้ ก็ต้องกลับไปหาความทุกข์เก่าด้วยเช่นกัน       … Continue reading

March 25, 2019 · Leave a comment

ยิ่งกว่าคำว่าเพื่อน

       ก่อนอื่นผู้เขียนต้องขอเล่าถึงที่มาที่ไปของเรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ก่อนนะคะว่าผู้เขียนทำหน้าที่แทนเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งคือพี่เพ็ญ (คุณบุญรัตน์ อาดัมส์) เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของพี่เพ็ญไปยังพี่แดงซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพี่เพ็ญและบรรดาเพื่อนๆรุ่นน้องทุกคนที่รู้จักกับพี่เพ็ญมานาน เพื่อให้ทุกคนได้รับทราบถึงความปลื้มปิติที่มีอยู่ในใจของพี่เพ็ญว่าความมีน้ำใจและความห่วงใยของเพื่อนๆทุกคนนั้นมีค่าต่อพี่เพ็ญมากมายเพียงใด   หากท่านสงสัยว่าทำไมพี่เพ็ญจึงไม่เขียนเอง? ก็ขอเรียนให้ทราบตรงนี้เลยว่าเวลานี้พี่เพ็ญป่วยค่ะ ยังอยู่ในความดูแลของทีมแพทย์ที่จะต้องรักษาไปอีกระยะหนึ่ง  เมื่อพี่เพ็ญตั้งใจมอบหน้าที่นี้ให้ผู้เขียนทำหน้าที่แทน ผู้เขียนก็เต็มใจอย่างยิ่งที่จะเป็นปากกาเขียนบันทึกให้พี่เพ็ญด้วยความรักและนับถือในน้ำใจของพี่เพ็ญผู้เป็นทั้งเพื่อนและพี่สาวร่วมโลกคนนี้ คนไทยไกลบ้านที่มาอยู่แดนไกลถึงอเมริกา ทุกคนต่างมีเรื่องราวและประสพการณ์ชีวิตแตกต่างกันไป สุดแท้แต่ว่าฉากและตัวละครนั้นๆถูกโชคชะตาฟ้าลิขิตให้ดำเนินไปอย่างไร ขอย้อนกลับไปท้าวความนิดหนึ่งถึงความเป็นมาของพี่เพ็ญสักนิดหนึ่งนะคะ ช่วงวัยเยาว์ของพี่เพ็ญนั้นค่อนข้างลำบากเนื่องจากพ่อเสียชีวิตไปเมื่อตอนพี่เพ็ญอายุประมาณ11ปี  เหลือเพียงแม่ พี่สาวสองคน, ตัวพี่เพ็ญเองและน้องสาวอีกสองคน ทุกคนดิ้นรนช่วยกันทำมาหากินเพื่อความอยู่รอดของครอบครัวด้วยการกรีดยางขาย ต้องออกจากบ้านแต่เช้ามืดกว่าจะได้กลับมาบ้านอีกครั้งก็สายเกือบๆเที่ยงวันแล้ว แม้งานจะหนักและเหนื่อยแค่ไหน แต่ห้าสาวพี่น้องก็รักใคร่ปรองดองกันดี จนกระทั่งถึงวัยที่ต่างคนต่างแยกกันออกไปมีครอบครัว ชีวิตการแต่งงานครั้งแรกของพี่เพ็ญไม่ราบรื่นนัก สุดท้ายจึงแยกทางกันไป โดยที่พี่เพ็ญทำหน้าที่ทั้งแม่และพ่อให้กับลูกชายคนเดียวของแกเอง จนกระทั่งพระเจ้าได้ส่งคู่ชีวิตแท้ของพี่เพ็ญคือคุณจอห์นอดีตนายทหารทัพฟ้าของเมืองลุงแซมให้มาพบกันที่ฐานทัพตาคลี จ.นครสวรรค์ … Continue reading

February 18, 2017 · Leave a comment

ความฝันที่ยิ่งใหญ่แห่งปี ๒๕๕๔

สวัสดีปีใหม่ค่ะ             ขอยิ้มกว้างๆต้อนรับวันใหม่ปีใหม่ที่แสนอบอุ่นและสวยงามค่ะ  ต้องมองวันข้างหน้าด้วยความหวังและต้องหวังว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้นกว่าปีเก่า แม้ว่าเวลานี้มีผู้คนอีกมากมายที่ยังหวาดหวั่นไม่แน่ใจกับสถาณการณ์ต่างๆของโลก  แต่ในเมื่ออะไรๆในโลกล้วนไม่มีความแน่นอน จะหวาดหวั่นกลัวไปใยเล่า?  ขอจงเชื่อมั่นและศรัธาในองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ว่าพระองค์จะนำทางชาวโลกทั้งหลายไปสู่สิ่งที่สวยงามและมั่นคง ขอเพียงเราอย่าหลงไปเดินบนเส้นทางแห่งความโลภ..โกรธ..หลง แต่หากจงเดินด้วยความระมัดระวังทุกขณะที่ก้าวย่าง คิดแต่ในสิ่งที่ดีๆเสมอ แบ่งปันความรักและมิตรภาพให้กันและกัน แล้วบางทีปีนี้จะกลายเป็นปีแห่งสันติภาพของโลกก็ได้นะคะ…            ชีวิตก็เหมือนกับการเดินทางไปสู่จุดหมายที่ต่างคนต่างก็มีจุดหมายของตัวเอง แม้บนเส้นทางแต่ละสายจะมีผู้คนมากมายที่ต้องเผชิญอุปสรรคขวากหนามและความทารุณโหดร้ายของสงครามและความน่าเกลียดชังของมารร้ายที่พยายามยื้อยุดฉุดดึงให้ผู้คนทั้งโลกเดินออกนอกเส้นทางแห่งจุดหมายของคำว่าสันติภาพ แล้วเตลิดเปิดเปิงไปกับความผิดหวังเจ็บปวด คร่ำเครียดหวาดกลัวและหมดหวังกับอนาคตข้างหน้า  แต่ถ้าหากชีวิตของคุณยังมีลมหายใจจนถึงวันนี้ล่ะก็ ขอจงภูมิใจและมั่นใจเถิดว่า คุณจะต้องไปถึงจุดหมายปลายทางและพบกับความสำเร็จที่รออยู่แน่นอน ขอเพียงอย่าท้อ..แต่จงเริ่มต้นนับก้าวที่หนึ่งใหม่ด้วยใจที่ระมัดระวัง กล้าหาญกับการเดินไปข้างหน้า อย่าหวาดกลัว อย่าตื่นตระหนกตกใจกับคำทำนายของหมอดูที่คาดเดาอนาคตของปีนี้ว่าจะเกิดโน่นเกิดนี่ที่ล้วนแล้วแต่เป็นภาพที่น่าเกลียดน่ากลัวสารพัด บางคนถึงกับถอดใจวางไม่อยากหวังอะไรในปีใหม่นี้…แต่ถ้าคุณหมดหวังเสียตั้งแต่วันแรกของปี…มันจะเป็นปีที่สวยงามและประสพความสำเร็จได้อย่างไรกันคะ?  … Continue reading

January 1, 2011 · Leave a comment

ต้องเดินต่อไป

        บางทีรู้สึกเหมือนว่าแบกภาระหนักๆที่มองไม่เห็นไว้บนบ่าทั้งสองข้าง อยากโยนทิ้ง…อยากวางลง…แล้วเดินหนีไปไม่ต้องสนใจมันอีกดีไหม? แต่ด้วยสามัญสำนึกลึกๆบอกว่า นี่คือความรับผิดชอบของเราที่ต้องดำเนินต่อไปจนบรรลุจุดหมาย..หนักแค่ไหนก็ต้องแบกต่อไป…วางไม่ได้… เบื่อแค่ไหนก็ต้องฝืนใจ…ไม่เช่นนั้นไม่ว่าจะทำอะไรในชีวิตนี้ ก็จะไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันให้ภาคภูมิใจเลย…           หยิบหนังสือเกี่ยวกับเรื่องราวของนักต่อสู้ชีวิตหรือที่พวกฝรั่งเรียกว่า “Survivors” มาอ่านเสริมกำลังใจตัวเอง มีความรู้สึกเหมือนว่านี่แหละคือผู้ให้คำปรึกษาที่ดีที่สุด โดยไม่ต้องจ่ายค่าปรึกษาหรือค่าเสียเวลาที่แพงๆ เพียงแค่ทุ่มใจอ่าน…อ่าน…และอ่านมันเข้าไป…ให้เข้าถึงใจให้ได้           นักจิตวิทยาผู้เขียนหนังสือเหล่านี้ได้สรุปความเห็นและทษฎีตรงกันว่า สิ่งแรกที่จิตใจของนักสู้เหล่านี้ต้องมีคือความเชื่อในความสามมารถของตัวเองก่อนว่าต้องทำได้ ต้องทนได้ และต้องไม่กลัวอุปสรรคที่ยืนท้าทายตรงหน้า…เรียงกันเข้ามาเลยเจ้าอุปสรรคทั้งหลายเอ๋ย…แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าเมื่อถึงนาทีสุดท้ายข้าต้องจะชนะ              อะไรก็ตามที่มันท้าทายความสามารถของเราไม่ว่ายากหรือง่าย มันอยู่ที่ว่าเรามีใจที่จะสู้หรือจะถอย? ถ้าสู้ก็ต้องพร้อมทุกรูปแบบ ใช้ความพยายามเป็นเครื่องมือถากถางอุปสรรคเหมือนจอบที่คมกริบใช้ในการถางหญ้ารกๆทั้งหลาย เพื่อในที่สุดจะได้เห็นเส้นทางที่จะทางเดินต่อไปข้างหน้า…แต่ถ้าต้องสะดุดหกล้มบ้าง..ก็อย่ายอมนอนรอความตายอยู่อย่างนั้น  ต้องพยายามลุกขึ้นให้ได้และเดินต่อไป หากเดินไม่ได้ คลานไปทีละนิดละหน่อยก็ยังดี อย่างน้อยมันก็ลดระยะทางไปเรื่อยๆ แล้วในที่สุดก็ต้องถึงจุดหมายเองนั่นแหละ … Continue reading

September 19, 2010 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

April 2019
S M T W T F S
« Mar    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

เพื่อนรัก