On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Tag Archives: รอยยิ้ม

ค่ารักษา…และรอยยิ้มของหมอ

            ใครก็ตามที่เคยไปโรงพยาบาลทั้งในอเมริกาและที่เมืองไทยจะทราบดีว่าหลังจากที่หายป่วยจากอาการป่วยทางกายแล้ว อาการหนึ่งที่ติดตามมาอย่างเงียบเชียบคืออาการหวาดผวาคล้ายๆอาการประสาทหลอนในตอนที่เห็นบิลจากโรงพยาบาล แม้ว่าผู้ป่วยส่วนมากจะมีการประกันสุขภาพแล้วก็ตาม แต่ว่าตัวเลขที่สรุปการรักษาต่างๆในบิลนั้นมันมีอิทธิพลที่จะเขย่าขวัญให้ผู้ที่มีชื่อในบิลนั้นขวัญกระเจิงไปไกลสุดกู่เลยเชียวแหละ             โอ้..ขวัญเอ๋ยขวัญมา…..ค่ายาค่ารักษาอย่าตามมารังควานหลอกหลอนกันอีกเลยนะ…ไปสู่ที่ชอบๆเถิด…เพราะข้าฯไม่ได้เกิดมาพร้อมกับเครื่องพิมพ์ธนบัตร….ราคาที่เห็นนั้นมันจึงสุดลำเค็ญแสนเข็นที่จะหามาชำระได้หมดในชาตินี้…ถ้าหากไม่มีประกันสุขภาพช่วยจ่ายล่ะก็คงต้องมีการผ่อนชำระค่ารักษาไปอีกประมาณสามสี่ชาติข้างหน้าโน้นถึงจะหมด            ผู้เขียนไม่ทราบเหมือนกันค่ะว่าในโรงพยาบาลหรือคลีนิคแต่ละแห่งนั้นเขาเอาอะไรมาเป็นมาตราฐานในการตั้งราคาค่ายาและค่ารักษา  ทราบแต่ว่าทุกอย่างนับตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าไปเป็นคนไข้นอกหรือคนไข้ในนั้น ทางโรงพยาบาลจะเริ่มนับเป็นเม็ดเงินล้วนๆกันเลยเชียวล่ะ โดยเฉพาะคนป่วยที่ได้รับเกียรติจากคุณหมอให้เป็นคนไข้ในซึ่งต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลแล้วล่ะก็  เขาจะมีราคาตั้งไว้แบบสูงปรี๊ด นอกจากอณูของอากาศ ที่ใช้สำหรับหายใจเท่านั้นที่เขายังไม่ได้ตั้งราคาให้เป็นมาตราฐานว่าคิดวินาทีละเท่าไหร่? แต่ถ้าเป็นออกซิเจนที่เขาบรรจุใส่ถังไว้แล้ว ถึงแม้ว่าหมอจะเป็นคนสั่งให้ใช้และคนที่จะใช้มันด้วยความเต็มใจหรือไม่ก็ตาม…ต้องจ่ายเงินค่ะ…         ส่วนสิ่งของเครื่องใช้อื่นๆในห้องผู้ป่วยนั้นก็เช่นเดียวกัน มีราคาที่ผู้ใช้จะต้องจ่ายล้วนๆ  ไม่ว่าจะเป็นกระดาษทิชชูเช็ดปากหรือกระดาษชำระ ทุกอย่างมีราคาต้องจ่ายทั้งนั้น แม้แต่เคเบิ้ลทีวี เครื่องเล่นแผ่นซีดีหรือวีซีอาร์ที่เขามีมาบริการไว้ในห้อง ก็อย่าเพิ่งนึกดีอกดีใจว่าเป็นอภินันทนาการพิเศษสุดจากโรงพยาบาลนะ เพราะบอกแล้วไงว่า เขามีราคาซ่อนไว้รวมกับค่าบริการของโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ยิ่งถ้าผู้ป่วยคนใดต้องเข้าห้องผ่าตัดหรือต้องใช้เครื่องมือในการตรวจแบบมีคอมพิวเตอร์ หรือเทคโนโลยี่ต่างๆเข้ามาพ่วงด้วยแล้วล่ะก็…..หลังการรักษาแล้วควรจะต้องค่อยๆฝึกรวมสมาธิให้นิ่งๆ…สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ หายใจออกช้าๆ (แต่อย่ากลั้นหายใจนานเกินไปล่ะ … Continue reading

July 16, 2011 · Leave a comment

ความฝันที่ยิ่งใหญ่แห่งปี ๒๕๕๔

สวัสดีปีใหม่ค่ะ             ขอยิ้มกว้างๆต้อนรับวันใหม่ปีใหม่ที่แสนอบอุ่นและสวยงามค่ะ  ต้องมองวันข้างหน้าด้วยความหวังและต้องหวังว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้นกว่าปีเก่า แม้ว่าเวลานี้มีผู้คนอีกมากมายที่ยังหวาดหวั่นไม่แน่ใจกับสถาณการณ์ต่างๆของโลก  แต่ในเมื่ออะไรๆในโลกล้วนไม่มีความแน่นอน จะหวาดหวั่นกลัวไปใยเล่า?  ขอจงเชื่อมั่นและศรัธาในองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ว่าพระองค์จะนำทางชาวโลกทั้งหลายไปสู่สิ่งที่สวยงามและมั่นคง ขอเพียงเราอย่าหลงไปเดินบนเส้นทางแห่งความโลภ..โกรธ..หลง แต่หากจงเดินด้วยความระมัดระวังทุกขณะที่ก้าวย่าง คิดแต่ในสิ่งที่ดีๆเสมอ แบ่งปันความรักและมิตรภาพให้กันและกัน แล้วบางทีปีนี้จะกลายเป็นปีแห่งสันติภาพของโลกก็ได้นะคะ…            ชีวิตก็เหมือนกับการเดินทางไปสู่จุดหมายที่ต่างคนต่างก็มีจุดหมายของตัวเอง แม้บนเส้นทางแต่ละสายจะมีผู้คนมากมายที่ต้องเผชิญอุปสรรคขวากหนามและความทารุณโหดร้ายของสงครามและความน่าเกลียดชังของมารร้ายที่พยายามยื้อยุดฉุดดึงให้ผู้คนทั้งโลกเดินออกนอกเส้นทางแห่งจุดหมายของคำว่าสันติภาพ แล้วเตลิดเปิดเปิงไปกับความผิดหวังเจ็บปวด คร่ำเครียดหวาดกลัวและหมดหวังกับอนาคตข้างหน้า  แต่ถ้าหากชีวิตของคุณยังมีลมหายใจจนถึงวันนี้ล่ะก็ ขอจงภูมิใจและมั่นใจเถิดว่า คุณจะต้องไปถึงจุดหมายปลายทางและพบกับความสำเร็จที่รออยู่แน่นอน ขอเพียงอย่าท้อ..แต่จงเริ่มต้นนับก้าวที่หนึ่งใหม่ด้วยใจที่ระมัดระวัง กล้าหาญกับการเดินไปข้างหน้า อย่าหวาดกลัว อย่าตื่นตระหนกตกใจกับคำทำนายของหมอดูที่คาดเดาอนาคตของปีนี้ว่าจะเกิดโน่นเกิดนี่ที่ล้วนแล้วแต่เป็นภาพที่น่าเกลียดน่ากลัวสารพัด บางคนถึงกับถอดใจวางไม่อยากหวังอะไรในปีใหม่นี้…แต่ถ้าคุณหมดหวังเสียตั้งแต่วันแรกของปี…มันจะเป็นปีที่สวยงามและประสพความสำเร็จได้อย่างไรกันคะ?  … Continue reading

January 1, 2011 · Leave a comment

ฉากชีวิต

           การเดินทางไกลคือการเรียนรู้เพื่อเพิ่มประสพการณ์ชีวิตให้มีทัศนคติที่กว้างไกลขึ้น เพราะสิ่งได้พบเห็นในระหว่างทาง ย่อมแปลกแตกต่างไปจากที่เราได้เห็นอยู่จำเจทุกวี่ทุกวัน  แม้เหนื่อยกายกับการเดินทาง แต่จิตใจกลับกระปรี้กระเปร่าเบิกบาน พร้อมหอบกลับบ้านด้วยข้อคิดต่างๆมากมาย บางสิ่งบางอย่างก็นำมาประยุกต์ใช้ได้กับตัวเราเองและคนรอบข้าง แต่ก็มีบางอย่างเหมือนกันที่เป็นความสะเทือนใจ ให้ตราตรึงในความทรงจำไม่รู้ลืม                          ผู้เขียนได้ไปเที่ยวที่สวนสาธารณะเมืองซานดิเอโกก่อนเดินทางกลับมามินนิโซต้า  เดินชมดอกไม้หลายหลากพันธุ์ทั้งไม้ดอกไม้ประดับจากประเทศในโซนร้อนโซนหนาว เห็นมีดอกกล้วยไม้ที่เป็นพันธุ์มาจากเมืองไทยด้วยแล้ว ก็ยิ่งดื่มด่ำกับความงามความอ่อนหวานอ่อนในสีสรรของดอกไม้เหล่านี้อย่างไม่รู้จักอิ่ม…                            แต่ขณะที่กำลังหลงไหลในมนต์สะกดของมวลบุปผานานาชนิด ฉับพลันก็เหลือบไปเห็นผู้ชายฝรั่งคนหนึ่งซึ่งอยู่ในสภาพมอมแมม..ผมเผ้ายุ่งเหยิง เดินพูดพร่ำบ่นอะไรต่ออะไรอยู่ตามลำพัง กลิ่นของเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่บ่งบอกเลยว่ามันไม่เคยได้รับการซักฟอกมานานพอสมควร  นอกจากนั้นท่าทางการเดินของเขาทำให้คนทั่วไปรู้ว่าชายคนนี้อยู่ในสภาพที่เพิ่งสร่างเมา และกลิ่นเหล้ายังโชยมาจากตัวเขา  เขายิ้มทักทายอย่างไม่เก้อเขินกับทุกคนที่เดินผ่าน ในขณะที่หลายคนมองเขาด้วยสายตาที่เมินเฉยเย็นชา บางสายตาก็จ้องมองเขาอย่างสมเพทเวทนาและหยามหยัน เขาเดินสวนทางกับผู้เขียน พร้อมยิ้มกว้างทักทายราวกับเคยรู้จักกันมานานว่า…     … Continue reading

June 29, 2010 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

January 2021
S M T W T F S
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

เพื่อนรัก