On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Tag Archives: วันเวลา

บทรำพึงเดือนเมษายน

ทิ้งค้างไว้ตั้งแต่วันวาเลนไทน์…กว่าจะได้กลับมาอัพเดทงานเขียน เวลาก็ผ่านเกือบจะครึ่งปีแล้วสินะ…บางครั้งรู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปแบบไม่รู้ตัวเลย ผ่านมาแบบเงียบๆแล้วก็จากไปแบบเงียบๆปราศจากคำร่ำลา…ชีวิตคนเราก็ไม่ต่างอะไรกับเวลาที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปไกลลับ…บางคนที่เคยพบ..เพียงผ่านมาเพื่อเจอะเจอกันชั่วระยะเวลาสั้นๆ….บางคนผ่านมาเพื่อเป็นศัตรูคู่อริเพิ่มสีสรรและความตื่นเต้นให้ชีวิต..อย่างที่สุภาษิตเขาบอกว่า”ความผิดพลาดคือครู ศัตรูคือยากำลัง” แต่มีใครบ้างล่ะที่อยากจะมียากำลังที่เป็นศัตรูตลอดไป?   เพราะฉะนั้นการพบกันไม่ว่าแบบมิตรหรือศัตรูก็ตาม ขอเพียงนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของประสพการณ์ที่หลากหลายของชีวิต ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเป็นกำไรของชีวิตดีกว่า จริงไหมคะ? ปีนี้ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร ข่าวใหญ่ๆของโลกมักเกี่ยวข้องกับการสูญเสียทรัพยากรบุคคลทั้งนั้น ไม่ว่าข่าวของเครื่องบินมาเลเซียที่บินหายไปอย่างลึกลับปราศจากร่องรอยพร้อมกับผู้โดยสารสองร้อยกว่าชีวิต หรือข่าวเกี่ยวกับเรือเฟอรี่ของเกาหลีใต้ที่ประสพอุบัติเหตุล่มกลางทะเลก่อนเดินทางถึงจุดหมายปลายทาง อันเป็นเหตุให้ผู้โดยสารซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายที่กำลังจะจบการศึกษาปีนี้ต้องสูญเสียชีวิตก่อนวัยอันควร รวมทั้งอีกหลายชีวิตที่ยังติดอยู่ในเรือและยังไม่ทราบชะตากรรมที่แน่ชัดว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?  ข่าวเหล่านี้ล้วนเป็นความโศกเศร้าและความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ของเราชาวโลก ถึงแม้ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่ทุกชีวิตที่ประสพชะตากรรมในเหตุการณ์ทั้งสองก็คือเพื่อนร่วมโลกของเราทั้งนั้น ขอภาวนาเอาใจช่วยให้ปฎิหารย์เกิดขึ้นด้วยเถิด ขอให้ทุกคนที่(อาจ)ยังมีชีวิตอยู่จงปลอดภัยและกลับคืนสู่อ้อมแขนที่อบอุ่นของครอบครัวอีกครั้ง เกี่ยวกับเรื่องเครื่องบินที่บินหายไปอย่างไร้ร่องรอย มีคำถามมากมายจากผู้คนทั่วโลกว่าหายไปไหน? อะไรเกิดขึ้น? ทำไมต้องเป็นเครื่องบินลำนี้? และคำถามอื่นๆอีกมากมายที่แต่ละคำถามยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัดว่าคืออะไรกันแน่…แต่ส่วนหนึ่งของผู้คนเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกันกับผู้สูญหายก็ยังมีความหวังว่าผู้โดยสารในเครื่องบินลำนี้ยังมีชีวิตอยู่…แม้เป็นความหวังที่ดูเลือนลางเต็มที..แต่การมีความหวังก็คือความมุ่งมั่นและพลังใจที่จะช่วยให้ชีวิตดำเนินต่อไปอย่างมีจุดหมายชัดเจน… ในโลกเราใบนี้..ยังมีอะไรอีกมากมายที่เราจะต้องพบผ่านจนกว่าจะถึงวันสุดท้าย…เพราะฉะนั้นการเดินทางบนถนนแห่งชีวิตที่มีวันเวลาเป็นหน่วยของระยะทางนี้ เราจะต้องพร้อมเสมอกับการเผชิญหน้าไม่ว่าสิ่งที่จะมาถึงนั้นจะมาดีหรือร้ายก็ตาม แม้บางครั้งรู้สึกโดดเดี่ยว แต่ก็มิใช่เราคนเดียวในโลกที่เดียวดาย … Continue reading

April 20, 2014 · Leave a comment

อยู่เพื่อเรียน เรียนเพื่ออยู่

      วันนี้ถอนหายใจหลายสิบเฮือก หลังจากส่งรายงานภาคเรียนฤดูร้อน…ไชโย! ตอนนี้อยากทำอะไรดีนะ? เพราะเคยคิดอยากทำแต่ทำไม่ได้ในช่วงเรียน เพราะทุกๆวันมัวแต่รีบเร่งกับรายงานๆๆๆๆๆ   เอ…หรือจะให้รางวัลตัวเองด้วยการนั่งตีลังกาแบบโยคะกินก๋วยเตี๋ยวราดหน้าทะเลสักสองสามกาละมังซักผ้าให้สะใจเลยเป็นไง? ฮืม…อย่าเพิ่งเลย หิวโหยมาตั้งแต่ชาติไหนกัน? จะกินก็นั่งกินแบบปกติเถอะเจ้าประคุณเอ๋ย  ทุกวันนี้อุณหภูมิของโลกร้อนก็พออยู่แล้ว เอ๊ะ!มันเกี่ยวอะไรกับโลกร้อนด้วยล่ะ?    แต่ก็โล่งใจไปทีสินะเรา เพราะไม่ต้องอดหลับอดนอนกับการอ่านค้นคว้าหาแหล่งอ้างอิงจากหนังสือกองโตนั้นอีกแล้ว  เอ..คิดอย่างนั้นไม่ได้สินะ…เพราะการทำงานทุกอย่าง จะคิดเพียงแค่ทำเพื่อเสร็จสิ้นหน้าที่แล้วก็จบนั้น  มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย ต้องเอาสิ่งที่เรียนรู้มาใช้ให้เป็นประโยชน์กับชีวิตประจำวันและเผื่อแผ่ประโยชน์ให้เพื่อนมนุษย์ด้วยกันสิ ถึงจะคุ้มค่ากับเวลาที่ทุ่มเทไปกับการเรียน การศึกษาหาความรู้ของคนเรานั้นไม่มีวันจบสิ้นหรอก เพราะตลอดชีวิตของคนมีการเรียนรู้ตลอดเวลา แทบทุกลมหายใจเข้าออกก็ว่าได้ โดยเฉพาะการเรียนรู้จิตใจตัวเอง เพื่อมีกำลังใจอยู่ต่อสู้กับชีวิตประจำวันนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย บางคนมัวแต่ตั้งอกตั้งใจไปเรียนรู้เรื่องคนอื่นและสิ่งอื่นๆที่อยู่ไกลตัว รู้ไปซะทุกเรื่องไม่ว่าเรื่องอะไรของใครในโลกนี้หรือเรื่องนอกจักรวาล แต่กลับไม่รู้จิตใจของตัวเองทั้งๆที่อยู่ในร่างกายตัวเองนั่นแหละ  แถมยังอยู่กับตัวเองอย่างคนแปลกหน้าตลอดเวลา บางคนยังมีการประกาศอีกด้วยว่าตลอดเวลาที่มีชีวิตอยู่ผ่านมายังตามหาตัวเองไม่พบเลย…เพราะมัวแต่ไปค้นพบเรื่องราวและรายละเอียดทุกซอกทุกมุมของคนอื่นๆ  เฮ้อ!กลุ้มแทนจัง … Continue reading

August 5, 2010 · Leave a comment

อาหารในวันที่เดียวดาย

เธอเป็นใคร? มาจากไหนกันหนอ?  คงหิว คงเหนื่อย คงเมื่อยล้ากับการเดินทางอันยาวไกลที่ไร้จุดหมาย อยู่กับคืนและวันที่เคว้งคว้าง…ไร้ญาติขาดมิตรที่เคยมี…เดินทางทุกวัน…วันแล้ววันเล่า ไม่มีอาหารมื้อเช้า ไม่มีมื้อเที่ยง มีเพียงอาหารที่เก็บได้จากถังขยะมาประทังชีพไปวันๆ เจอะเจออาหารเวลาไหน นั่นแหละคือเวลาอาหารในมื้อนั้น เช้าสายบ่ายเที่ยงก็ช่างมัน…ขอเพียงแค่ได้กินเพื่อผ่านหนึ่งคืนหนึ่งวันก็พอแล้ว  เพียงเพื่อต่อลมหายใจให้ยาวนานออกไปสักนิด…แม้ชีวิตจะอยู่อย่างเคว้งคว้าง..แต่ก็ยังมีคุณค่าของความเป็นมนุษย์ให้ได้ภาคภูมิใจ…เพราะอย่างน้อยชีวิตที่ยังเหลืออยู่นี้ อาจจะพอมีความหวังอะไรสักอย่างให้ได้ไขว่คว้ามาเป็นรางวัลแห่งความโดดเดี่ยวเดียวดายกับเขาบ้างหรอกน่า… สมบัติที่เคยมี..เคยครอบครอง…เมื่อถึงเวลามันก็ไม่ใช่ของของเราอีกต่อไป…ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนความเป็นเจ้าของไปเรื่อย…ต่างขับเคี่ยวแย่งชิงกัน…ใครชนะก็เอาไป…ใครแพ้ก็หมดไป…หมดสิ้นไร้แม้ที่ทางจะซุกหัวนอน…ชีวิตเอ๋ย…เจ้าไม่เคยมีอะไรที่แน่นอนคงทนสักอย่างเดียว….

September 1, 2009 · Leave a comment

เรือบรรทุกฝัน

สุดคุ้งน้ำที่คดเคี้ยวเลี้ยวลด เจ้าของเรือลำน้อยบรรทุกความฝันอันงดงามมาเต็มเพียบ ด้วยมั่นหมายไปให้ถึงฝั่งฝันลิบๆโน้น วันเวลาที่พ้นผ่าน…ความฝันเริ่มหล่นหายไปกับสายน้ำด้วยความเผลอเรอ ความฝันหนึ่งหลุดไป…ยังเหลือความฝันอีกมากมายอยู่ในเรือ…ก็คงไม่เป็นไรนะ เผลอไผลไปกับความงามของสายน้ำและฟากฟ้า…และเริ่มเลอะเลือนกับวันเวลา เมื่อจวนเจียนจะถึงอีกฟากฝั่ง…. จึงรู้ว่าความฝันที่เคยเต็มลำเรือน้อย..ได้หลุดลอยหายไปจนหมดสิ้น… เหลือแต่เพียง…ความว่างเปล่า…ที่บรรจุไว้เต็มลำเรือ    

August 1, 2009 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

December 2019
S M T W T F S
« Jun    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

เพื่อนรัก