On My Days & In My Mind (by Rungaroon Plintron)

เล่าสู่กันฟังในวันว่างๆ (โดย รุ่งอรุณ ผลินธร)

Tag Archives: “เจ้าหญิง”

ประเด็นร้อน

ระยะสองสามวันมานี้ มีเหตุการณ์ในบ้านให้เกิดการถกเถียงกันด้วยประเด็นร้อนฉ่าๆยิ่งกว่าผัดผักบุ้งไฟแดง นั่นคือ… “เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ลบุกเข้ายึดพื้นที่ของส้มตำ  ควรตัดสินกรณีพิพาทนี้อย่างไร?” คู่กรณีแบ่งออกเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายชายในบ้านทั้งสองคนผนึกกำลังเข้าข้างหนูส้มตำและฝ่ายเจ้าหญิงหรือ”ยัยหญิง”กับผู้เขียน ส่วนน้องแมวสองตัวไม่สนับสนุนฝ่ายไหนขออยู่แบบเป็นกลางเหมือนประเทศสวิสเซอร์แลนด์ จ้องอยู่อย่างเดียวว่าฝ่ายไหนเสริฟอาหารมา ก็จะรับหมดไม่เกี่ยงทั้งนั้น เหมือนธนาคารที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์พร้อมรับเงินฝากทุกสกุลทั้งฝ่ายประเทศเสรีทุนนิยมและฝ่ายสังคมนิยมคอมมูนิสต์  เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่าหลังจากที่ผู้เขียนพยายามใส่เสื้อกันหนาวให้ยัยหญิงเป็นครั้งที่แปดร้อยห้าสิบกว่าๆ ก็ต้องยกเลิกความพยายามชั่วคราว เพราะไม่ว่าจะทำยังไงยัยหญิงจะต้องหาวิธีให้เสื้อหลุดออกไปจากตัวให้ได้ หมาอะไร(วะ)ชอบนุ่งลมห่มฟ้าเป็นอาจิณ หนาวแสนหนาวยังไง ยัยหญิงต้องสลัดเสื้อผ้าที่ใส่ให้อย่างไม่แยแส  เอาล่ะเหนื่อยจนซี่โครงบานกับเจ้าบีเกิ้ลจอมดื้อตัวนี้แล้ว ต้องพักสักหน่อย กะว่าจะหาวิธีอื่นมาลองใหม่ คืนนั้นหนาวมาก ยัยหญิงกับส้มตำมีกรงนอนคนละกรง ถึงแม้เป็นกรงแต่ก็สามารถเปิดประตูไปมาหากันได้ตลอด ทั้งสองมีที่รองนอนอย่างครบถ้วนกันความหนาว แต่พอเช้าขึ้นเหตุการณ์ปะทุขึ้นทันทีเมื่อหนุ่มฝรั่งในบ้านเห็นเจ้าหญิงเข้าไปยึดด้านในสุดของกรงของส้มตำ โดยยัยหญิงปล่อยกรงตัวเองทิ้งไว้ชั่วคราวหรือทิ้งแบบถาวรก็ไม่ได้ระบุเจตนารมณ์  ส่วนส้มตำก็ทำหน้าที่ต้อนรับโดยไม่ขับไล่เจ้าหญิงแต่ประการใด แถมตัวเจ้าส้มตำนอนกั้นข้างหน้ากรงเพิ่มความอุ่นให้ยัยหญิงนอนหลับอย่างอบอุ่นในคืนที่หนาวเย็นยะเยือก ทุกอย่างไม่น่าเป็นปัญหา แต่ทว่าทั้งสองชายไม่เห็นด้วยกับการที่เจ้าหญิงเข้าไปยึดพื้นที่ของส้มตำอย่างเงียบเชียบ การเจรจาในบ้านจึงเริ่มตรึงเครียด…และเครียดมากขึ้นเมื่อหนุ่มฝรั่งยื่นขอเสนอแกมบังคับ … Continue reading

January 20, 2012 · 2 Comments

“เรื่องสุนัข…สุนัข”

วันนี้ขอย้อนความหลังเล่าเรื่องก่อนที่”เจ้าหญิง เดอะบีเกิ้ล”จะมาอยู่กับพวกเรานั้น ผู้เขียนต้องใช้เวลาค้นหา”เพื่อนหมา”อยู่นานพอสมควร…เพราะตั้งแต่หมาตัวโปรด”เจ้าแบมบู”จากผู้เขียนไปแล้ว เจ้า”ส้มตำ”ตัวที่ยังเหลืออยู่ก็ดูท่าทางเหงาหงอยไปเหมือนกัน เพราะมันคงอยากมีเพื่อนหมาสำหรับปรับทุกข์รับฟังความคิดเห็นต่างๆตามประสาหมาๆของมันบ้างนอกเหนือไปจากการฟังนายหน้าแหลมบ่นให้ฟังทุกเรื่องและทุกวันจนมันรู้สึกว่าชาตินี้ไม่น่าเกิดมาเป็นหมาที่ชื่อส้มตำเลยวุ้ย  กลุ้มใจอยากจะตายวันละหลายหน แต่นายสั่งมาว่าห้ามตายอย่างเด็ดขาด!          ผู้เขียนเริ่มค้นหาหมาพันธุ์ต่างๆที่เขาประกาศให้ฟรีทางหนังสือพิมพ์ก่อน  ซึ่งก็มีมากมายหลายแบบให้เลือกตามใจชอบ แต่ผู้เขียนก็ยังไม่รู้สึกชอบตัวไหนเป็นพิเศษ เพราะไอ้ที่ชอบก็ไม่เห็นมีใครเขาประกาศให้ฟรีเลยคือใจจริงแล้วผู้เขียนอยากได้ลูกหมาป่าพันธุ์แท้น่ะค่ะ เอาไอ้ที่ดุๆและหน้าบึ้งๆหน่อยเพราะไม่ชอบหมาประเภททำตัวเป็นประชาสัมพันธ์ยิ้มแย้มจนลิ้นห้อยรอต้อนรับทุกคนที่เข้ามาในบ้าน เพราะนอกจากมันจะไม่ค่อยอยากเห่าแล้ว ยังทำท่าจะเสริฟอาหารว่างเลี้ยงต้อนรับคนแปลกหน้าอีกด้วยค่ะ  “เอามาทำไมวะหมาป่าน่ะ? ไม่มีใครเขาเลี้ยงกันหรอก กำลังจะเพี้ยนหรือไง?”เพื่อนคนไทยเก่าๆ(ใกล้ๆแก่)คนหนึ่งถาม  “ไม่เพี้ยนหรอกว่ะ แต่กำลังบ้าเลยล่ะ ก็ชอบน่ะถึงอยากได้ทำไมโยมจะต้องมีคำถามให้มากปัญหาซะเรื่อย?”  “เออ…เอาเถอะ…เอาเถอะ แล้วแต่พระเดชพระคุณก็แล้วกัน งั้นก็ไปหาจากป่ามาเลี้ยงสักสามฝูงเลยสิ”          นอกจากหมาป่าแล้ว ที่ถูกชะตารองลงมาคือหมาไทยแท้พันธุ์หลังอานนี่แหละค่ะ แต่ราคาของมันนี่สิคนซื้ออาจจะหลังอานยิ่งกว่าหมา เพราะแพงเห็นดาวระยิบระยับเลย เมื่อไม่สามารถเป็นเจ้าของหมาป่าและหมาไทยหลังอานได้ … Continue reading

October 15, 2011 · Leave a comment

บ้านใกล้เรือนเคียงตอนสาม(ไฮยิน่า)

                 เมื่อวานแชทออนไลน์ทางยาฮู น้องยุรีก็ถามว่าเมื่อไหร่ผู้เขียนจะโพ้สเรื่องคุณไฮยิน่าต่อ? คือว่างี้ค่ะ อะแอ้ม! ที่ล่าช้าในเดือนนี้ก็เพราะผู้เขียนมีรายงานหลายวิชาที่ต้องเร่งเต็มสตรีมเพื่อให้เสร็จทันเวลา  เลยแอบเอาเรื่องของ”ไฮยีน่า”ไปดองแช่น้ำปลาระยะหนึ่ง กะว่าให้เค็มจนเกลือขึ้นได้ที่แล้ว ถึงจะเอามาทำปลาร้า เอ๊ย จะมาโพ้สน่ะค่ะ ไปๆมาๆก็ล่าช้าอีกจนได้ แต่อย่างไรก็ตามผู้เขียนต้องขอโทษมากๆเลยค่ะ ที่ส่งการบ้านช้า อิ…อิ…อิ….(ขอใช้เสียงหัวเราะแบบสมัยใหม่กับเขามั่ง) กรุณาหักคะแนนน้อยๆ แต่ขอให้อ่านกันนานๆ เหมือนที่ท่านรัก”สายัณห์ สัญญา” น้อยๆ แต่ให้รักสายัณห์นานๆนั่นแหละค่ะ เอ๊ะ!เกี่ยวกันหรือเปล่าก็ไม่ทราบนะคะ                  แต่สำหรับคุณไฮยิน่านั้น เธอได้ยินเสียงเห่าของเจ้าหญิงบ่อยๆ แต่ไม่สามารถรักเจ้าหญิง เอ๊ย!อดทนฟังได้นานๆ ตอนแรกเธอก็ยืนหน้าบึ้งถลึงตามองข้ามรั้วมาขู่เจ้าหญิงก่อน  แต่ถึงเธอพยายามจะมองจ้องให้ตาโปนถลนออกมาเป็นตากบยังไงก็ตาม เจ้าหญิงก็หารับรู้และสนใจไม่ ว่าดังนั้นแล้ว…เมื่อเห็นไฮยิน่าทีไร เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ลก็จะเปลี่ยนระบบเสียงจากการเห่าแบบคลื่นเสียงธรรมดาๆ … Continue reading

August 28, 2011 · Leave a comment

วันว่างที่ยุ่งๆ

เขียนในบ่ายของวันแดดร้อนและลมแรง…          วันนี้ได้พักหนึ่งวัน หลังจากเคร่งเครียดกับภาระกิจต่างๆประจำวันมาตลอดสัปดาห์  หลับตาฝันถึงบรรยากาศประเทศภูฐานโน่นแน่ะ ได้ไอเดียมาจากการอ่านข้อมูลออนไลน์ ก็เลยอยากไปอยู่ที่นั่นจัง หรือถ้ารัฐบาลภูฐานไม่อนุญาตให้อยู่ ก็แค่ขอไปยืนหน้าแหลมๆเกาะรั้วมองๆเมียงๆอยู่ข้างๆประเทศก็ยังดีนา…          ลืมตาตื่นอีกที…มาพบตัวเองนั่งอยู่ที่นี่ ซึ่งตอนแรกตาฝาดไป เห็นเป็นฝูงปลาวาฬเวียนว่ายอยู่รอบข้าง  ขยี้ตาอีกที…อ้าว…กลับไม่ใช่ปลาวาฬดังที่เข้าใจ แต่เป็นลูกค้าฝรั่งหลายสิบคนที่แบกน้ำหนักระดับพี่ๆน้องๆของนักมวยซูโม่เข้ามาในร้านอาหารจีนแบบบุฟเฟ่ แต่ละคนถือจานมาตักอาหารกันแบบพูนๆและล้นๆจานกันทั้งนั้น ไหนๆจ่ายเงินแล้วนี่หว่า คุณปลาวาฬ เอ๊ย! ท่านลูกค้าเหล่านี้ก็ขอตักอาหารกันให้เต็มที่ซะหน่อยเถอะ  ผู้เขียนแอบเหลือบมองและสังเกตเห็นดูท่าท่าเจ้าของร้านซึ่งเป็นเพื่อนคนจีนที่รู้จักกันมานาน  ก็เข้าใจความรู้สึกจากสีหน้าและแววตาที่ออกจะเครียดๆและอึดอัด เพราะปริมาณอาหารที่ลูกค้าตักใส่จานกับจำนวนเงินค่าบริการไม่ค่อยสมดุลย์กันเลย ดูสิกุ้งตัวใหญ่ๆ หมู เนื้อ ไก่ อีกเพียบ( นี่ถ้าเอากะละมังมาจากบ้านได้ล่ะก็ ลูกค้าเหล่านี้คงขนกันมาหอบใหญ่ตักใส่กันสนุกไปเลย )   เห็นเพื่อนยืนมองตาปริบๆ ยิ้มแบบปูเลี่ยนๆชอบกล  คงพูดไม่ออกบอกอะไรไม่ได้ … Continue reading

July 8, 2011 · Leave a comment

“เกิดในฟาร์ม”

                                          เจ้านายของหนูตั้งชื่อให้หนูว่า”เจ้าหญิง”ทั้งๆที่ความจริงแล้วหนูเกิดที่ฟาร์มเล็กๆแห่งหนึ่ง ที่เมืองเชสเบิร์ก รัฐวิสคอนซิน ซึ่งกว่านายจะไปรับตัวหนูมาได้ก็ต้องผ่านเส้นทางลดเลี้ยวเคี้ยวคดพอสมควร แถมบางแห่งก็ต้องขับรถผ่านทางถนนที่เป็นเนินสูงและปลี่ยวมากไม่มีบ้านคนเลยสักหลัง นายก็ยังอุส่าห์บุกบั่นไปพาหนูมาอยู่กับนายจนได้    นายบอกว่าเหมือนกับเดินทางย้อนยุคเข้าไปในหนังสือนิทานเพื่อหาตัวเจ้าหญิงที่ถูกจับตัวไปขังไว้ในปราสาทของแม่มดกลางป่าแห่งหนึ่ง นายก็เลยเรียกหนูว่า”เจ้าหญิง”   ขอย้อนหลังถึงความเป็นมาของหนูสักนิด หนูจำได้ว่าก่อนนายไปรับตัวหนูมานั้น พี่น้องของหนูเหลืออยู่ที่บ้านเดิมแค่สามตัวเท่านั้น ส่วนพี่ๆอีกสามตัวมีคนมารับตัวไปนานแล้ว  เพราะนายเก่าเขาลงประกาศในหนังสือพิมพ์ให้พวกหนูฟรีๆโดยไม่มีค่าตัว นายเก่าเขาบอกว่าหนูเป็นหมาบีเกิ้ลที่ตัวเล็กที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมด แถมเวลามองอะไร ก็ดูเหมือนลูกตาทั้งคู่มันมารวมกันคล้ายๆหมาตาเหล่ ก็เลยไม่มีใครอยากได้ พี่ชายตัวโตของหนูนั้นนายเก่าเขาจะเก็บไว้เลี้ยงเอง เพราะหน้าตาพี่ชายดูหล่อเหล่าและมาดเท่กว่า    พี่น้องของหนูทุกตัว ก็เลยกลายเป็นตัวโปรดของครอบครัวนายเก่ามาตั้งแต่แรกเกิด ส่วนพี่สาวอีกตัวที่เหลืออยู่คู่กับหนูนั้นก็มีคนโทรมาจองแล้ว  แต่ยังไม่มารับตัวไป เหลือหนูตัวเดียวนี่แหละที่ยังไม่มีใครเลือก แม้กระทั่งสมาชิกในครอบครัวของนายเก่าก็ยังไม่มีใครสนใจหนูเลยสักคน   วันๆหนูก็เลยไปวิ่งเล่นตามลำพังที่เล้าแม่หมูอ้วนซึ่งมีลูกตัวอ้วนๆสีขาวสิบกว่าตัวส่งเสียงร้องกันขรมทั้งวัน … Continue reading

April 11, 2009 · Leave a comment

Music of the Month

My Best Friends

My Beloved Friends

เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ล

เลือกตามเดือน

Click by your choices

Jaoying resists.

วันเดือนปี

September 2019
S M T W T F S
« Jun    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

เพื่อนรัก